De markt van hippe compactcamera’s is er een van twee kampen, zo ontdekt WINMAG-redacteur Marcel Burger tijdens de derde publieksdag van Europa’s grootste fotobeurs Photokina in Keulen: die van de retro-looks en die van bling-blinggadgets. Retro hoeft zeker niet ouderwets te zijn.
Audi’s en Golfjes met zilverkleurige bling-bling rond de achterlichten, een opgeknapte stralende oude Volvo, maar voor het overgrote deel saaie, degelijke nobody’s. De wereld op de parkeerterreinen buiten de elf, vaak dubbellaagse beurshallen van de Photokina is niet veel anders dan de ruim 230.000 vierkante meter binnen. Zo zijn de meeste compactcamera’s in uitstraling en mogelijkheden deel van de grote brei, maar tussen het geweld van de aantallen zie je de trendys: met zilverkleurige, blinkende afwerking of met een jaren-70-look. En juist die zijn ook voor zakelijke gebruikers leuk om erbij te hebben, of mee te flaneren tijdens je business event.
Binnenzak
Canon stopt al enige tijd bling-blingelementen op zijn kleurrijke Ixus i-serie, zo ook op de nieuwe Ixus i7 Zoom: een in hoogte klein 7-megapixelcameraatje dat je gemakkelijk in de binnenzak stopt. In uiterlijk is het de zoveelste uit de serie, in prestaties heb je met video-opnamen in 30 beelden per seconde in 640 bij 480 beeldpunten of in de iso-waarde tot 1600 best een leuk apparaat. Maar behalve dat bling-bling op de buitenkant is de i7 verder eigenlijk best een saai doosje met een klein schermpje.
Creditcard
Neem dan de Casio Exilim S770: een helder, 2,8-inchbeeld-lcd (7,1 centimeter) gestopt op een chassis dat bijna oogt als een creditcard. Al is de 1,7 centimeter maximale dikte natuurlijk wel wat te veel voor de portemonnee. Dit is een echt flaneertoestel, dat zich – ondanks de kleine knopjes – best goed laat bedienen, daarin ondersteund door een heldere menu-indeling. Voor het met één hand fotograferen, zoals je met de Ixus i7 kunt, heb je echter te weinig grip.
Touch me!
Sony’s Cyber-shot T50 is ook al zo’n heerlijk dun, blinkend toestel, maar waar zijn toch die knopjes gebleven. ‘Touch me!’, fluistert het cameraatje me bijna toe. Wow! Een aanraakscherm zoals op een PDA brengt je bij alle fotografeerfuncties. Zeer innovatief en ook de dikkere broer Cyber-shot N2 is ermee uitgerust. De N2 is in prestaties de meerdere van de twee. De T50 heeft bijvoorbeeld een best trage zoom. Toch moet ik bij beide toestellen tijdens het fotograferen te veel pielen via het touch-screen. Ik verlies door de niet-geweldige menu-indeling en het ontbreken van snelle knopjes rap het overzicht over wat ik nu eigenlijk aan het doen ben. Behalve op één punt. Dankzij het touch screen kies ik met een enkele duim- of vingeraanraking héél snel mijn gewenste scherpstelpunt in de gekozen compositie. Zo switch ik in mum van tijd tussen een persoon op de voorgrond én een persoon die achter hem of haar voorbijloopt. Daar kunnen zelfs de scherpstelmechanismen van digitale profcamera’s een puntje aan zuigen.
Gouden middenweg
Samsung lijkt de gouden middenweg gevonden te hebben tussen aanraken en indrukken. De Digimax N7 OPS en Digimax NV10 hebben een eigenwijze opstelling van tiptoetsen meegekregen. Ze zijn ontdaan van alle bijbehorende teksten, die echter snel oplichten op de heldere lcd’s als je met je vingers over de toetsjes glijdt. Met de trendy retro-look horen de Samsungs er helemaal bij.
Ik ben onder de indruk van het bedieningsgemak en de durf van de fabrikant om zulke, apart ingedeelde camera’s op de markt te brengen.
De NV10 voelt van de twee het goedkoopst aan door het gebruikte materiaal, maar beschikt wel over een betere macro-zoom en een prettigere locatie van de ontspannerknop. Op de NV7 OPS zit die wat ver voor mensen met kleine handen of korte vinger, maar dat toestel heeft wel een heerlijk vergelijkbaar zoomvermogen van 38 tot 270 millimeter (7 keer optisch) en een beeldstabilisator (OPS). De gemaakte foto’s van de twee toestellen zien er aardig uit, maar tonen – zeker bij binnenfotografie – behoorlijke ruis (korreligheid). Desalniettemin krijg ik die mooie, retro Samsungs maar niet uit mijn hoofd. || © 2006 Marcel Burger voor Winmag, zie ook blogpost op www.winmag.nl |
