Nikon D40
12 april 2007 | WINMAG testte onlangs de ‘betaalbare lichtgewicht’ spiegelreflexcamera (DSLR) van Nikon. Deze Nikon D40 bevat ‘slechts’ een 6-megapixelbeeldsensor. Ruim voldoende voor de beoogde doelgroep van pro-sumers. Toch komt er een ‘scherpere’ opvolger.
Terwijl de concurrenten Canon, Olympus, Samsung en Sony het niet meer durven om lager dan 10 megapixel te gaan, bracht Nikon najaar 2006 doodleuk zijn vertrouwde resolutie in een nieuwe camera. Panasonic (7,1 megapixel), Fujifilm (6 megapixel) en Sigma (4,6 megapixel) zijn weliswaar nog niet richting het dozijn miljoen beeldpunten gestegen, maar de twee laatstgenoemden gebruiken geavanceerdere beeldsensoren met meerdere lagen die zorgen voor meer details per pixel. De foto-output bij Fujifilm en Sigma is daarom vergelijkbaar met 8 of 9 miljoen beeldpunten.
Megapixelvoordeel
De opvolger van de Nikon D50 lijkt daardoor op het eerste gezicht een tegenvaller, maar als je 100 procent van je originele foto niet groter afdrukt dan A3-formaat of 70 procent (na wegsnijden en ‘croppen’) niet groter dan een A4, heb je het extra megapixelvoordeel van bijvoorbeeld een Canon EOS 400D, een Olympus E-400 of een Sony a100 niet nodig.
De kwaliteit van de Nikon-beeldsensor is in de D40 absoluut verbeterd. D40-foto’s zijn niet alleen beter dan beelden genomen met de voorganger D50, ook de prima scorende Pentax K100D (6 megapixel; zie WM6/2006) moet het tegen de D40 afleggen bij gebruik van kitlenzen. Voor de ongeoefende kijker is zelfs het verschil met de 8-megapixel Canon EOS 350D moeilijk waar te nemen, maar bij een 10-megapixelcamera (zoals de Canon EOS 400D) zie je wel duidelijk voordeel van extra details per beeldpunt. De kleuren en het contrast van de D40-foto’s zijn doorgaans erg goed in balans.
De spiegel van de D40 klinkt bij het maken van foto’s als warme boter en dat is een heel verschil bij het goed hoorbare mechaniek van de concurrenten en zelfs DSLR’s van een hogere klasse. Nikon probeerde namelijk de kwaliteit van zijn betaalbare spiegelreflex te verbeteren en dat is aardig geslaagd.
Doorknallen
Zo zit er een duidelijke zoeker en een helder LCD op. Je kunt in de repeteerstand met een snelle SD-geheugenkaart ongehinderd doorknallen in 2,5 foto’s per seconde. In Nikon raw-formaat (*.nef; het ‘digitale negatief’) kan dat tot maximaal negen beelden achter elkaar. Dat is een vooruitgang op de D50 (12 jpeg/4 raw) en in jpeg beter dan de Canon EOS 400D (27 jpeg/10 raw). De ‘black-out’ die je bij een DSLR standaard in de zoeker ziet, duurt bij de D40 erg kort en dat is zeker een plus.
Nikon geeft je de keuze tussen een ‘grafische’ en klassieke weergave van de belangrijkste instellingen van de camera op het beeldscherm. Het verschil tussen de twee is minimaal; de klassieke lijkt zelfs scherper door ander donker kleurgebruik en verdient daarom de voorkeur.
De bedieningsknoppen zitten logisch gegroepeerd, maar het ontbreken van snelknoppen voor iso-waarden en witbalansinstellingen is irritant. De wisselknop tussen enkelschots, repeteerstand en zelfontspanner zit echter zeer handig bij de objectiefbevestiging. Je hoeft je duim maar even van het objectief te verschuiven.
Grip
Het compacte (12,4 x 9,4 x 6,4 cm) en lichtgewicht (522 gram) formaat gaat ten koste van de grip die je met grote mannenhanden hebt. De pink bungelt in het luchtledige en de ringvinger heeft nauwelijks houvast. De optionele batterijgrip is daarom aan te bevelen.
Een belangrijk tekort van de D40 is de autofocusmotor. Die zit niet langer in de camera; je hebt er speciale lenzen voor nodig. Nikon-lenzen zonder ingebouwde AF-motor geven je alleen handmatige focus. Wil je een groot deel van Nikons professionele lenzen gebruiken, dan zul je de duurdere D80 moeten aanschaffen. De vergrotingsfactor (‘cropfactor’) van objectieven op een D40 is 1,5 keer.
Prijs:
€ 503 ,– (excl. btw)
Resolutie:
6 megapixel
Optische zoom (kitlens):
27 – 82,5 mm (3x optisch)
Info:
www.europe-nikon.com
Voor en tegen:
+: lichtgewicht
+: zeer goede foto’s
+: uitstekend sluitermechaniek
-: geen AF-motor in de body
-: zonder batterijgrip te klein voor veel mannen
Score:
4,5 van 5 sterren
© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro
