Casio Exilim EX-FC100

17 juni 2009 | Met de Casio Exilim EX-FC100 maak je een flitsende entree. Het ding is een lust voor het oog.

Je hoeft niet lang te zoeken naar de basisbediening. Duidelijke symbolen laten je snel schakelen tussen afspelen en fotograferen, je hoeft niet eens de moeite te nemen om de aan-uitknop op de bovenkant te zoeken. Net daarachter zit een speciaal knopje om in een keer te schakelen van een enkelvoudige foto naar een continumodus van 3 tot 30 beelden per seconde. Een handig knopje dat jammer genoeg in het dagelijks gebruik bij ons af en toe per ongeluk wordt aangeraakt en zo de camera ongewild in een andere stand zet.

Voor de gedetailleerde bediening kun je via de setknop snel zaken als resolutie, isowaarde, witbalans, onder-/overbelichting en flitser aanpassen. Je komt via set opvallende nieuwe functies tegen, zoals Slow Motion Zien en Slow Motion Controlesnelheid. Die slaan op het weergeven van videobeelden of snelle continu-opnamen. Je kunt ze namelijk met vertraging terugkijken en dat is bij het filmen van actiescènes erg leuk.

De foto’s zijn zeker oké. Ze missen wel wat scherpte per pixel – wat je bijvoorbeeld ziet in gezichten van mensen tijdens opnamen op straat – en dat is niet met een digitaal verscherpingsfilter te herstellen. Er zit ook bij lagere isowaarden best wat kleurruis in de beelden, soms slaan ze wat flets uit, lichte delen zijn niet goed doortekend bij te veel donker in de foto, maar vooral bij helder weer houd je bruikbaar materiaal over.

De aandacht voor film is belangrijk op de camera. Best Shot (BS) staat al sinds jaar en dag voor de fotoscènemodi van Casio-camera’s. Op de FC100 is deze voorzien van een extra gewone filmstand en een YouTube-filmstand. Stoer kun je kiezen voor HD van 210 tot 1000 frames per seconde, maar 480 x 360 pixels of minder is geen echte highdefinition.

Casio Exilim EX-FC100
Prijs: circa € 259,00
Info: www.casio.nl
Cijfer: 8,5

© 2009 Marcel Burger, gepubliceerd in ABN AMRO AACC|SHiFTmagazine 3/2009 (uitgave 11 juni 2009)

Casio Exilim EX-FH20

4 april 2009 | Een megakanon in compact formaat. Dat is de Casio Exilim EX-FH20, een apparaat dat zich op het snijvlak van compactcamera en spiegelreflextoestel begeeft. De specificaties zijn indrukwekkend, maar zijn de gevangen beelden dat ook?
Bedenk even de typische Hollywood-voice-over. Lees dan: “Ultra highspeedopnamen met maximaal 40 foto’s per seconde, highspeedfilmopnamen met maximaal 1000 beelden per seconde, groothoek vanaf 26 millimeter, 20 keer optische zoom voor foto en film en 9,1 megapixel. Nu overal verkrijgbaar”.

Summum
Ieder gezond mens zou bijna over zijn benen struikelen op weg naar de winkel om dit technologisch summum der compactfotografie in huis te halen, nietwaar? Waar vind je anders een compacte beeldenvanger waarmee je zonder moeite zowel foto’s als video’s schiet tussen 26 en 520 (!) millimeter zoombereik, gemeten naar analoge maatstaven. In de repeteerfunctie schiet je 30 of 40 foto’s per seconde in 3264 x 2448 respectievelijk 3072 x 2304 pixels. Daarmee laat je in theorie de duurste spiegelreflexcamera’s een poepje ruiken.
Je hoeft zelfs geen aparte videocamera meer te kopen, want je schiet met gemak hd-film in 1280 x 720 pixels bij 30 frames per seconde (fps). Als je genoegen neemt met 224 x 56 pixels (prima voor een webpagina) bereik je zelfs 1000 fps. Tussenresoluties zijn mogelijk. Sluitertijd, diafragma, isowaarde, belichting … je stelt het met gemak zelf in. Of je laat de camera de keuze via de automatische stand of een van de 18 scènemodi.

Set
In de praktijk lijkt de FH20 aanvankelijk een genot om mee te werken. De menustructuur is helder, de belangrijkste functies bereik je via de Set-knop in het midden van de bladerknoppen op de achterzijde.
De 20x optische zoom is indrukwekkend en je slaat bijna achterover als je de 4x digitale zoom daarna nog eens toepast. Wat ver is, haal je wel héél dichtbij. Een stevige hand is vereist, want zelfs met de camera op een stabiele ondergrond en de beeldstabilisator ‘vol gas’ blijkt het moeilijk om haarscherpe foto’s te krijgen.
De Casio wil bovendien niet altijd lekker scherpstellen. Je hebt niet de beschikking over scherpstelpunten, zoals bij spiegelreflexcamera’s, maar moet het doen met contrastdetectie-autofocus. Desondanks mag je verwachten dat bij een vergezicht met een blauwe lucht en een opvallende kerk van rode baksteen de autofocus de contrasten zelf weet te vinden en niet eindeloos roept dat hij het niet weet. Iets dat je overigens oplost door het midden van de foto op het object te richten, scherp te stellen en dan alsnog je compositie te maken.

Van Gogh
Het tweede probleem van de Casio is de beeldgenerator. Met alle tierelantijntjes op en aan de camera verwacht je een superfoto, maar het resultaat is zeer teleurstellend. Kijk naar een 9-megapixelfoto in een 100-procentweergave en het is net een Van Gogh: het beeld is opgebouwd uit kleurvlekjes die met de vinger uitgesmeerd lijken te zijn. Geweldig voor een schilderij, maar daarvoor hebben we een mooi filter in ons beeldbewerkingspakket.
De FH20-foto’s zijn niet scherp en de kleurruis is ook bij de lagere isowaarden fors. Druk je de gemaakte foto’s af op een briefkaart, dan heb je geen probleem en zelfs op een A4 ziet het er nog aardig uit. Maar bij uitsneden of grotere afdrukken mis je kwaliteit.

Sporters
De 30 of 40 opnamen per seconde zijn heel erg leuk, maar om van de de sluitertijd (maximaal 1/2000ste) goed gebruik te maken, heb je een flinke lichtinstallatie nodig. Sporters in actie zijn goed te vangen, spattend water alleen bij zeldzame omstandigheden met veel (kunst)licht. Blijft over de geavanceerde filmfunctie en daarin scoort de Casio EX-F20 zeker aardig, maar als fotocamera stelt deze Exilim jammerlijk flink teleur in het eindresultaat. Dat kost heel veel punten. || © 2009 Marcel Burger voor AACC|SHiFTmagazine |

Casio Exilim EX-FH20
Prijs: vanaf € 379,00
Info: www.casio.nl
Rapportcijfer: 6,5 van 10

Panasonic Lumix FX100

1 december 2007 | De Panasonic Lumix DMC-FX100 oogt als een strak en zakelijk toestel voor de (semi)prof die vaak onderweg is. Het profgevoel stimuleert Panasonic verder door de samenwerking met Leica. Het gerenommeerde merk leverde het objectief met vergelijkbaar zoombereik van 28 tot 100 millimeter (3,5 keer optisch) en een lichtsterkte van maximaal f/2.8 bij maximale uitzoom. Een beeldstabilisator (Optical Image Stabilizer; OIS) helpt bij het tegengaan van onscherpte in de foto’s door bewegingen van de fotograaf tijdens het maken van de beelden.

Naast de normale en macrofotografeerstand beschik je niet alleen over 21 scènemodi, maar ook over de Intelligente ISO-stand. Kies je voor de laatste modus, dan past de camera zelf de iso-waarden aan op basis van beweging van het te fotograferen object. Beweegt het snel, dan gaat de iso-waarde omhoog zodat de sluitertijd ook hoog blijft en je meer kans hebt het bewegende object stil in de foto te hebben. De gemaakte foto’s zien er uiteindelijk gezond uit, al missen ze scherpte per pixel. De 12 megapixel (4:3, verhoudingen 3:2 en 16:9 selecteerbaar) leveren slechts een marginale meerwaarde boven 10-megapixelfoto’s van andere camera’s.

Score: 4 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Pentax K100D Super

1 december 2007 | Pentax houdt eigenwijs de beeldsensor op zijn nieuwste betaalbare spiegelreflexcamera op 6 megapixel. De K100D Super heeft als kloon van de oudere K100D twee vernieuwingen: anti-stofmaatregelen en ondersteuning van zogenoemde sdm-objectieven met een superstille autofocusmotor. Verder zijn de K100D Super en de K100D gelijk aan elkaar.

In vergelijking met de belangrijkste concurrent, de Canon EOS 400D, zijn de Pentax-foto’s in kleuren en contrast beter. Bij echt grote afdrukken zie je bij de Pentax door het resolutieverschil uiteraard wel eerder beeldpunten en kleurruis. In vergelijking met de Olympus E-510 scoren de foto’s van de Pentax K100D Super op alle fronten beter.

De nieuwe anti-stofmaatregelen op de K100D Super bestaan uit een stofwerende beschermlaag over de beeldsensor, een trilmechanisme om stof ervan te verwijderen en een kleefband om het stof op te vangen. Bij Olympus-camera’s werkt dit goed, op de Canon EOS 400D is dat minder.

De K100D Super heeft een goed werkende beeldstabilisator. Bij veel andere merken moet je daarvoor speciale, duurdere objectieven kopen. De techniek voorkomt onscherpte door beweging van jou of je handen tijdens het fotograferen.

Score: 4 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Ricoh GX100

1 december 2007 | Ricoh levert op zijn GX100 al een zeer ruime blik met een maximale 24-millimetergroothoekzoom, maar samen met de opzetlens DW-6 kun je het gezichtsveld verbreden naar 19 millimeter. Bijna de vissenoogstand dus.

Je moet dan wel een beetje rommelen met het toestel door er een adapter op te schroeven en de zachtrubberen zonnekap die daar weer op past eraf te halen. Maar dat is snel gedaan.

Alhoewel het toestel niet beschikt over een ingebouwd oculair kun je er wel een meegeleverde elektronische zoeker opklikken, waarmee de compactcamera er bovendien een stuk stoerder uitziet. Op de aansluitpoort past tevens een externe, optionele flitser. Overigens is zelfs in volle zon het 2,5-inchbeeldscherm goed af te lezen.

De GX-100 heeft meer eigenschappen die de veeleisende (semi)prof zullen aanspreken. Wat te denken van de mogelijkheid gemaakte foto’s van maximaal 10 megapixel weg te schrijven als jpeg, raw (Adobe DNG) of jpeg + raw. Of het kunnen scherpstellen tot op een centimeter van het object. || © 2007 Elmer van Hest voor Winmag Pro |

4 van 5 sterren

Olympus E-3

1 december 2007 | De nieuwste middensegmentspiegelreflexcamera oogt met de optionele grip als een toptoestel. Anders gezegd: de Olympus E-3 is gelet op uiterlijk en mogelijkheden opvallend gunstig geprijsd. Met 1500 euro voor de body plaatst de fabrikant zijn nieuwste vlaggenschip in de directe vuurlinie met de Sony α700, de Canon EOS 40D en de Nikon D300.

Er zijn direct twee opvallende features op de E-3 die geen van de concurrenten heeft: het 2,5-inchbeeldscherm is uitklapbaar en draaibaar én het nagenoeg standaarddraaiwiel voor fotografeermodi ontbreekt. Met een beweegbaar LCD geeft Olympus de fotograaf een groter gebruiksgemak, want je hoeft voor originele camerastandpunten niet langer blind in het wilde weg te schieten of je kleren vuil te maken. Met zogenoemde Live View kijk je door het beeldscherm voor het maken van een foto.

Olympus belooft het snelste autofocussysteem ter wereld en de redactie is zonder meer onder de indruk. Echter, tijdens het vastleggen van forenzen in de vernieuwde Antwerpse Spoorwegkathedraal, wil de E-3 met Zuiko Digital ED 12-60mm 1:2.8-4.0 SWD bij ingezoomde stand in een lage lichtsituatie met hoge iso-waarde voortdurend niet scherpstellen. In uitgezoomde stand is er geen probleem. De ingebouwde image stabilizer (IS) werkt uitstekend en voorkomt dat je veel geld zou moeten uitgeven aan duurdere lenzen met bewegingsreductie.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag

Pentax K10D

21 mei 2007 | Met open armen ontving het WINMAG-testlab de ‘leanest & meanest’ fotomachine van Pentax. De K10D bindt de strijd aan met de Sony α100, de Nikon D80 en de Canon EOS 30D. En hoe.

Het belangrijkste wapen van de nieuwe 10-megapixelspiegelreflexcamera van Pentax is het durven verder kijken dan de eigen neus lang is. De fabrikant voerde jarenlang zijn eigen *.pef-formaat als eigen raw-formaat: het digitale negatief. In de Pentax K10D heb je je als gebruiker ook de keuze voor Adobe RAW (*.dng) en dat scheelt!

Raw-foto’s
Raw-foto’s gemaakt met de concurrende camera’s (met hun eigen raw-formaten) leggen het in detail en scherpte per pixel af tegen de Pentax in Adobe RAW-modus, terwijl het *.pef-formaat juist minder kwaliteit op zou leveren.
Daarmee ligt ook direct de relatieve zwakte van de K10D bloot: jpeg foto’s zijn minder scherp per pixel als die van de concurrenten. Kijk je vervolgens naar het kleurencontrast, dan brengt de K10D die wel beter in balans dan de Sony α100, de Canon EOS 30D en de Nikon D80. Vooral het iets te veel aangedikte rood valt bij de concurrentie op.

Knoppen
De Pentax K10D is een vrij fors toestel met alles erop en eraan. Zo selecteer je met een handig ring rond de hoofdnavigeerknop één van de drie scherpstelpuntinstellingen (auto, selectie of middelpunt). Het toestel heeft 11 selecteerbare scherpstelpunten. Met de Fn-knop krijg je toegang tot de belangrijke instellingen Witbalans, ‘Schietstand’ (enkel, continu, zelfontspanner), iso-waarde en flitsprogramma. Onder de programmaknop bovenop de camera vind je een draaiwieltje voor de lichtmeting (spot, midden-en-onmiddelijke-omgeving (‘center –weighted’) of multisegment.
Juist vanwege de met knoppen rijkgevulde body is het verwonderlijk dat er geen toegewijde knoppen voor witbalans en iso-waarden zijn. Die lichtgevoeligheidswaarden van de gemaakte beelden kun je overigens via het heldere beeldscherm wel in derde waarden instellen en daarmee voorkom je in alle situaties dat je overdadig veel korrel krijgt. Zo fotografeer je bijvoorbeeld in iso 125, 250, 500 of 640 als je dat wilt, met een maximum van 1600 iso.
De behuizing, de bedieningsknoppen en de afdekklepjes voelen zeer robuust aan. De toegang tot het batterijcompartiment en de SD-geheugenkaartingang zijn extra vergrendeld, zodat de kans op het per ongeluk openen hiervan eigenlijk niet meer bestaat. Een eigen stofwerende coating en anti-stoftrilling op de beeldsensor maken de protectie compleet.

Anti-schudsysteem
De camera heeft een ingebouwd anti-schudsysteem om bewegingsonscherpte bij het maken van foto’s tegen te gaan. Je hoeft daardoor geen dure lenzen aan te schaffen met eigen beeldstabilisator, zoals dat bij camera’s van Nikon en Canon bijvoorbeeld wel moet. Het resultaat ervan bleek bij de Pentax zeer duidelijk uit de testfoto’s.
De sluiter en de kitlens zijn iets minder fijntjes geconstrueerd en maken relatief veel geluid. Over de werking van sluiter en het objectief echter geen slecht woord. Het scherpstellen – ook in moeilijke focussituaties – gaat opvallend veel beter dan met de zeker niet slecht presterende Nikon D40 (zie volgende pagina). Overigens laat de K10D wel iets meer beeldruis zien dan zijn concurrenten én de Nikon D40.

Voor en tegen:
+ uitstekend scherpstelmechanisme
+ anti-stofmaatregelen/robuust toestel
+ anti-bewegingscorrectie
+ prima detail per pixel
- Jpeg kwalitatief minder dan concurrenten
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Fujifilm Finepix S9600

1 mei 2007 | Liefhebbers van een vaste lens komen redelijk goed weg met de Fujifilm FinePix S9600. Dit zoomkanon met 9-megapixelsensor laat veel concurrenten achter zich, zoals de eerder geteste Panasonic Lumix DMC-FZ50. Foto’s van de Panasonic vertoonden behoorlijke verzachting van het beeld, dat vermoedelijk te wijten is aan de automatische, niet uit te schakelen ruisreductie in de FZ50. De Fujifilm S9600 is minder resoluut met kleurstoring en dat zie je terug in het resultaat.

De details per pixels zijn bij de Fujifilm S9600 duidelijk beter dan bij de Panasonic FZ50, maar de Fujifilm delft het onderspit tegen in deze WINMAG geteste spiegelreflexcamera’s. Zet je de S9600 af tegen zijn eigen klasse, dan moeten ook de eerder in WINMAG geteste Sony Cyber-shot DSC-H5 (vlekkerig bij 200 procent digitale zoom) en de Canon PowerShot S3 IS (te kartelig bij 200 procent digitale zoom) hun meerdere erkennen in fotokwaliteit van de Fujifilm S9600.

Neem je het toestel mee naar binnen, dan stelt de Fujifilm echter sneller teleur. Scherpe foto’s zonder flitsergebruik zijn best lastig te maken, zelfs met hogere iso-waarden en voldoende licht. Het probleem wordt erger bij het gebruik van de telezoom die tot 300 millimeter bereik heeft. Ook buiten worden objecten in situaties met minder licht, zoals mensen in een steeg, te snel onscherp. Met de Canon PowerShot S3 IS had de redactie daar veel minder moeite mee. De kleurbalans is in orde, al zijn groen en rood net een fractie dikker in tint dan eigenlijk hoort.
Het plezier van fotograferen zit bij de Fujifilm S9600 vooral in het kunnen kiezen tussen continu- en enkelvoudige scherpstelling, het flinke zoombereik van 300 millimeter en de gebruiksvriendelijkheid. Zo kun je het lcd uitklappen en hoef je dus nooit meer op de grond te liggen. Je houdt simpelweg de camera op de straat en kijkt van bovenaf op het toestel én het beeldscherm neer. De schermpjes van de Canon PowerShot S3 IS én van de Panasonic Lumix DMC-FZ50 kunnen echter ook naar buiten draaien en dat is nog handiger.

Telezoomwaarde
De Canon (432 millimeter) en Panasonic (420 millimeter) hebben bovendien een hogere telezoomwaarde, maar met respectievelijk 36 en 35 millimeter leggen de groothoekzooms van beide toestellen het af tegen de 28 millimeter op de Fujifilm. Die extra uitgezoomde stand is vooral bij landschappen, architectuur, stadsgezichten en in de bouw erg prettig. Al zit er een redelijke kromming in een foto bij 28 millimeter, maar dat kun je verwachten van een vaste lens.

Van de bedieningsknoppen zit alleen Info (waarmee je de exif-gegevens van je foto op het lcd toont) op een onlogische plek bij het objectief. Je moet af en toe teveel graven in de menu’s van de Fujifilm om bepaalde instellingen aan te passen. Zo kost het een eeuwigheid om van jpeg- naar raw-modus (het digitale negatief) te wisselen. Via de F-knop kun je snel spelen met iso-waarden en jpeg-resolutie, maar het is ons een raadsel waarom juist hier niet jpeg in raw en andersom kan worden veranderd.

Met 9-megapixelfoto’s is het zaak dat je foto’s snel kunt opslaan, zeker bij grote raw-bestanden. Fujifilm bracht daarom niet alleen een slot aan voor zijn eigen, samen met Olympus gelanceerde xD-Picture Card, maar ook voor een Compact Flash-kaart. Die laatste kan worden gekocht met veel hogere wegschrijfsnelheden. Het toestel kan maximaal vier jpeg’s achter elkaar schieten in een snelheid van 1,5 beelden per seconde en moet dan de foto’s wegschrijven naar een van de twee geheugenkaarten.

Prijs:
€  419,– (excl. btw)
Resolutie:
9 megapixel
Optische zoom:
28 – 300 mm (10,7x optisch)
Voor en tegen
+ prima details-per-pixels
+ uitklapbaar lcd
+ goede macrozoom (28 mm)
- bewegingsonscherpte in donkere situaties
- te veel graven in menu’s om instellingen te veranderen
Oordeel
4 van 5 sterren
Info:
www.fujifilm.nl

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Nikon D40

12 april 2007 | WINMAG testte onlangs de ‘betaalbare lichtgewicht’ spiegelreflexcamera (DSLR) van Nikon. Deze Nikon D40 bevat ‘slechts’ een 6-megapixelbeeldsensor. Ruim voldoende voor de beoogde doelgroep van pro-sumers. Toch komt er een ‘scherpere’ opvolger.
Terwijl de concurrenten Canon, Olympus, Samsung en Sony het niet meer durven om lager dan 10 megapixel te gaan, bracht Nikon najaar 2006 doodleuk zijn vertrouwde resolutie in een nieuwe camera. Panasonic (7,1 megapixel), Fujifilm (6 megapixel) en Sigma (4,6 megapixel) zijn weliswaar nog niet richting het dozijn miljoen beeldpunten gestegen, maar de twee laatstgenoemden gebruiken geavanceerdere beeldsensoren met meerdere lagen die zorgen voor meer details per pixel. De foto-output bij Fujifilm en Sigma is daarom vergelijkbaar met 8 of 9 miljoen beeldpunten.

Megapixelvoordeel
De opvolger van de Nikon D50 lijkt daardoor op het eerste gezicht een tegenvaller, maar als je 100 procent van je originele foto niet groter afdrukt dan A3-formaat of 70 procent (na wegsnijden en ‘croppen’) niet groter dan een A4, heb je het extra megapixelvoordeel van bijvoorbeeld een Canon EOS 400D, een Olympus E-400 of een Sony a100 niet nodig.
De kwaliteit van de Nikon-beeldsensor is in de D40 absoluut verbeterd. D40-foto’s zijn niet alleen beter dan beelden genomen met de voorganger D50, ook de prima scorende Pentax K100D (6 megapixel; zie WM6/2006) moet het tegen de D40 afleggen bij gebruik van kitlenzen. Voor de ongeoefende kijker is zelfs het verschil met de 8-megapixel Canon EOS 350D moeilijk waar te nemen, maar bij een 10-megapixelcamera (zoals de Canon EOS 400D) zie je wel duidelijk voordeel van extra details per beeldpunt. De kleuren en het contrast van de D40-foto’s zijn doorgaans erg goed in balans.
De spiegel van de D40 klinkt bij het maken van foto’s als warme boter en dat is een heel verschil bij het goed hoorbare mechaniek van de concurrenten en zelfs DSLR’s van een hogere klasse. Nikon probeerde namelijk de kwaliteit van zijn betaalbare spiegelreflex te verbeteren en dat is aardig geslaagd.

Doorknallen
Zo zit er een duidelijke zoeker en een helder LCD op. Je kunt in de repeteerstand met een snelle SD-geheugenkaart ongehinderd doorknallen in 2,5 foto’s per seconde. In Nikon raw-formaat (*.nef; het ‘digitale negatief’) kan dat tot maximaal negen beelden achter elkaar. Dat is een vooruitgang op de D50 (12 jpeg/4 raw) en in jpeg beter dan de Canon EOS 400D (27 jpeg/10 raw). De ‘black-out’ die je bij een DSLR standaard in de zoeker ziet, duurt bij de D40 erg kort en dat is zeker een plus.
Nikon geeft je de keuze tussen een ‘grafische’ en klassieke weergave van de belangrijkste instellingen van de camera op het beeldscherm. Het verschil tussen de twee is minimaal; de klassieke lijkt zelfs scherper door ander donker kleurgebruik en verdient daarom de voorkeur.
De bedieningsknoppen zitten logisch gegroepeerd, maar het ontbreken van snelknoppen voor iso-waarden en witbalansinstellingen is irritant. De wisselknop tussen enkelschots, repeteerstand en zelfontspanner zit echter zeer handig bij de objectiefbevestiging. Je hoeft je duim maar even van het objectief te verschuiven.

Grip
Het compacte (12,4 x 9,4 x 6,4 cm) en lichtgewicht (522 gram) formaat gaat ten koste van de grip die je met grote mannenhanden hebt. De pink bungelt in het luchtledige en de ringvinger heeft nauwelijks houvast. De optionele batterijgrip is daarom aan te bevelen.
Een belangrijk tekort van de D40 is de autofocusmotor. Die zit niet langer in de camera; je hebt er speciale lenzen voor nodig. Nikon-lenzen zonder ingebouwde AF-motor geven je alleen handmatige focus. Wil je een groot deel van Nikons professionele lenzen gebruiken, dan zul je de duurdere D80 moeten aanschaffen. De vergrotingsfactor (‘cropfactor’) van objectieven op een D40 is 1,5 keer.

Prijs:
€ 503 ,– (excl. btw)
Resolutie:
6 megapixel
Optische zoom (kitlens):
27 – 82,5 mm (3x optisch)
Info:
www.europe-nikon.com
Voor en tegen:
+: lichtgewicht
+: zeer goede foto’s
+: uitstekend sluitermechaniek
-: geen AF-motor in de body
-: zonder batterijgrip te klein voor veel mannen
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Sony α100

26 maart 2007 | Of het komt door de gelijktijdige introductie van ruim 20 bijpassende Sony-objectieven, de technologie van de overgenomen cameradivisie van Konica Minolta, of doordat de Sony-techneuten zelf een steengoed toestel in de markt wilden zetten. Het maakt niet uit: ‘My first Sony’ een α100? Ja graag.
Team Alpha betrok de stellingen van Sony tijdens de Photokina in twee batterijen – één met telelens en de ander met een set objectieven voor het kortere bereik. Sony gaf zijn α100 (spreek uit: Alpha 100) een eigen flair mee, maar baseerde de camera in uiterlijk en sommige karaktereigenschappen vooral op de Konica Minolta Dynax 5D en 7D.

Beter in de hand
Een fractie groter en zwaarder dan de EOS 400D ligt het toestel beter in de hand dan de nieuwe Canon. Een kraakhelder scherm dat evenals op de EOS 400D automatisch uitspringt, zodra je je oog tegen de zoeker zet. Canon kopieerde dit van Konica Minolta.
De Sony laat zich heerlijk bedienen, met bijvoorbeeld een functiedraaiwiel op de bovenzijde voor onder meer iso-waarde, witbalans, belichtingsmanier en scherpstel-optie. Focussen op de α100 is – mits ingeschakeld – altijd scherpstellen met een beeldstabilisator. Zoals bij Konica Minolta zit dat op de CCD-beeldsensor, terwijl je bij de Canons, Nikons, Olympus’s en Pentax’s geld moet uitgeven aan duurdere lenzen om dezelfde bewegingsonscherpte tegen te gaan.

De kleuren en het contrast van foto’s uit de α100 zijn indrukwekkend. Ze kunnen prima meekomen met en lijken soms zelfs beter dan beelden geschoten met duurdere digitale spiegelreflexcamera’s van de concurrenten. Prima ook dat er een anti-stofsysteem op de α100 zit (NB: nog excuses aan onze lezers en aan Sony dat we eerder vermelden dat dat niet zo is).

Prijs:
€ 839 ,– (voor body en DT 18 – 70 mm F3.5 – 5.6-lens, excl. btw)
Resolutie:
10,2 megapixel
Optische zoom (kitlens):
27 – 105 mm (3,9x optisch)
Info:
www.sony.nl
Voor en tegen:
+ uitgebalanceerde foto’s
+ bedieningsgemak
+ ingebouwde beeldstabilisator
+ anti-stofmaatregelen
- ruis bij hogere ISO-waarden
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Panasonic Lumix DMC-FZ50

19 maart 2007 | Een stoere camera hoeft helemaal geen digitale spiegelreflex (DSLR) te zijn, bewijst Panasonic met zijn Lumix DMC-FZ50: een toestel met vaste lens en specificaties om je vingers bij af te likken.
Om bij de lens te beginnen: de Leica DC Vario-Elmarit zoomt maximaal 12 keer optisch in: met een vergelijkbaar bereik van 35 tot 420 millimeter op een enkele lens steek je in zoomfactor de DSLR-jongens naar de kroon.

Natuurlijk ontbreekt een zogenoemde Optical Image Stabilizer (OIS) niet. Zo blijven je foto’s gemakkelijker scherp, zelfs als je een beetje beweegt en je objecten van heel ver, heel dichtbij hebt gehaald. Je vangt die objecten met een 10,1-megapixel-CCD-beeldsensor, met het prima elektronische oculair én het 180 graden uitklapbare LCD van 2 inch aan de achterzijde als zoekers.

Videofilmpjes
Het leuke aan niet-DSLR’s is de optie op videofilmpjes te schieten. De FZ50 kan dat heel goed en ten opzichte van zijn voorganger ook in breedbeeld (16:9) van 848 x 480 pixels. Voor je foto’s kun je overigens ook over breedbeeldverhoudingen beschikken, naast 3:2 en 4:3. Je schiet in maximaal twee beelden per seconde in raw of jpeg, in een iso-waarde van 80 tot 1600.
Jammer alleen van wat waarschijnlijk de ingebouwde ruisonderdrukking is: bij iso-waarden vanaf 400 – iets dat je bij binnenfotografie regelmatig nodig hebt – lijken de foto’s net niet helemaal scherp. Bij lagere iso-snelheden, zoals 200, soms ook niet. Zeker bij binnenfotografie, omdat de camera het vermoedelijk dan net te donker vindt. Neem de tijd voor nabewerking in de digitale doka van een beeldbewerkingsprogramma.

Over het bedienen van het toestel heeft de redactie geen enkele klacht. In rap tempo heb je het toestel onder de knie. De camera is er overigens in zilver- en zwartkleurige uitvoering.

Prijs:
€ 503 ,– (excl. btw)
Resolutie:
10,1 megapixel
Optische zoom:
35 – 420 mm (12x optisch)
Voor en tegen:
+ extreem zoomvermogen
+ fijne bediening
+ beeldstabilisator
-  wazigheid door ruisonderdrukking
-  snelle continumodus
Oordeel:
4 van 5 sterren
Info:
www.panasonic.nl

© 2007 Elmer van Hest voor Winmag Pro

Nikon D80

9 maart 2007 | De Nikon D70s was al een topcamera, opvolger Nikon D80 doet er nog een schepje bovenop. Vooral met een verhoging van de resolutie van 6 naar 10,2 megapixel. De Nikon D80 is zo’n camera die uitnodigt tot fotograferen in het wilde weg. Het toestel loopt als een trein.

De buffer – tijdelijk geheugen voordat beelden naar het SD-geheugenkaartje worden geschreven – kan tot zes raw-foto’s bevatten, waar de D70s niet verder kwam dan vier foto’s. Met jpg-foto’s kun je tot 23 foto’s achter elkaar wegschieten. Prettig is dat iso-waarde 100 (voor helderheid foto’s) is teruggekeerd op deze Nikon. Op de D70s ging de waarde niet lager dan 200 en dat leverde toch wat gefronste wenkbrauwen op voor zonovergoten situaties. Nikon heeft de D80 verder volgepropt met leuke snufjes als een Image Overlay, ofwel de mogelijkheid om foto’s over elkaar heen te maken. Dat trucje kom je niet vaak tegen op digitale spiegelreflexcamera’s.

Samen met een Nikkor 18-70mm f/3,5-4,5 ED DX-objectief, maakt de D80 beelden waaraan nagenoeg niets valt op te merken. De ergonomie is dik in orde, al had de ligging wat beter gemogen. De punt van de camerabody steekt nu wat ongemakkelijk in de linker handpalm. Zoomen gaat heerlijk vlot met elf focuspunten.
Alles bij elkaar heeft Nikon een uitstekende camera in elkaar geknutseld, die op één belangrijk punt de concurrentie met de nieuwe Canon EOS 400D echter niet aankan: de D80 heeft geen stofverwijderaar op de beeldsensor en zoiets kan zeker een erg belangrijk aankoopargument zijn.

Prijs:
ca. € 777 ,– (excl. btw)
Resolutie:
10,2 megapixel
Optische zoom (geteste kitlens):
27 – 105 mm (3,9x optisch)
Info:
www.europe-nikon.com
Voor en tegen:
+ hoge resolutie
+ veel nieuwe instellingen
+ kleinere, lichtere body dan D70s
+ Iso-waarden in derde stappen
- geen anti-stofmaatregelen
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Elmer van Hest voor Winmag Pro

Canon EOS 400D

8 maart 2007 | De knappe koppen van Canon zijn gelukkig niet doof geweest voor de veelgehoorde klacht van stofprobleem in digitale spiegelreflexcamera’s. De producent toont in de EOS 400D haar oplossing. Een camera die het stofprobleem letterlijk van zich afschudt.
Olympus was weliswaar de eerste die de beeldsensor van zijn camera’s stofvrij wist te houden, maar Canon haalt nu hetzelfde trucje uit: ultrasone vibraties dienen de doorontwikkelde CMOS van 10,1 megapixel vlekkeloos te houden. De vibraties hoor je na het aanzetten van de camera als je je oor tegen het toestel drukt, als een soort Geigerteller.

De EOS 400D (ook bekend als Rebel Xti) is de opvolger van EOS 350D. Van die laatste zijn er in Nederland meer dan 50.000 verkocht. De nieuwe camera heeft veel eigenschappen overgenomen van de duurdere EOS 30D, zoals het 9-punts autofocus. De body van de EOS 400D is in grootte gelijk aan de EOS 350D: ideaal voor kleine vrouwenhanden, maar grotere mannenhanden hebben pas echt houvast als de 100 euro kostende optionele batterijgrip aan de onderkant wordt geschroefd.

De serie functieknoppen links van het kleuren-lcd op de achterzijde is kleiner geworden, vooral omdat Canon het beeldscherm heeft vergroot naar 2,5 inch. Om ruimte te maken is het tweede, zwartwit-lcd geschrapt. Niet iedere fotograaf zal het verdwijnen daarvan kunnen waarderen, omdat nu informatie over onder meer fotokwaliteit en geheugenkaartruimte niet direct zichtbaar is.

De EOS 400D toont zich in ieder geval een fotografeerbeest. Dat kan ook bijna niet anders, met een buffergeheugen dat 10 raw-beelden of 27 jpg-afbeeldingen kan bevatten. Vooral door de stofverwijderaar en het grotere buffer zegeviert de nieuwe, betaalbare Canon duidelijk over de eveneens nieuwe, duurdere Nikon D80.

Prijs:
€ 705,– (alleen body, excl. btw)
Resolutie:
10,1 megapixel
Optische zoom:
afhankelijk van gekozen objectief
Info:
www.canon.nl
Voor en tegen:
+ anti-stofsysteem voor beeldsensor
+ grote resolutie
+ groot buffergeheugen
- klein formaat van body
- verdwenen tweede lcd-scherm/verkleinde knoppen
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Elmer van Hest voor Winmag Pro

Canon EOS 30D

28 februari 2007 | De EOS 30D is het huidige middenklasse-model in de range digitale spiegelreflex camera’s van Canon. De ‘dslr’ is de beste in zijn soort, maar sensationeel beter dan zijn voorganger, de 20D, is het toestel niet. Voor ‘instappers’ blijft het een uitstekende investering. Misschien dat de verwachtingen te hoog gespannen waren, bij de WINMAG-redactie en bij andere professionals. De EOS 30D is de opvolger van de EOS 20D: die in najaar 2004 een sprongetje voorwaarts was op zijn voorganger EOS 10D.

2,5 inchbeeldscherm
De EOS 30D oogt en voelt als een EOS 20D. Het belangrijkste, in het oog vallend verschil: de EOS 30D heeft een 2,5-inchbeeldscherm in een resolutie van 230.000 pixels. De oudere Canon-DSLR’s hebben een 1,8-inchmonitor. De fotoresolutie is met 8,2 megapixels (3504 x 2336 beeldpunten) dezelfde gebleven als op de EOS 20D. De Canon Digic II-beeldprocessor – een door Canon doorontwikkelde zogenoemde cmos-sensor van 2,3 bij 1,5 centimeter – is zowel op Canon EOS 30D als op de oudere EOS 20D verantwoordelijk voor het vastleggen van het binnenkomende licht in de primaire kleuren rood, geel en blauw (RGB-filter).

Heb je zulke grote foto’s niet nodig, dan kun je desgewenst ook in 4,3 megapixels (2544 x 1696 pxiels – voldoende voor een briefkaartfoto) of 2 megapixels (1728 x 1152 punten) vastleggen, maar weinig gebruikers van de EOS 30D zullen dat doen. Zij zijn vaak de (semi-)professionals die beelden standaard in de grootste omvang en met de meeste details willen, ze opslaan in het Canon raw-formaat (CR2) en er en passant gelijktijdig een hogekwaliteit-jpg-bestand bij opslaan.

Die extra jpeg is handig als je foto’s snel wilt kunnen terugkijken op het computerbeeldscherm. Geheugenkaarten met een grote opslagruimte (2 GB of meer) zijn het devies, want een foto in raw + jpg kost zo’n negen (CR2) plus vier (jpeg) megabyte.

Buffergeheugen
De bytes kun je volschieten in enkelschots of continu-stand, waarbij je in drie of vijf beelden per seconde schiet. Dat kan met Canon RAW (CR2) in elf beelden en in jpeg in dertig beelden achter elkaar – een verbetering ten opzichte van de EOS 20D met respectievelijk vijf en zeven foto’s.
De EOS 30D heeft namelijk een groter buffergeheugen: een tijdelijke opslagruimte in de camera waarin foto’s worden onthouden voordat ze worden weggeschreven naar de ingebrachte Compact Flash-geheugenkaart.

In tegenstelling tot de EOS 20D heeft de EOS 30D ook spotmeting, dat je meer belichtingsmogelijkheden geeft. Spotmeting is handig als objecten en achtergrond slechts van kleurtint wisselen, zoals een donkergrijze straaljager tegen een lichtgrijze achtergrond.

Lichtgevoeligheid
Ook nieuw ten opzichte van de EOS 20D is het kunnen aanpassen van de lichtgevoeligheid in derde stappen, in plaats van hele stappen in het totale bereik van 100 tot 3200 iso. Zo beschik je nu over bijvoorbeeld 125 en 320 iso. Het geeft je meer speelruimte in het juist belichten van een foto. De hogere iso-waarden maken het je mogelijk ook in schemering lang zonder flitser te fotograferen.

De bediening van de EOS 30D is met het draaiwiel (als navigeerknop) op de achterzijde erg handig. In tegenstelling tot Nikon houdt Canon zijn andere bedieningsknoppen vrij klein, waardoor het fotograferen met handschoenen (bijvoorbeeld in de sneeuw) minder gemakkelijk gaat.

Kijk je tenslotte naar de gemaakte foto’s, dan zie je de bekende Canonkwaliteit terug, waarin de EOS 30D in de hogere iso-waarden (boven de 1000 iso) beter lijkt te scoren (minder ruis) dan de eerder gelanceerde Nikon-concurrent D200. Foto’s gemaakt met de D200 lijken wel iets scherper per vastgelegde pixel.

Prijs:
circa € 1.091,– (alleen body), met lens circa € 1.175,– , excl. BTW
Resolutie:
8 megapixels
Optische zoom:
28,8 – 88 mm (3x optisch)
LCD:
2,5 inch, 230.000 pixels
Geheugen:
CF
Voor en tegen:
+ stevig chassis
+ goede bedieningsknoppen
+ groot buffergeheugen
+ nu ook spotmeting
- weinig verschil met 20D
Oordeel:
4,5 van 5 sterren
Info:
www.canon.nl

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Pentax K100D

26 februari 2007 | Wat nu tien megapixel? Met zes kom je vaak ver genoeg, bewijst de Pentax K100D. Vanaf december bracht de fabrikant de 10-megapixel K10D in de winkels, maar druk je nooit groter af dan 40 bij 60 centimeter, dan heb je die niet nodig en bespaar je geld door te kiezen voor de K100D.
Toegegeven, zoom je 200 procent in op een 10-megapixelfoto en op een 6-megapixelfoto dan vertoont de eerste uiteraard meer details per pixels. Die beeldpunten zijn echter niet zaligmakend. Zo laat de Pentax K100D opvallend minder kleur- en contrastruis zien in vergelijkbare situaties dan bijvoorbeeld de 10-megapixel-Olympus E-400.

De K100D ligt sinds afgelopen zomer in de winkel en richt zich op de (semi)professional. Het toestel wordt parallel verkocht naast de gelijktijdig geEtroduceerde K110D. De K110D wordt door Pentax het instapmodel genoemd. Het belangrijkste verschil? De K100D heeft een (goed werkende) beeldstabilisator. Bij veel andere merken moet je daarvoor speciale, duurdere objectieven kopen. De overige specificaties tussen de K100D en K110D zijn gelijk, met als prijsverschil bij de meeste aanbieders zo’n veertig tot vijftig euro meer voor de K100D.

Nadeel
De K100D en K110D hebben een belangrijk nadeel: je kunt niet tegelijkertijd raw- en jpeg-foto’s maken. Dat is een feature die veel fotografen erg waarderen. Het gelijktijdig opslaan van een foto in twee formaten kost weliswaar meer tijd en megabytes, maar heeft als belangrijkste voordeel dat je foto’s eenmaal overgeschreven naar je pc direct als jpeg kunt bekijken of naar een opdrachtgever kunt sturen. De raw-beelden (de ‘digitale negatieven’) moeten eerst worden ontwikkeld voor ze bruikbaar zijn, maar bevatten meer beeldinformatie en daardoor meer nabewerkingsmogelijkheden. Jpeg-foto’s zijn immers al gecomprimeerd (kleiner gemaakt) om opslagruimte te besparen.

Vergelijk je de Pentax K100D met andere 6-megapixeltoestellen, dan krijg je bij de Pentax in contrast, details per pixels en ruisbeperking betere resultaten dan bij de Olympus E-300, de Olympus E-500, de Fujifilm S3Pro en presteert het toestel daarin relatief zelfs beter dan de 8-megapixel Canon EOS 350D. Al is de verscherping die de camera toepast op de gemaakte foto’s net te veel. De Nikon D50 laat overigens wel een fractie betere foto’s zien dan de Pentax K100D.

Graven
Sommige gebruikers klagen over het te veel moeten graven in de menu’s van de K100D. De Fn-knop geeft je echter redelijk snel toegang tot de instellingen witbalans, flitserprogramma, iso-waarde en schietmodus (enkelschots, continu, zelfontspanner), al gaat de voorkeur bij iso-waarde en schietmodus (liefst ook bij witbalans) zeker uit naar aparte knoppen. Een gemis is absoluut het niet snel kunnen instellen van de foto-opslagmodus (jpeg of raw) met een aparte knop.

Buffergeheugen
Het buffergeheugen tijdelijk geheugen waarin foto’s worden bewaard voordat ze naar de ingebrachte geheugenkaart worden weggeschreven is met ruimte voor drie raw-foto’s of vijf jpeg-foto’s beperkt. Ondanks het ingebrachte snelle SD-geheugenkaartje leek de wegschrijfsnelheid bovendien wat traag vergeleken met de Olympus E-400 met CF-kaart, maar dat kan exemplarisch zijn voor het geheugenkaartje.
De K100D trekt zijn kracht uit vrijwel overal verkrijgbare AA-batterijen, in alkalinevorm of als oplaadbare NiMh. Je kunt er bovendien CR-V3-lithiumcellen indoen: batterijen die ook veel analoge spiegelreflextoestellen van stroom voorzien.

Olympus E-400

23 februari 2007 | Olympus bewijst met zijn nieuwe spiegelreflexcamera E-400 dat een (semi)professioneel toestel helemaal niet zwaar hoeft te zijn. Dankzij de toepassing van lichtgewicht-materialen wegen body en kitlens Zuiko 14-42 mm rond de 450 gram.

De E-400 laat een behoorlijke scherpte per pixels zien. De jpeg-compressie in de beste kwaliteit (Super High Quality; SHQ) geeft de foto’s wel net een tikkeltje te veel verscherpingseffect mee in vergelijking met de Canon EOS 400D en Nikon D80, die evenals de Olympus een 10-megapixelbeeldsensor aan boord hebben. Echter, dit verschil is zo klein dat het alleen te zien is bij een zeer nauwkeurige blik op een 200 procent of meer digitale ingezoomde foto thuis op het computerscherm. Bij afdrukken van 50 bij 70 centimeter en groter zul je waarschijnlijk pas verschillen zien.

Panasonic Lumix DMC-L1

13 nov 2006 | Er was geen ontkomen aan de Panasonic Lumix DMC-L1 op Europa’s grootste fotovakbeurs Photokina in Keulen afgelopen september. Een racewagen en spetterende fotomodellen in de Panasonic-stand werden dankbaar met een batterij L1′s gefotografeerd door iedereen die daarvoor een uurtje zijn paspoort wilde inleveren.
De 7,4-megapixelcamera heeft de afmetingen van een gemiddeld gebakje en lijkt een beetje op een ander smakelijk hapje: de Olympus E-330. De camera’s hebben dezelfde beeldsensor en weren stof met een supersonic wave-filter.
De gelijkenis is niet zo vreemd, aangezien de fabrikanten samenwerken in het zogenoemde Four Thirds-verband: waarmee een serie bedrijven een eigen standaard in camera-accessoires willen bepalen en zo de concurrentie met vooral Canon en Nikon aangaan.
Wie uiteindelijk de bijna-broers Panasonic Lumix DMC-L1 en Olympus E-330 tegen elkaar afweegt, zal kiezen voor de Panasonic vanwege zijn stoerdere uitstraling, selecteerbare beeldverhoudingen (4:3, 2:3 en breedbeeld 16:9), zijn groter buffergeheugen (6 tegen 4 raw-foto’s) en met een snelle geheugenkaart onbeperkt doorknallen van jpeg-foto’s. De Olympus E-330 heeft als pre’s in derde stappen selecteerbare iso-waarden, een uitklapbaar beeldscherm en een aantrekkelijke prijs. | 175 van 360 woorden | © Elmer van Hest en Marcel Burger | Voor WINMAG, 13 november 2006 ||

Sony Cyber-shot DSC-H5

1 september 2006 | Men neme een megatelezoom, verpak dat in een lichtgewichtbehuizing, stabiliseer het beeld, zorg voor ruime resolutie, plak er een flink beeldscherm op en maak ook nog eens de bediening eenvoudig en overzichtelijk. Het resultaat: zeer smakelijk fotografiewerk met het zoomkanon Sony Cyber-shot DSC-H5. Voor de amateur of semiprofessional.

Strijd
WINMAG bracht het Sony-kanon in stelling tegen de Canon PowerShot S3 IS, in editie WM3/2006 gewaardeerd met 4,5 sterren en het Beste product. Maakt Sony wel kans op de Editors’ Choice (de nieuwe naam van Beste product) in deze WINMAG? Jazeker, vanaf het begin is het een verbeten strijd. Zeker daar Sony ook de Cyber-shot DSC-H2 kan laten opdraven: een bijna even krachtig toestel als de H5.
Alledrie de toestellen hebben 12 keer optische zoom, vergelijkbaar met 36 tot 432 millimeter. De Sony H2 en Canon S3 maken foto’s in maximaal zes megapixels, de Sony H5 in zeven miljoen beeldpunten. De beeldschermen van de Sony H2 en Canon S3 zijn 2 inch, die van de Sony H5 drie inch. De Sony-monitoren zitten echter vast op de camera, terwijl die van de Canon heel gebruiksvriendelijk kan uitklappen en draaien.
De Sony’s hebben een hogere iso-keuze tot 1000 (Canon tot 800 IS). De Sony’s kunnen langer licht verwerken voor het maken van een foto – maximaal 30 seconden tegen 15 seconden op de Canon, maar bij Canon stopt het sluitertijdbereik pas bij een 3200ste van een seconde en niet bij een 2000ste. Kortom, de specificaties ontlopen elkaar nauwelijks.

Chique
“Canon heeft toch altijd een uitstekend bedieningsgemak?” vraag je je misschien af. Jawel, maar ook Sony is daar goed in. De menu-indeling bijvoorbeeld is misschien een fractie minder overzichtelijk en oogt wat minder chique dan bij Canon, maar ben je bent er razendsnel aan gewend en het belet je in geen enkele wijze bij het fotograferen. De icoontjes voor batterijstatus en geheugenkaartstatus in de display zijn juist weer erg gebruiksvriendelijk bij Sony.
De bedieningsknoppen zijn bij de Sony H5 (en H2) logisch gegroepeerd. De hoofdnavigeerknop zit bovenop het toestel en je bereikt er ook de belangrijkste scènemodi mee. De zoomknoppen zitten op de achterzijde, dat erg fijn is als je nagenoeg altijd het beeldscherm gebruikt. Bespaar je graag stroom en gebruik je vaak de zoeker (het al dan niet elektronische, kleine kijkglaasje), dan heeft de Canon met zijn enkele zoomknop aan de voorkant van de bovenzijde de voorkeur.

Scherpte
Het belangrijkste is natuurlijk de fotokwaliteit. In exact dezelfde situaties zijn de verschillen tussen de Sony’s H5/H2 en de Canon S3 IS nauwelijks te zien. Soms lijkt de Sony details beter weer te geven, maar in andere situaties lijkt Sony net een fractie scherpte te missen. De kleuren zijn bij Canon een heel klein beetje levendiger, maar daardoor niet per se natuurlijker. Kortom, in eerste instantie is een keuze wie de beste is in fotowerk niet te maken.
Echter, het scherpstelmechanisme van Sony werkt een fractie minder overtuigend dan die van Canon. Bovendien werkt de beeldstabilisator – tegen trilbeweging van je handen op de foto – bij flinke zoom bij de Sony niet helemaal naar wens. Gevolg van beide zaken: soms heb je een net-onscherpe foto en dat is jammer.
Tot slot een belangrijk minpunt van de Sony: de geheugenkaart is een Memory Stick DUO. In opslagvermogen is deze Sony-standaard trager dan de snelste sd-geheugenkaarten. Die laatste kun je bovendien veel gemakkelijker en op meer plaatsen krijgen.

Conclusie
De Canon PowerShot S3 IS blijft WINMAG’s Editors’ Choice, vanwege het net iets betere scherpstelmechanisme, de beeldstabilisator, het uiklapbare scherm en de meer standaard-geheugenkaart. De Sony Cyber-shot DSC-H5 is echter een zeer fijn toestel, dat doorgaans niet onderdoet voor de Canon. Met een megapixel meer in beeldresolutie, een groter beeldscherm, een meegeleverde, goed functionerende/beschermende zonnekap voor de lens en iets lagere koopprijs, zal de H5 voor veel gebruikers een enorme waarde hebben.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmag Pro

Sony Cyber-shot DSC-W50

De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.

Wie valt voor mooie jasjes, kan gelokt worden door de Sony Cyber-shot DSC-W50. Met een even saaie 6-megapixelchip als de Canon Ixus 60 en een al niet spannender zoombereik van 38 tot 114 millimeter; wel van toplenzenmaker Carl Zeiss. Focussen gaat snel, het in- en uitzoomen wat langzamer. Het meest opvallend is echter de beeldbelichtingswaarde, die behalve automatisch zelfs op iso 800 en 1000 kan worden ingesteld. Een hoge iso-waarde biedt uitgelezen kansen voor fotograferen zonder lelijke flitser. Dat weten ook de Japanners van Sony, en dus kreeg de Sony Cybershot DSC-W50 een maximale waarde van 1000 iso mee. Een dergelijke iso-waarde komen we normaal alleen tegen op camera’s met een gepeperd prijskaartje. Hoge iso-waarden hebben als nadeel dat de foto snel ruis vertoont. In het geval van de DSC-W50 valt de ruis gelukkig mee. WINMAG probeerde de camera in de schemering uit op een kermis en was onder de indruk. De beelden zijn helder, fraai van kleur en scherp.

Memory Stick DUO
Nog altijd kiest Sony voor een afwijkende geheugenkaart: in dit geval de redelijk compacte, maar moeilijker verkrijgbare Memory Stick Duo (Pro). Dit opslagmedium is in het wegschrijven van foto’s en het uitlezen ervan trager dan de snellere sd-geheugenkaarten. De DSC-W50 heeft overigens ook een intern geheugen van 32 MB, dat goed genoeg is voor zo’n tien tot twaalf foto’s in de beste kwaliteit/hoogste resolutie. De bediening vereist even wat concentratie, mede door het instelwieltje, dat ondanks de kleine afmeting vol staat met symbooltjes. Het 2,5 inch grote lcd-scherm is goed afleesbaar.

Score: 5 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmag

Canon Ixus 60

De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.

Een van de heetste zomerhits zal ongetwijfeld de Canon Digital Ixus 60 zijn: een aantrekkelijk, handig klein cameraatje met een normaal zoombereik van (vergelijkbaar) 35 tot 105 millimeter en onder de behuizing een zes megapixelsensor. De specificaties van de Ixus 60 zijn niet schokkend. Het heeft ruwweg dezelfde specificaties als een hele hoop compactcamera’s van andere merken. Het verschil is eigenlijk heel simpel: deze Canon maakt betere foto’s en is gebruiksvriendelijker in vergelijking met het gros van die andere toestellen.

De beelden zijn scherp en rijk aan contrast en kleur. De belichting scoort bovendien een dikke voldoende. Het kost ook weinig tijd en moeite om goede foto’s te maken. De autofocus is snel en effectief en eenmaal gemaakte opnames zijn in een oogwenk weggeschreven op de sd-geheugenkaart. Via de FUNC-knop zijn de instellingen voor witbalans en belichtingscompensatie goed bereikbaar. Het veranderen van de iso-waarde (voor beste beeldlichtgevoeligheid) en macro-modus (om objecten tot drie centimeter dichtbij haarscherp te fotograferen) is zelfs nog eenvoudiger. Een enkele druk op een knopje is genoeg.

Op het eerste gezicht is de Digital Ixus 60 dus een camera zoals er zoveel zijn. Op het tweede gezicht toont deze Canon zich een smaakmaker, in een mooi jasje bovendien.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmag

Kodak EasyShare V570

De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.

Niet zelden staren fotografen zich blind op veel zoombereik. Telelenzen, en dan zo groot mogelijk. De Kodak EasyShare V570 biedt het tegenovergestelde in de vorm van een 23mm groothoek. Het maakt deze vijf megapixel Kodak tot een leuk en vooral veelzijdig cameraatje.
Bij het aanzetten blijkt al gelijk dat de V570 over twee ingebouwde objectieven beschikt; de groothoeklens en een ‘standaard’ 39-117-millimeterlens. Geniepig is wel dat het gat tussen 23 en 39 millimeter wordt overbrugd met digitaal inzoomen op de groothoeklens. Dat zegt Kodak er niet hard op bij.
Het neemt niet weg dat de V570 zeer mooie foto’s maakt, waarbij vooral de correcte belichting – ook bij tegenlicht! – opvalt. De kleuren zijn dik aangezet, wat leidt tot felle contrasten. In het gebruik vallen met name de 21 verschillende opnamestanden op. Meest in het oog springend is de stand voor ‘tekst-opname’, speciaal bedoeld voor het fotograferen van documenten. James Bond zou er een leuke gadget aan hebben.

Voor de spion heeft de V570 in ieder geval een klein en redelijk handzaam formaat. De bediening is helder, zodat de handleiding in de doos kan blijven. Dat geldt niet voor de camera. Een groothoeklens schept nieuwe mogelijkheden en zorgt voor een stukje creatieve vrijheid. Het is te hopen dat meer producenten het voorbeeld van Kodak volgen.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmag

Nikon Coolpix P3

1 juni 2006 | De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.
De Nikon Coolpix P3 maakt korte metten met trillende handen en andere ongemakken die scherpe foto’s tot een onhaalbaarheid maken. Deze camera heeft namelijk 8,1 megapixel én Vibration Reduction (VR) aan boord. Tot uitmuntende prestaties leidt het niet.
De foto’s zijn wél voldoende scherp en de contrasten verdienen eveneens een voldoende. Nikon heeft de P3 voorzien van een 26 – 126mm-objectief, dat redelijk snel scherpstelt.
Het 1,8-inchscherm laat aan afleesbaarheid weinig te wensen over. De menu-indeling wijkt af van het gangbare; bij het indrukken van de menuknop verschijnen maar liefst 19 symbolen, die toegang geven tot de instellingen. Het had wat overzichtelijker gemogen.
De Coolpix P3 heeft de VR nodig om zich van de concurrentie te onderscheiden. Voor de rest is het eigenlijk maar een saaie camera die nergens in uitblinkt, maar ook nergens ondermaats presteert.
Minpun wel voor de uitvoering. De combinatie van het gebruikte plastic en de chroomkleur maakt dat de camera er goedkoop uit ziet. Degelijkheid straalt het geheel evenmin uit.
De Coolpix P3 is gelijk aan de P4, maar heeft als extra de mogelijkheid om beelden via WiFi te versturen. Dat is een aardige extra. || © 2006 Elmer van Hest voor Winmag |
Score: 3,5 van 5 sterren

Nikon Coolpix S5

1 juni 2006 | Bij Nikon hebben ze verstand van camera’s, daar mag je wel vanuit gaan. Je mag er daarom ook vanuit gaan dat ze bij Nikon weten dat een beetje fotograaf een bloedhekel heeft aan vignettering. Het is daarom onbegrijpelijk dat de 6 megapixel Nikon Coolpix S5 er last van heeft.
Vignettering uit zich in de vorm van donkere hoeken op de foto’s. De scherpte valt er vaak weg en de contrasten zijn belabberd. De Nikon Coolpix S5 vertoont alle symptomen en dat is een forse tegenvaller voor een camera van een dergelijk gerenommeerd merk. Misschien komt het doordat Nikon de S5 zo klein mogelijk wilde houden. 
In de stevige behuizing schuilt een zoomlens met een bereik van 35 tot 105 millimeter (analoog gemeten) zoomlens. Het objectief levert op het eerste gezicht scherpe beelden, maar bij inzoomen op gemaakte foto’s blijkt dat de contrasten fors tegenvallen.
Foto’s van de S5 vertonen een merkwaardige wazigheid, alsof vettigheid op de lens zit. Een nauwgezette inspectie liet echter geen spoortje vettigheid zien. Vreemd. De bediening is eenvoudig. Opvallend is de afwezigheid van een selectieknop waarmee de verschillende opnamestanden instelbaar zijn. Die opnamestanden zijn er wel, maar ze uitsluitend bereikbaar via de menu’s op het lcd-scherm, dat overigens van goede kwaliteit is. De zoomknop aan de bovenzijde is piepklein uitgevoerd. De Coolpix S5 is in blauwe en zilveren kleur te koop. || © 2006 Elmer van Hest voor Winmag |

Pentax Optio A10

1 juni 2006 | Pentax gaat met de tijd mee. In navolging van andere merken komt het bedrijf nu ook met een stabilisatiesysteem dat scherpere beelden mogelijk moet maken. De De Pentax Optio A10 heeft ‘Shake Reduction’ aan boord. Maar er is meer. Met een resolutie van acht megapixel zit de A10 bijvoorbeeld ruim in de pixels. Pixels en Shake Reduction zijn de belangrijkste koopargumenten voor de Pentax Optio A10. De trilvermindering blijkt wel degelijk te werken, want onscherpe foto’s maakt deze camera nauwelijks.

Zelfs bij weinig licht behoudt de ingebouwde lens met een bereik van 38 tot 114 millimeter (naar analoge maatstaven) zijn scherpte. De vele pixels maken dat je de beelden ook nog een flink kunt opblazen zonder aan scherpte en kwaliteit te verliezen. Een stevig minpunt gaat echter naar de automatische belichting van deze Pentax. Regelmatig vallen beelden veel te donker uit. Bij tegenlicht is de belichting zelfs zwaar ondermaats. Bij fotograferen tegen de zon in, heeft de lens bovendien behoorlijk last van lens-flare. Pentax heeft de Optio A10 een vrij sobere, maar heel degelijke behuizing gegeven. Het lcd-scherm is met 2,5 inch lekker ruim bemeten en bovendien gaat die afmeting niet ten koste van de bereikbaarheid van de bedieningsknoppen. Wel betekent het dat een oculaire zoeker ontbreekt, maar wie gebruikt zo’n zoeker eigenlijk nog?

Score 4 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmagazine

Nikon Coolpix P4

1 juni 2006 | De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.

De Nikon Coolpix P4 maakt korte metten met trillende handen en andere ongemakken die scherpe foto’s tot een onhaalbaarheid maken. Deze camera heeft namelijk 8,1 megapixel én Vibration Reduction (VR) aan boord.
Tot uitmuntende prestaties leidt het niet. De foto’s zijn wel voldoende scherp en de contrasten verdienen eveneens een voldoende. Last van vignettering heeft de P4 niet, in tegenstelling tot kleine broer S5. Nikon heeft de P4 voorzien van een 26 – 126mm-objectief, dat redelijk snel scherpstelt. Het 1,8 inch lcd-scherm laat aan afleesbaarheid weinig te wensen over. De menu-indeling wijkt af van het gangbare; bij het indrukken van de menuknop verschijnen maar liefst 19 symbolen, die toegang geven tot de instellingen. Het had wat overzichtelijker gemogen. De Coolpix P4 heeft de VR nodig om zich van de concurrentie te onderscheiden. Voor de rest is het eigenlijk maar een saaie camera die nergens in uitblinkt, maar ook nergens ondermaats presteert. Minpun wel voor de uitvoering. De combinatie van het gebruikte plastic en de chroomkleur maakt dat de camera er goedkoop uit ziet. Degelijkheid straalt het geheel evenmin uit.  || © 2006 Elmer van Hest voor Winmag Pro |

Score: 3,5 van 5 sterren

Canon PowerShot S3 IS

1 juni 2006 | Hij is niet zilver, hij is zwart! Canon heeft de nieuwe S3 IS een zwart uiterlijk meegegeven, waar voorganger S2 IS nog een zilverkleurig jasje had. Is dat om de semiprof te trekken, die zilver vaak teveel een consumentenkleur vindt?

Hoe dan ook: gebleven zijn gelukkig een zeer smakelijke zoombereik (12x optisch), de beeldstabilisator (Image Stabilizer (IS)), optimaal bedieningsgemak en fraaie fotoresultaten. Wat wil je ook van een camera die in mogelijkheden soms niet onderdoet voor menig spiegelreflextoestel. Snufje Zes megapixels, dat is wat Canon de S3 IS heeft gegeven. Dat is op zich slechts een kleine voorgang in vergelijking met de S2 IS, die met vijf megapixels toch ook niet slecht voor de dag kwam.

USM
Het plezier van de S3 IS zit hem vooral in tal van andere zaken. Zo is de lens voorzien van een Ultra Sonic Motor (USM). Dat is dezelfde technologie die we vinden in veel duurdere lenzen van Canon. Het snufje werkt ook nog eens heel goed. Het ingebouwde 36 – 432-millimeterobjectief (analoog gemeten) stelt scherp als een bezetene en doet dat ook nog eens muisstil.
De instelbare fotolichtgevoeligheidswaarde van maximaal 800 ISO maakt bovendien snelle sluitertijden mogelijk. In de schemering geeft die hogere iso-waarde daardoor langer de mogelijkheid de flitser ongebruikt te laten en toch bewegingsvrij, goed belichte foto’s te produceren. Al neemt de ruis (een soort virtuele stoflaag over de foto) bij 800 iso wel erg toe.
In combinatie met de beeldstabilisator is het maken van haarscherpe opnames in lichtarme situaties in beginsel een koud kunstje.

Breedbeeldtelevisie
Het is mogelijk foto’s te maken in 16:9-breedbeeldformaat. Dat is handig als je de beelden later wilt terugzien op een breedbeeldtelevisie. Uiteraard kan je met de S3 IS een filmpje maken, maar het leuke is dat je tijdens het filmen tegelijkertijd een foto kunt maken in de normale fotoresolutie van zes megapixels.
De gemaakte video is overigens ook tv-waardig: met een resolutie van 640 bij 480 pixels in naar keuze 15 of 30 beelden per seconde (fps). Bij 15 fps heb je geen vloeiend beeld, maar je hebt ook minder geheugenkaartruimte nodig. Bij 30 fps is het beeld voor het menselijke oog vloeiend. Overigens bevatten de filmpjes stereogeluid. Ook de beeldstabilisator werkt tijdens het videofilmen.

Bediening
De bediening is standaard voor Canon: overzichtelijk en intuïtief dankzij goed bereikbare knoppen. Het uitklapbare en kantelbare lcd-scherm is met 2 inch een tikje (0,2 inch) groter dan het scherm van voorganger S2 IS.
Kleven er dan ook nog nadelen aan deze nieuwe Canon telg? Jazeker, maar ernstige bezwaren zijn het niet. Zo is het de redactie een raadsel waarom je de flitser nog steeds zelf met de hand omhoog moet klappen. Daarnaast voelt de behuizing iets minder degelijk aan dan WINMAG gewend is van Canon. Bovendien levert Canon geen oplaadbare krachtbron mee, maar vier, eenmalig te gebruiken AA-alkalinebatterijen. Die zijn na ongeveer 60 foto’s leeg. In de winkel koop je het best vier oplaadbare NiMH-batterijen en snellader, maar het is een extra kostenpost. Ten slotte ontbreekt het door (semi)profs zo gewenste raw-opslagformaat voor foto’s, wat je vooral in niet-volzonnige situaties betere nabewerkingsmogelijkheden zou geven.

Concurrenten
De Canon S3 IS zal bij het lokken van de koper vooral moeten wedijveren met de nieuwe Sony Cyber-shot DSC-H5, de Panasonic Lumix DMC-TZ1, de Olympus SP-500UZ en de Kodak Z612. Behalve de Olympus (WINMAG-waardering 3,5 sterren) zijn de genoemde camera’s zo nieuw, dat ze nog niet in het Digi|foto-testlab zijn geweest. De genoemde Sony, Panasonic en Kodak lijken in specificaties geduchte concurrenten (zie Digi|foto-database op www.winmag.nl), zowel voor (semi)professionals als amateurfotografen, al missen ze een uitklapbaar scherm en een Ultra Sonic Motor op de lens. Vooral die twee zijn sterke troeven van de Canon PowerShot S3 IS.

Conclusie
De Canon PowerShot S3 IS een duidelijk verbeterde S2 IS – en die was ook al heel mooi camera. Canon komt in rap tempo met nieuwe modellen, maar maakt inruil van oude camera’s wel heel aanlokkelijk door steeds met innovaties te komen. De fabrikant moet wel; de hete adem van Sony, Panasonic en Kodak is in dit segment duidelijk voelbaar.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmag Pro

Olympus E-330

1 juni 2006 | Zoek je een relatief betaalbare digitale spiegelreflexcamera, dan denk je doorgaans aan Nikon (D50) of Canon (EOS 350D). De fabrikanten maken camera’s die sterk aan elkaar gewaagd zijn en ook in uiterlijk veel van elkaar weg hebben. Zoek je als bedrijf of individu iets eigenwijs, maar toch goed? Dan is de Olympus E-330 misschien iets voor jou.

Olympus introduceerde met de E-330 twee noviteiten in het digitale spiegelreflexsegment: een beweegbaar beeldscherm, dat je bovendien kunt gebruiken als kijker (zoeker) tijdens het fotograferen (‘live view’). Daardoor hoef je niet langer de kleren vies te maken door op de grond liggend een creatief camerastandpunt te kiezen.

Constructie
Het lcd is daarmee een enorme gebruikvriendelijkheidsplus, maar de constructie is wat eigenaardig. Niet een stevig bevestigingspunt aan de camera, zoals bij veel compactcamera’s, maar twee metalen armpjes houden het beeldscherm aan de camera. Fragiel is te sterk uitgedrukt, maar minder stevig en vuilgevoelig zijn wel degelijke passende termen.
De lcd-bevestiging is voor Olympus-camera’s zelf overigens niet nieuw. Grof gezegd: de fabrikant gebruikte de beeldschermconstructie van zijn twee jaar oude vaste-lenscamera’s C-8080 en C-5060 en plakte die op een verbeterde E-300-spiegelreflexcamera. Het beeldscherm kan alleen 180 graden omhoog klappen, niet naar rechts of links zwenken.

Voorwaarts
Ideaal is de introductie van de noviteit op spiegelreflexgebied misschien nog niet, maar in gebruiksgemak vindt WINMAG de toepassing een belangrijke stap voorwaarts. Bovendien hoef je het lcd helemaal niet te gebruiken als je dat niet wilt. De E-330 is ook uitgerust met een prima elektronische, oculaire zoeker (het ‘kijkglaasje’).
De foto’s die je met de E-330 (effectief 7,4 megapixels) maakt zijn binnen de iso-waarden 100 tot 400 prima, maar vertonen minder kwaliteit in 800 en 1600 iso. De kleuren zijn wat gezet, maar een snelle ronde langs potentiële gebruikers leerde WINMAG dat veel mensen dat juist mooi vinden.

Vlak
De E-330′s voorganger E-300 was bovendien een spiegelreflexcamera die vanaf de grond als digitaal toestel is ontwikkeld. De meeste digitale én analoge spiegelreflexcamera’s lijken op elkaar. Vanaf de voorkant gezien een rechthoek, met een objectief en op de bovenkant een uitstulping waarin doorgaans een ingebouwde flitser (‘pop-up’ of ‘schedelklap’) is verwerkt.
Zo niet de E-300 en opvolger E-330: de bovenkant is vlak. Dat kan doordat de spiegel zijwaards wegklapt om licht te ontvangen (een foto te maken); bij andere camera’s klapt die spiegel naar boven. De aansluiting voor een externe, opschuifbare flitser (‘hot-shoe’) zit nu een stukje links van het midden boven de oculaire zoeker.

Stof
Olympus dacht bij de E-330 (en E-300) bovendien aan hét grootste probleem bij digitale spiegelreflexcamera’s: stof op de beeldsensor. Op zijn eerste professionele digitale spiegelreflex E-1 bracht Olympus een afdekglaasje aan. Gevolg: drie jaar na aankoop heeft een bevriende semiproffotograaf nog altijd geen last van stof.
Voor de E-300 (en nu de E-330) bedacht Olympus iets nieuws: een supersonisch gaasje dat het stof van de sensor aftrilt met onhoorbare geluidsgolven. Canon, Nikon en Konica Minolta mogen tot nu toe prima SLR-camera’s hebben gemaakt, een passend antwoord op het stofprobleem komt tot op heden alleen van Olympus.

Conclusie
De Olympus E-330 is een gebruiksvriendelijke camera die meestal goede foto’s oplevert en een relatief eigenwijs uiterlijk kent. Behalve de zogenoemde ‘live view’ en het kunnen uitklappen van het beeldscherm biedt de E-330 overigens weinig extra’s op de 300 euro goedkopere Olympus E-500: een toestel dat nagenoeg gelijk presteert in fotokwaliteit, maar dat er een stukje normaler uitziet. Vergeleken met de Nikon D50 heeft de E-330 bovendien een iets mindere fotokwaliteit, maar dat zie je als gebruiker alleen als je ze alletwee tegelijkertijd gebruikt.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2006 Marcel Burger voor Winmag

Panasonic Lumix LZ5

11 mei 2006 | Het staat maar klein op de Panasonic Lumix DMC-LZ5 geschreven: Mega O.I.S. Het is de naam die Panasonic geeft aan de ingebouwde beeldstabilisatie in deze nieuwe 6-megapixelcamera. Het behoorlijke zoombereik van 37 tot 222 millimeter is niet zo groot dat stabilisatie onontbeerlijk wordt, maar het foefje is wel een handig hulpmiddel. Zo zijn er bij donkere omstandigheden en lange sluitertijden toch nog scherpe fotoís mogelijk.

Voor een compactcamera met dit prijskaartje schiet de Panasonic absoluut fraaie fotoís, die op een ingestoken sd-geheugenkaartje worden weggeschreven. De beelden zijn scherp en de kleuren ronduit realistisch. Er zijn wel wat verbeterpunten: de camera heeft wat moeite met tegenlicht, de foto’s zijn soms (te) donker en bij tegenlicht kun je zaken niet goed waarnemen op het 2,5 inch grote lcd-scherm. Ook zouden de bedieningsknoppen wat beter gesitueerd kunnen worden. Maar wie minder dan 250 euro wil besteden aan een compactcamera waar uitstekende fotoís mee kunnen worden geschoten, maakt een goede keuze met deze Panasonic Lumix DMC-LZ5.

Score: 4 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmagazine

Nikon D200

De (semi-)professionele fotograaf heeft er een troetelkind bij: de Nikon D200. WINMAG berichtte daar al kort over in de vorige editie. Vier jaar na de introductie van de D100, heeft Nikon zijn betaalbare, professionele spiegelreflexcamera flink opgewaardeerd.

Het toestel is steviger dan zijn voorganger: met een magnesium behuizing die geklonken lijkt. De D100 is gemaakt van stevig kunststof. Behalve de voor Nikon redelijk bekende basisindeling van bedieningsknoppen kent de D200 alleen maar plussen. De beeldsensor zorgt voor dynamischer kleuren in een maximale resolutie van 10 megapixels. Je hebt dus flink meer details dan met de zes megapixels op de oudere D100 en de goedkopere D50 en D70S. De duurdere D2X heeft er echter 12,4 miljoen. Veel gebruikers hebben dat overigens niet nodig en kunnen prima met zes miljoen beeldpunten al uit de voeten (genoeg voor A3-formaat voldetail foto’s).

Continu
De meer beelddetails is voor zowel nieuwe kopers als D100-gebruikers niet de enige reden om over te schakelen op de D100. Het 2,5-inchbeeldscherm (230.000 pixels) is helder. De menu’s zijn duidelijk. Scherpstellen doet de D200 naar voorkeur op 11 of 7 punten (tegen 5 op de D100). In tegenstelling tot de D100 en veel goedkopere spiegelreflexcamera’s kan dat focussen nu ook continu.
Dat zullen vooral sport- en actiefotografen fijn vinden. Ze zullen het buffergeheugen – waar foto’s tijdelijk worden opgeslagen voordat ze naar de geheugenkaart worden weggeschreven – eveneens erg plezierig vinden. Maar liefst 19 raw-foto’s samen met hun jpeg-fijn-variant kunnen gelijktijdig in vijf beelden per seconde worden weggeschreven. Bij alleen raw-foto’s zijn dat er 22, bij alleen jpeg-fijn 37 stuks.

Snelle objecten
De lichtgevoeligheid van de gemaakte beelden varieert van 100 tot 1600 iso, al is 3200 ook nog mogelijk (via zogenoemde ‘boost’). De sluitertijd kan tot 1/8000ste van een seconde worden ingesteld, waardoor je waterspetters en andere snelle objecten stuk voor stuk kunt vastleggen, als je maar voldoende lichtinval hebt door een lens met hoge diafragmawaarden (bij voorkeur f 2.8) en voldoende kunst-/zonlicht.
Een nadeeltje is dat soms de automatische witbalans het niet helemaal bij het rechte eind lijkt te hebben en dat de scherpte van de gemaakte foto’s met standaardinstellingen soms wat tegenvalt. De scherpte-instelling kun je overigens prima via de gebruiksvriendelijke menu’s en keuzeknoppen instellen, al is het bedieningsgemak van de D200 wel minder intuïtief dan van bijvoorbeeld de Canon EOS 30D.

Verschil
Die EOS 30D heeft als belangrijkste pre ten opzichte van de D200 zijn vierhonderd euro lagere prijs voor de body. Het bedrag is een mooi begin van een goede lens, of kan worden gebruikt voor een prima externe flitser. Met nagenoeg dezelfde specificaties lijkt de Canon het dan al snel te winnen. Het verschil tussen de tien megapixels van de D200 en de acht van de Canon EOS 30D is marginaal. Je wint iets, maar niet veel.
Echter, heb je de extra ruimte in de portemonnee, dan heb je met de D200 net een klein beetje extra robuustheid. Het zal vooral de smaak zijn, die de doorslag geeft. Ben je Canon-gebruiker, dan zal je niet snel de overstap naar de D200 maken. Ben je Nikon-liefhebber, dan blijf je bij je leest. Ben je een nieuwe (digitale) spiegelreflexgebruiker, dan verdient het aanbeveling beide toestellen eerst even bij de fotozaak te proberen en daarvan je oordeel te laten afhangen.

Zoomobjectief
Een belangrijk argument vóór de D200 bij semi-professionals kan de nieuwe Nikon Nikkor AFS DX VR 18 – 200mm 3.5 – 5.6G-lens zijn. Daarmee hoeven de meeste zoomobjectiefliefhebbers voor 670 euro exclusief BTW niet langer van lenzen te verwisselen. Je hebt een bereik 28,8 tot 320 millimeter vergeleken met analoge brandpuntsafstanden, vanwege de cropfactor van 1,6 op nagenoeg alle digitale spiegelreflexcamera’s. De echte prof ziet overigens vignettering (vooral in de hoge diafragmawaarde 3.5), verstoringen van het beeld (distortie) en een voor Nikon bijzonder plastieke (minder robuuste) bouw. Een mooie consumentenlens dus, maar wel een die ook in binnensituaties gerust zonder flitser kan worden gebruikt, waarvan de VR-beeldstabilisator goed werk verricht en die zowel automatisch als handmatig is scherp te stellen.

Conclusie
De Nikon D200 is een supertoestel. Je hebt met deze camera veel mogelijkheden, gegoten in een zeer stevig chassis, om 10-megapixelfoto’s volgens elke wens te maken. Ten opzichte van de Nikon D50, de D70(S) en de D100 is de D200 zeker een stap voorwaarts. Van de concurrenten komt de Canon EOS 30D het dichtstbij. Veel gebruikers zullen de vierhonderd euro goedkopere EOS 30D met nagenoeg dezelfde specificaties prefereren. Wie de camera als dagelijkse partner heeft, doet er verstandig aan pas na een date met beide kandidaten de knoop door te hakken.

Score: 5 van 5 sterren

© 2006 Marcel Burger voor Winmag | Met bijdrage van Dennis Hutjes

Nikon Coolpix S3

Het kleine formaat van de Nikon Coolpix S3 nodigt uit om de camera in broek- of borstzak mee te voeren. Het fraaie matstalen uiterlijk nodigt echter uit om de camera constant in het zicht te houden en met de effectief zes megapixels en een (analoog gemeten) zoomvermogen van 38 tot 105 millimeter hele leuke foto’s te maken.

Het stijlvolle ontwerp gaat niet ten koste van het bedieningsgemak, al is het af en toe wel oppassen met vingers voor de lens. Kijk dus goed op het 2,5 inch grote LCD of er niet ergens een stukje vinger in beeld is.
Deze Coolpix maakt heel bevredigende en vooral haarscherpe foto’s, met wat dikkere kleuren dan in andere Nikon-camera’s. De S3 heeft een goede belichting bij tegenlicht, maar de zon recht in het gezicht zorgt voor irritante reflecties in de lens (‘lens flare’).

Het is moeilijk kiezen uit de 17 fotografeerstanden die de S3 meedraagt. Zoals de meeste pas verschenen digitale compactcamera’s van Canon, beschikt ook de S3 over ‘gezichtsprioriteit autofocus’.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2005 Elmer van Hest voor Winmagazine