Tekst! journalisten » Columns

Ka’aba

Marcel Burger — Mon, 01 Feb 2010 21:13:05 +0000

1 februari 2010 | Natte klinkers weerspiegelen de contouren van de vesting, in het verleden een favoriete executieplaats. Donkere wolken rollen over het land richting zee. Camouflagepakken, zwarte legerkisten weerkaatsen, geen houding, wel een groet.

De twee Noorse studentes – allebei blond, in korte rok, zwarte kousen en laarzen – twijfelen net als ik zichtbaar bij dit herfsttafereel. Het fotogenieke fort uit de 14de eeuw is trekpleister en defensiehoofdkwartier. De weersomstandigheden zijn al even twijfelachtig.

Bovenop de kasteelmuren is het nog gemakkelijk: een lichte gloed zet de contouren vast van de eilanden in de fjord. 180 graden de andere kant uit, weet ik het niet zo zeker.

Ik zie de Noorse naast mij twijfelen. Ze kijkt naar haar camera, ze kijkt naar haar vriendin en kijkt stoïcijns in mijn richting. Vol zelfvertrouwen legt ze haar vinger op het toestel. Pop-up, korte tijd later gevolgd door fel wit licht en een beteuterde blik bij het aflezen van het lcd.

Ik word niet veel vrolijker van de belichtingsmeter in mijn beeldenvanger. Ambachtelijk fotoweer vandaag, denk ik, en kies handmatige belichting. Diafragma naar f/4 – meer geeft mijn lens niet, maximaal uitgezoomd om wazige randen te voorkomen.

Sluitertijd naar 1/100ste van een seconde, zonder beeldstabilisator en statief op het randje van het toelaatbare. Iso 1600, de bedenksels daarover in mijn hoofd zijn net zo ernstig als de ruis die ik verwacht te zien. Ik lees het lcd. Goede foto’s, Noway!

Vanaf de verdedigingswal valt mijn oog op een witmarmeren, vierkante onderzeeër die zojuist uit het water lijkt te zijn opgedoken. Ik stuntel over de klinkers de poort uit en sluit mij aan bij een groep Zweedse toeristen die dezelfde richting uit beweegt. Vlak voor het passeren van de ‘loopplank’ – meters breed met ledverlichting in de marmeren vloer – neemt een camerateam van het Franse TV Europe de koppositie over.

Dit is de hadj voor de ongelovigen, in een lange rij klimmen we over natte en soms glibberig gesteente naar de witte kubus op de top. De Ka’aba van de toeristen moet je even aangeraakt hebben, hier moet je zijn geweest. Officieel woont God hier niet, maar hij – of zij – heeft mijn gebeden om mooie momenten wel gehoord.

Eenmaal uit het gedrang werp ik een vlugge blik op de contouren van Oslo’s Operahus, die weerspiegelen in het water. Meer dan honderd foto’s rollen naar mijn geheugenkaart. Ik draai me om en steek mijn hand op. Geen houding, wel een groet.

Column: Amuse

Marcel Burger — Mon, 08 Jun 2009 10:32:30 +0000

8 juni 2009 | Een zwoele lenteavond. Een asotractor baant voorzichtig een weg langs Amsterdammertjes zonder kruisjes, geïrriteerde blikken worden op de SUV neergeworpen. “De kok is bezig hoor”, zegt de ober.

Maar ik wacht al drie kwartier op mijn hoofdgerecht, terwijl het kwartet achter mij allang zit te smikkelen.

De Rijnkade van de Gelderse hoofdstad is er een van contrasten. Rustiek dineren, maar niet autovrij. Uitzichten op een ‘vergeten’ haventje in het groen, maar ook op industriepijpen. De sierlijke boog van de John Frost tegen het ruwe beton van de Nelson Mandela – door veel locals nog altijd De nieuwe brug genoemd.

Ik wil ook een spiegelreflexcamera en Sony moet het worden. De doos van Pandora is open als mijn hardcorecompactcamera-vriend de amuse op tafel gooit. Dat had wel even op de menukaart mogen staan als je aanschuift bij een felle Canonier en een Nikonvrijer. Met de laatste druppels schuimend geel goud nog in de keel, schreeuwt de Canonian het bijna uit. “Als Sony nog eens auto’s zou maken, dan zou jij erin rijden!” Een geheven vinger wijst gevaarlijk vooruit.

Geschrokken van het betoog dat erop volgt, kijkt de compactcameravriend bedeesd naar de Nikonian. “Live view?”, vraagt deze en de vriend knikt instemmend. “Canons live view is waardeloos”, is het antwoord. Boze ogen van de Canonier. “En in kitlens hebben bijna alle fabrikanten een verkeerde klinker gespeld. Alleen Olympus heeft de puntjes op de i staan. Koop gerust een Sony, want Nikon haalt daar de beeldsensors vandaan.”

De compactcameravriend bekent alleen een toestel te willen van een groot merk: Canon, Nikon of Sony. De Nikonian speelt zijn laatste kaart: “Vergeet niet dat Sony eigenlijk een doorontwikkelde Konica Minolta is.” Een verontruste blik wordt op straat geworpen. “Dus dan blijft er één merk over.”

Een zwoele lenteavond. Drie vrienden banen zich gehaast ieder een eigen weg langs Amsterdammertjes zonder kruisjes. Er wordt gekookt, maar niet door de kok. Het nagerecht is overgeslagen.

Fotonerds

Marcel Burger — Tue, 31 Mar 2009 21:16:24 +0000

Fotograferen heeft alles te maken met creativiteit. In ons fotografenhart klopt immers niet de nerdychip van Intel of AMD, maar de gedrevenheid van Henri-Cartier Bresson, Robert Capa of Anton Corbijn. Zien en vangen, artistiek en fraai, cool en doelbewust.

Creëren van een bijzondere wereld, zo echt of juist zo surrealistisch mogelijk. De geschoten platen powerfitnessen we alsof we het evenbeeld maken van een breedgeschouderde, gespierde man met fraaie kaaklijn en indringende arendsogen. Of we doffen ze op tot een sensualiteit waar de hooggehakte, kortgerokte blondine of brunette in opperste lentestemming jaloers van wordt. Wij scheppen beauty, geen nerds.

In ons werk wordt de toiletjuffrouw de stijlvolle zakendame en de vuilnisman de ambassadeur van een multinational. De schoonheid, hoe ruw ook, fixeren we met contrasten, met licht en donkerte, met lijnen en ruimte.

Nog geen maand geleden had ik vrienden op bezoek. Ik vertelde hen over fotografie als passie, maar nu heeft iedereen een camera. Op pad door de straten van de stad, over weilanden en langs kunstmatige heuvels, in de kroeg en in de buitenlucht. Alles dat losloopt en vaststaat wordt vastgelegd. Pief, een kingsize-plastieke kip die de wacht houdt bij een winkel. Poef, het vergezicht vanaf de brug. Klik, het vergezicht vanaf de brug met de kingsize plastieke kip van de lokale poelier in de rechterhoek. Pauw, de wapperende haren van een blondine. Knal, het boze gezicht van haar vriend.

Tientallen locaties worden op geheel eigen wijze gevangen. In het drievoudig kwadraat, want we schieten er immers allemaal flink op los nu ook de geheugenkaartjes geen drol kosten. De een duikt op zijn buik, de ander hangt aan een lantaarnpaal, een derde kruipt op zijn knieën, de ander wandelt door met de vinger op de ontspannerknop. Zo digibijbelen we in het openbaar als een groep losgeslagen fotomonniken. De camera houden we eerbiedig voor ons, in het lcd zien we het licht.

“Wat een stelletje fotonerds zijn we toch”, zegt een van mijn vrienden. Ik kijk hem verschrikt aan.
|| © 2009 Marcel Burger, gepubliceerd op www.dfpro.nl op 31 maart 2009. Alle rechten voorbehouden.

Column: Survival (English)

Marcel Burger — Tue, 01 Jul 2008 19:40:49 +0000

1st of July, 2008 | “Well, the coming two hours we go straight up.” The travel guide looks greedy at the participants, turns around and sets course to 500 meters above sea level with a brisk walk. More than that this adventure is not supposed to be.
Sleeping in the open air. In three days from one village to another, right through nature. The ‘wine hills’ and forests across the river Rhine, near Wiesbaden, Germany, are a magnificent area the travel booklet promised.
The camera, standard zoom lens and grip with two loaded batteries, hangs around the neck. In and attached to the backpack – robustly packed – are an additional ‘telegun’, extra memory cards, AA batteries, an external flash light and a tripod for landscape shots.
I complemented this with three extra T-shirts, socks, underwear, a sweater, rain-protection clothes, two meals ready to eat at 500 grams each, three kilos of water, pans and cutlery, hard kacks, lunch, a plastic ground cloth, a sleeping bag AND a bottle of whisky to get through the nights at the camp fire.
Halfway through the problems start. Breathing and puffing heavily I slowly put one foot in front of the other, sometimes I shoot a picture of my team mates. I am looking forward to the top of this bastard and hope for splendid views over the land. The eyes of fellow walker André don’t leave his shoe laces. ‘Are you alright?’ I ask somewhat concerned. A heavy sigh. ‘I’ve got new shoes, but I did put them on last week.’
Putting them on is somewhat different from walking them into shape. Fortunately, there is nothing wrong with my shoes, but the weight of my backpack worries me. It seems heavier than during the test run at sea level. My unhappiness is firstly aimed at the tripod. Mounted on the side – the last remaining spot to attach something – it irritates my elbow time after time.
The chat with the salesman was limited to ‘carbon fibre, light, and ultra strong, ideal for travelling’. After three hours of negotiating the terrain, I ask myself if this composite material could withstand a fall from 500 meters high, or if it is that light it can float in the river Rhine. I already picture the headline on the cover of the magazine I work for: ‘World scoop: tripod mega crash test’. But I can’t remember the phone number of a friend who can fish the tripod out of the river further downstream.
With my journalistic ambitions in the freezer, I reach the spot to pass the night in overheated condition. It’s a field equally bumpy as the blistery feet of co-knuckle-bone André. My hands try to reach my meal – stowed in the backpack – through the telezoom lens, AA batteries, additional memory cards and external flashlight. Eating the meal will make my luggage half a kilo lighter. At the camp fire I share the bottle of spirits richly with my team mates, but I don’t forget myself. Every gram counts. The superb flash light – with heavy AA batteries – and telezoomer stay inside the bag.
In the early morning I take the first steps of the next kilometre through hilly terrain, with courage – not in high spirits. The devil is out of the bottle as a monastery looms up. Monks have left it a long time a go, but one of the employees is an angel. I give her money and my address. She offers me an understanding smile in return and promises to ship the tripod, the external flash light, the additional AA batteries and the telezoom lens well packed tomorrow to my home by courier.
After a robust monastery beer and cream covered apple pie the angel and me say goodbye. The pack on the back, the camera around the neck. When I make it to my team – obviously waiting for some time now – the guide says: ‘Well, the coming two hours we go straight up’. I give him a greedy look.

Survival

Marcel Burger — Tue, 03 Jun 2008 20:53:02 +0000

“Zo, en dan gaan we de komende twee uur strak omhoog.” Gretig werpt de reisleider nog een blik op deelnemers, draait zich om en zet in opgewekte pas koers naar 500 meter boven zeeniveau. Meer dan een stevige wandeltocht moet het eigenlijk niet worden.
Slapen in de openlucht. In drie dagen van het ene dorp naar het andere, dwars door de natuur. De ‘wijnheuvels’ en bossen langs de Rijn, bij Wiesbaden, zijn een schitterend gebied, beloofde de reisfolder. De camera, standaardzoomlens en grip met twee opgeladen batterijen hangt om de nek. In en aan de tas zitten stevig verpakt nog een teletoeter, extra geheugenkaarten, AA-batterijen, een flitser en een statief voor stabiele landschapsopnamen.
En passant nog drie extra T-shirts, sokken en ondergoed, een trui, regenpak, twee op te warmen maaltijden van 500 gram per stuk, drie kilo water, pannen en eetgerei, harde kaken en beleg voor lunch, een grondzeil, slaapzak én een fles whisky om de avonden bij het kampvuur goed door te komen.
Halverwege de klim begint het gedonder. Hijgend en puffend sjok ik voort, hier en daar een plaat schietend van mijn medegroepsleden. Ik kijk uit naar de top en hoop op mooie vergezichten. De ogen van medeloper André gaan niet verder dan zijn schoenveters. ‘Gaat het’, vraag ik. Een diepe zucht. ‘Ik heb nieuwe schoenen, ik heb ze aangehad voor vertrek.’
Aanhebben is iets anders dan inlopen. Met mijn schoenen is niets mis, maar met het gewicht van mijn rugzak wel. Dat lijkt meer, dan tijdens de proefloop beneden zeeniveau. Mijn onvrede richt zich in de eerste plaats op het statief. Gemonteerd aan de zijkant – de enige nog vrije plek op de backpack – irriteert het keer op keer mijn elleboog.
Het praatje van de verkoper beperkte zich tot ‘carbon fiber, licht, oersterk, ideaal voor onderweg’. Na drie uur ploeteren, vraag ik me af of het composietmateriaal een val van 500 meter aan kan en of het blijft drijven in de Rijn. Ik zie het opschrift van mijn tijdschrift al voor me: ‘Wereldprimeur: megacrashtest statief’. Maar ik kan me het telefoonnummer niet meer herinneren van een vriend die de driepoot in Arnhem uit de rivier kan vissen.
Met mijn journalistieke ambities in de ijskast, bereik ik oververhit als laatste de eerste overnachtingsplek: een veld dat even ongelijk is als de beblaarde voeten van medebikkel André. Mijn handen zoeken langs objectief, AA-batterijen, extra geheugenkaarten en een flitser hun weg naar de maaltijd die mijn rugzak een halve kilo lichter zal maken. Gretig deel ik bij het kampvuur mijn fles sterke drank met de deelnemers. Ik vergeet mezelf niet. Iedere gram telt. De superflitser met zware AA-batterijen en de teletoeter blijven werkloos in de tas.
Met moed, zeker niet fris, zet ik in de vroege ochtend de eerste stappen van de volgende kilometers door heuvelachtig terrein. De geest is uit de fles als na een halve ochtend ploeteren een klooster opdoemt. Monniken zijn er al lang niet meer, maar een medewerker van het restaurant is een engel. Ik geef haar geld en mijn adres. Zij schenkt mij een begripsvolle glimlach en belooft mij het statief, de flitser, de extra AA-batterijen en de teletoeter morgen goed verpakt met een koerier mee te geven.
Na een stevig kloosterbier en slagroomgebak zwaaien we nog even naar elkaar. De rugzak op de rug, de camera om de nek. Terwijl ik me als laatste bij de groep aansluit, zegt de gids: ‘Zo, en dan gaan we de komende twee uur strak omhoog.’ Ik kijk hem gretig aan. | © 2008 Marcel Burger, op 3 juni gepubliceerd op www.digifotopro.nl ||

Photokina 2006 (5): het oog wil wat

Marcel Burger — Sun, 01 Oct 2006 20:33:00 +0000

Een stel goede ogen wil wat, maar je hoeft daarvoor zeker niet de hoofdprijs te betalen. WINMAG-redacteur Marcel Burger gebruikt op de vijfde publieksdag van Europa’s grootste fotovakbeurs Photokina de kijkers van anderen.
Er is geen enkel zichzelf respecterend cameramerk dat niet een set goede ogen op zijn compacttoestellen plaatst. De Duitse fabrikant Schneider uit Bad Kreuznach doet goede zaken met Kodak en Samsung. Sony zet objectieven van Carl Zeiss op zijn compactcamera’s, terwijl Panasonic ‘teamt’ met Leica. Andere merken kiezen liever voor hun eigen fabricage, zoals Fujifilm (met Fujinon), Nikon (met Nikkor), Canon, Pentax, Sanyo en Ricoh.
Een lens kan een wereld van verschil maken, merkte ik eerder in WINMAG-testen van praktisch dezelfde toestellen van Samsung of Sony. Een toestel met een eigen lens gaf altijd mindere fotokwaliteit dan een gelijkwaardig model van hetzelfde merk met een ingekocht objectief.

DSLR’s
Bij digitale spiegelreflexcamera’s (DLSR’s) is het niet anders. Kitlenzen geleverd bij de Canons EOS 400D en EOS 30D, de Nikons D50, D200 en de nieuwe D80 én de Pentax’s K10, K100 en K110 dien je bij voorkeur te vervangen door andere objectieven voor het beste resultaat. Uitzondering hierop vormt Olympus, die bij zijn E-330 en E-400 een behoorlijk goede kitlens levert uit zijn Zuiko-merklijn. Houd er rekening mee dat zeker bij de betaalbaardere DSLR-bodies een betere lens doorgaans meer kost dan de camera zelf.
Sigma showde op de Photokina naast zijn nieuw SD14 DSLR een kwartet nieuwe objectieven. Over het testen van de camera deed het Sigmapersoneel heel moeilijk, omdat het nog om een preproductie-exemplaar zou gaan. Met de objectieven mocht ik zo veel testen als ik wilde. Gloednieuw is de Sigma 18 – 50 mm F2.8 EX DC Macro, naast de iets oudere broer 18 – 50 mm F3.5 -5.6 DC. Met Canon-fitting zijn ze concurrenten voor onder meer Canons eigen EF 17-40/4.0 L USM.

Gelig
Getest op een EOS 350D doet het nieuwe objectief Sigma 18 – 50 mm F2.8 EX DC Macro het best goed. Dat is natuurlijk toe te schrijven aan de diafragma van f/2.8. Met zo’n grote opening in de lens heb je veel licht dat in de camera stroomt en dat komt de helderheid zeker ten goede. Opvallend verschil tussen beide Sigma-broers en de Canon: de foto’s gemaakt op exact dezelfde locatie met dezelfde instellingen zijn bij de Sigma’s wat gelig, terwijl ze op de Canon wat blauwig zijn. Je zult je instellingen per objectief in de camera dus moeten aanpassen, of in de nabewerking op de computer de kleurtoon moeten corrigeren. De Canon laat overigens meer details en tintverschillen zien dan de beide Sigma’s. Het grote voordeel van de Sigma-objectieven zit echter in de prijs. Voor de genoemde Canon betaal je al snel 600 tot 650 euro (inclusief BTW). De Sigma met F3.5 – 5.6 DC gaat al voor 149 euro over de toonbank, de betere F2.8 kost 499 euro.

Vissenoog
De Photokina is vooral een plek om te spelen. Bij digitale spiegelreflexcamera’s is dat vooral leuk met een vissenooglens: een objectief met een zeer grote kijkhoek. Sigma lanceerde de 8 mm Circular Fisheye 3,5 DG, voor een lieve adviesverkoopprijs van 899 euro. De wereld ziet er grappig uit met een vissenoog, dat vooral in de bouw, voor architecten of voor beeldkunstenaars een handige extra is. De bolling van de geteste Sigma, ook nu weer op de Canon EOS 350D is zo groot dat de foto’s zwarte hoeken hebben. Je kijkt als het ware door een koker.
Een vissenoog zonder zwarte randen krijg je met de Pentax DA Fish-Eye 10-17mm lens, al is die weliswaar bijna een jaar oud. Ik testte dit op de in mei geïntroduceerde Pentax K110D met 6-megapixelsensor, al is het objectief natuurlijk ook prima te schroeven op de nieuwe 10-megapixel K10D. De combinatie levert een veel bruikbaarder resultaat op dan met het Sigma-vissenoog en dat voor ongeveer 580 euro (inclusief BTW). Bovendien vallen de uitstekende kleuren en contrasten van de Pentax K110D op. Ik kan niet wachten tot ik de nieuwe K10D aan een uitgebreide WINMAG-test kan onderwerpen, al dan niet met vissenoog. || © 2006 Marcel Burger voor Winmag, zie ook blogpost op www.winmag.nl |

Photokina 2006 (4): grenspaaltjes

Marcel Burger — Sat, 30 Sep 2006 20:30:10 +0000

Het lijken bijna grenspaaltjes, de tientallen afdrukconsoles die veel printfabrikanten hebben neergezet. Op de vierde publieksdag van de Photokina neemt WINMAG-redacteur Marcel Burger een kijkje bij de afdrukgoeroes.
Grote vlaggen markeren het Kodak-land in een van de elf hallen van de Photokina. Pontificaal nabij ingang Noord is er geen ontkomen aan deze dinosauriër uit de fotografiewereld. De printpalen, waar je snel geheugenkaartje of cd-rom in stopt en zelf kunt printen, ontbreken uiteraard niet. “Tot hier en niet verder, concurrenten”, lijken ze te schreeuwen. Lange witte muren zijn in het Kodak-complex omgetoverd tot fotogalerieën, met hier en daar een nisje waarin een jongedame in strak wit pak haar presentatie houdt over camera zus of zo.
Toegegeven, het ziet er stilistisch allemaal mooi uit bij de Amerikaan, maar de stand oogt leeg. De nieuwste camera’s, zoals een dag voor de Photokina aangekondigde EasyShare Z710, lijken bijna te zijn verstopt. Er bekruipt mij een gevoel dat ik in een fotomuseum rondwandel en niet in een bruisende fotostand

Overleven
Voor traditionele fotogiganten als Kodak is het overleven. Kodak stopte al met de digitale spiegelreflex, heeft veel last van de teloorgang van de markt voor fotorolletjes, stuurde tienduizend werknemers de laan uit en deed de fotoafdruklaboratoria in onder meer Nederland van de hand in een poging het voortbestaan te waarborgen. Het concern maakt overigens best aardige compactcamera’s, maar het hoopt met het afdrukken van digitale foto’s het verlies in de analoge fotografie goed te maken, met de afdrukpaaltjes, printerdocks en voor de professionele fotoafdrukkers nieuwe, snelle printers.
Kodak moet geschrokken zijn van het Duits-Belgische Agfa. Zelfs de doorstart van het aanvankelijke failliete bedrijf moest in 2005 erkennen het niet te redden. Hoe opvallend dat de Duitse afdrukgigant CeWe Color dit jaar voor het eerst zelf op de Photokina staat. Vlagvertoon in de vluchtige digitale fotografie lijkt ook voor dit bedrijf nu van belang, dat al enige jaren onder meer de afdrukken verzorgd van foto’s die consumenten inleveren bij Albert Heijn of Kruidvat.

Houtje
De goden en ‘nieuwkomers’ in de markt van thuisprinters en professionele afdrukmogelijkheden zijn neergestreken in Hal 4 van de Photokina, dat op zichzelf volgens de organisatie nu Europa’s grootste handelsbeurs voor grootformaatprints is. Fujifilm – in reikwijdte van productenreeks en gebondenheid aan de analoge fotografie vergelijkbaar met Kodak – kan het al lang niet meer helemaal op eigen houtje. Voor de professionele printmarkt biedt Fujifilm bijvoorbeeld de minilabs aan van Frontier, voor het grote formaat printers uit de Epson Stylus Pro-serie. Voor ruim zevenduizend euro kun je daarmee kleurenfoto’s op een sappige 84 bij 118 centimeter uitrollen.

Stoeien
Natuurlijk hoeft het allemaal niet zo groot. Zo kun je op de Photokina heerlijk stoeien met het compacte HP Photosmart A610-printertje dat je in mum van tijd afdrukken op 13 bij 18 centimeter levert. Even gemakkelijk heb je een briefkaartfoto met de Canon Selphy ES1 of druk je in het groot af op een van de 23 nieuwe Canon Pixma-printers.
Afdrukken in groot of klein formaat, alle printboeren lijken te worstelen met het belangrijkste vraagstuk: hoe krijg ik de consument zo ver om die honderden of duizenden digitale foto’s van de harde schijf op mijn printer te krijgen. Misschien dat Kodak – met een galerie aan beeldige foto’s – daarin uiteindelijk nog het meest stimuleert. Want zo’n mooie foto aan de muur, dat wil jij toch ook? || © 2006 Marcel Burger voor Winmag, zie ook blogpost op www.winmag.nl |

Photokina 2006 (3): bling-bling versus retro

Marcel Burger — Fri, 29 Sep 2006 20:27:03 +0000

De markt van hippe compactcamera’s is er een van twee kampen, zo ontdekt WINMAG-redacteur Marcel Burger tijdens de derde publieksdag van Europa’s grootste fotobeurs Photokina in Keulen: die van de retro-looks en die van bling-blinggadgets. Retro hoeft zeker niet ouderwets te zijn.

Audi’s en Golfjes met zilverkleurige bling-bling rond de achterlichten, een opgeknapte stralende oude Volvo, maar voor het overgrote deel saaie, degelijke nobody’s. De wereld op de parkeerterreinen buiten de elf, vaak dubbellaagse beurshallen van de Photokina is niet veel anders dan de ruim 230.000 vierkante meter binnen. Zo zijn de meeste compactcamera’s in uitstraling en mogelijkheden deel van de grote brei, maar tussen het geweld van de aantallen zie je de trendys: met zilverkleurige, blinkende afwerking of met een jaren-70-look. En juist die zijn ook voor zakelijke gebruikers leuk om erbij te hebben, of mee te flaneren tijdens je business event.

Binnenzak
Canon stopt al enige tijd bling-blingelementen op zijn kleurrijke Ixus i-serie, zo ook op de nieuwe Ixus i7 Zoom: een in hoogte klein 7-megapixelcameraatje dat je gemakkelijk in de binnenzak stopt. In uiterlijk is het de zoveelste uit de serie, in prestaties heb je met video-opnamen in 30 beelden per seconde in 640 bij 480 beeldpunten of in de iso-waarde tot 1600 best een leuk apparaat. Maar behalve dat bling-bling op de buitenkant is de i7 verder eigenlijk best een saai doosje met een klein schermpje.

Creditcard
Neem dan de Casio Exilim S770: een helder, 2,8-inchbeeld-lcd (7,1 centimeter) gestopt op een chassis dat bijna oogt als een creditcard. Al is de 1,7 centimeter maximale dikte natuurlijk wel wat te veel voor de portemonnee. Dit is een echt flaneertoestel, dat zich – ondanks de kleine knopjes – best goed laat bedienen, daarin ondersteund door een heldere menu-indeling. Voor het met één hand fotograferen, zoals je met de Ixus i7 kunt, heb je echter te weinig grip.

Touch me!
Sony’s Cyber-shot T50 is ook al zo’n heerlijk dun, blinkend toestel, maar waar zijn toch die knopjes gebleven. ‘Touch me!’, fluistert het cameraatje me bijna toe. Wow! Een aanraakscherm zoals op een PDA brengt je bij alle fotografeerfuncties. Zeer innovatief en ook de dikkere broer Cyber-shot N2 is ermee uitgerust. De N2 is in prestaties de meerdere van de twee. De T50 heeft bijvoorbeeld een best trage zoom. Toch moet ik bij beide toestellen tijdens het fotograferen te veel pielen via het touch-screen. Ik verlies door de niet-geweldige menu-indeling en het ontbreken van snelle knopjes rap het overzicht over wat ik nu eigenlijk aan het doen ben. Behalve op één punt. Dankzij het touch screen kies ik met een enkele duim- of vingeraanraking héél snel mijn gewenste scherpstelpunt in de gekozen compositie. Zo switch ik in mum van tijd tussen een persoon op de voorgrond én een persoon die achter hem of haar voorbijloopt. Daar kunnen zelfs de scherpstelmechanismen van digitale profcamera’s een puntje aan zuigen.

Gouden middenweg
Samsung lijkt de gouden middenweg gevonden te hebben tussen aanraken en indrukken. De Digimax N7 OPS en Digimax NV10 hebben een eigenwijze opstelling van tiptoetsen meegekregen. Ze zijn ontdaan van alle bijbehorende teksten, die echter snel oplichten op de heldere lcd’s als je met je vingers over de toetsjes glijdt. Met de trendy retro-look horen de Samsungs er helemaal bij.
Ik ben onder de indruk van het bedieningsgemak en de durf van de fabrikant om zulke, apart ingedeelde camera’s op de markt te brengen.
De NV10 voelt van de twee het goedkoopst aan door het gebruikte materiaal, maar beschikt wel over een betere macro-zoom en een prettigere locatie van de ontspannerknop. Op de NV7 OPS zit die wat ver voor mensen met kleine handen of korte vinger, maar dat toestel heeft wel een heerlijk vergelijkbaar zoomvermogen van 38 tot 270 millimeter (7 keer optisch) en een beeldstabilisator (OPS). De gemaakte foto’s van de twee toestellen zien er aardig uit, maar tonen – zeker bij binnenfotografie – behoorlijke ruis (korreligheid). Desalniettemin krijg ik die mooie, retro Samsungs maar niet uit mijn hoofd. || © 2006 Marcel Burger voor Winmag, zie ook blogpost op www.winmag.nl |

Photokina 2006 (2): Het imagetank-mysterie

Marcel Burger — Thu, 28 Sep 2006 20:22:10 +0000

Zoekt en gij zult vinden, maar op de tweede publieksdag van Europa’s grootste fotobeurs Photokina is dat nog niet zo gemakkelijk. Maandag en dinsdag presenteerden achtereenvolgens Canon en Epson hun nieuwe image tanks, oftewel mobiele harde schijfjes met een groot lcd zodat je foto’s snel kunt terugvinden.

Fotoalbum
“Dit is dé EOS-accessoire waar veel Canon-professionals op hebben gewacht”, zei het hoofd van Canon Consumer Imaging Europe nog zo mooi op 25 september. “Deze apparaten breiden niet alleen de back-up- en opslagcapaciteit voor de pro fessionele fotograaf uit, maar zullen ongetwijfeld ook amateurfotografen aanspreken die zoeken naar een flexibeler, plezieriger en draagbaarder alternatief voor het traditionele fotoalbum.”
Inderdaad! Ik haast me naar het Canon-minicomplex, een van de grootste stands van de Photokina. Een tribune vol met teletoeters op camera’s verwelkomt je. En hé, is dat nog een hele batterij EOS 300 X-analoge spiegelreflexcamera’s? Canon geeft de moed op fotorolletjesliefhebbers blijkbaar nog niet op. Groot prijken de reclameborden met de Canon-productlijnen: Ixus voor de compactcamera’s, Pixma voor de A3- en A4-(foto)printers, Selphy voor de draagbare fotoprinters en EOS voor de professionele lijn digitale camera’s.

Kijkhoek
Pas na lang zoeken ontdek ik in een ronddraaiende vitrine de Canon Media Storage M30 of M80, want de fabrikant lanceerde een elektronisch fotoalbum met 30 en 80 gigabyte opslagruimte. Het 3,7 inch grote tft-scherm zou een kijkhoek hebben van 160 graden om foto’s en videobeelden mee te bekijken. Ook geluidsbestanden in mp3- en wav-formaat zou je ermee kunnen beluisteren, dankzij een hoofdtelefoonaansluiting. Je pompt ze over vanaf pc of notebook via de usb-aansluiting. Foto’s schrijft je over via de Compact Flash- of Secure Digital-geheugenkaartslots. En er zou een 4- of 8-cijferige wachtwoordbeveiliging op zitten.
Maar ja, de M30 of M80 staat achter glas en ik zou hem toch eens graag zelf proberen. De informatiebalie, de dichtstbijzijnde voorlichter (bij de Ixus-stand) en zelfs twee EOS-pr-mannen in de Canonstand weten geen van allen hoe ik mijn handen in ‘real-live’ aan zo’n Media Storage kan zetten. “Ik heb er wel eentje gezien hoor vandaag” vertelt een van de Canon-mannen mij nog veelbelovend. Een kwartier later nog altijd ‘no show’. De ‘image tank’ van Canon blijft ontastbaar.

Epson P-5000
Ik druip af naar de Epson-stand. De P-5000 is Epsons multimediade storage viewer zoals dat heet en het apparaat licht op meerdere plekken voor het grijpen. Nog voordat ik een op de Photokina volgeschoten geheugenkaartje erin kan stoppen, haast de Epson-voorlichter zich te melden dat ik even gemakkelijk naar muziek kan luisteren of video’s kan bekijken. Ik glimlach even, zeker als ik mijn verse foto’s in zeer goede kleurweergave terugzie op het 4-inchbeeldscherm op de P-5000; met een resolutie van 640 bij 480 pixels (evenveel als een traditionele televisie). Het apparaat vraagt voor het bekijken nog net of ik de foto’s direct wil kopiëren naar de 80 gigabyte harde schijf of direct vanaf de CF- of SD-geheugenkaart wil lezen. Ik kies het laatste en vlot zie ik het ene na het andere beeld langskomen. Ook de menu-indeling is gebruiksvriendelijk. De P-5000 heeft geen enkele moeite met noch mijn jpeg’s, noch mijn raw-foto’s (het ‘digitale’ negatief) uit tien, tot dan toe op de Photokina door mij uitgeprobeerde camera’s.

Smaragdgroen
Volgens Epson zijn de kleuren zo mooi, omdat zijn zogenoemde Photo Fine Ultra-technologie op het beeldscherm de beelden niet toont in rood, groen en blauw (RGB), maar in rood, smaragdgroen, geelgroen en blauw. Voor de professionele grafici: volgens de fabrikant is dit goed voor 16,7 miljoen kleuren – oftewel 117 procent meer dan sRGB en ongeveer 88 procent van Adobe RGB.
Je kunt zelf bij het bekijken iedere plaat een sterrenwaardering geven van één tot vijf, al dan niet nadat je tot 400 procent hebt ingezoomd op jouw foto. Dat is vooral handig als je op pad bent en de P-5000 gebruikt als mobiel opslagmedium – hoef je thuis niet meer zoveel tijd achter de pc te besteden. Behalve full-frame of ingezoomd, kun je jouw beelden ook bekijken in 12 of 64 thumbnails. Je kunt mappen op de harde schijf beveiligen met een wachtwoord.

Sparen
“Een opgeladen accu gaat bij het voltijd bekijken van foto’s of video zo’n drie uur mee”, zegt de Epson-verkoper. “Maar, als je alleen geheugenkaartjes overpompt, kan die tijd aanzienlijk oplopen.” Mooi speelgoed, mompel ik, maar wat kost het. “Zevenhonderd en vijfendertig euro”, zegt de man zelfverzekerd. Daar kun je een heel notebook voor kopen mét harde schijf van 100 gigabyte, merk ik op. “Ja, maar Epson komt ook met een 30 of 40 gigabyteversie hoor, die gaat slechts 499 euro kosten”, roept de verkoper me na. Mooi speelgoed, mompel ik nog een keer oprecht en bedenk me dat zo’n notebook niet in mijn jaszak past. Dat wordt sparen. || © 2006 Marcel Burger voor Winmag, zie ook blogpost op www.winmag.nl |

Photokina 2006 (1): Babes, boys & toys

Marcel Burger — Wed, 27 Sep 2006 20:18:08 +0000

Het is een waar circus voor de hormonen, waarin je tussendoor de heetste cameraspeeltjes en ander fotografieplezier vindt. “Hé, is dat niet Marilyn Monroe?” vraag ik me een fractie van een seconde af bij het doorkruisen van de Olympusstand. De muziek, de kleding van haar mannelijk gevolg, een wandvullende zwartwitfoto van het New York van toen en de roze American classic car brengen het hoofd even van slag. Om daarna heel koel de handen aan de E-400 te zetten: het jongste, betaalbare spiegelreflexsysteem (DSLR) van Olympus. Terwijl de oudere E-300 en E-330 een opvallend geheel platte bovenzijde hadden, zie je op de E-400 de traditionele uitstulping voor flitser zoals op de oudere E-500.

Verbetering
Het toestel lijkt dan ook vooral daarvan een verbetering, met een 10-megapixelsensor tegenover acht op de andere drie toestellen. De fabrikant lanceerde er twee mooie objectieven (14 – 42 en 40 – 150 millimeter) bij, maar voorzichtig schuimbek ik alvast bij het prototype van de volgende generatie spiegelreflex van Olympus die vooralsnog als E-P1 door het leven gaat. Hij ziet er leuk uit, maar het is nog een plastic mal – over de kwaliteit van het uiteindelijke exemplaar valt niets te zeggen.

Black Beauty
Black beauty Dan de ‘black beauty’ van Panasonic, waarmee ik niet doel op de langharige, hooggelaarsde promotiemeid of die aantrekkelijke verkoper die duidelijk fitness tot zijn vaste agendapunten rekent. De Lumix DMC-L1, daar draait het om. Met het achterlaten van paspoort of identiteitskaart kan ik in een uur tijd proberen dit monster te temmen. Geen gemakkelijke opgave, want de vele knoppen – voor bijvoorbeeld sluitertijd – en legio menu-instellingen geven je heel veel om mee te stoeien. Evenals Olympus-DSLR’s past de L1 in het Four-Thirdsconcept, waarmee een aantal fabrikanten de standaard in de professionele fotografie willen herbepalen en de uitwisselbaarheid van onder meer objectieven tussen toestellen van verschillende merken wil bevorderen. Ik ben onder de indruk, al maakt de camera foto’s gedurende de test af en toe onscherp of te donker. Opkrikken van de iso-waarde heeft wat effect.

Zandkorrels
Sony brengt zijn nieuwe Alpha 100 DSLR massaal in stelling. Twee batterijen – een met telelens en een met een kitlens – richten hun vizier op een wand van zandkorrels, badhanddoeken en andere strandsnuisterijen. Een luchtig geklede, langs de wand positie innemende blondine en felle studiolenzen complementeren het geheel. Even denk ik de zee te horen, maar het geruis is toch echt het geroezemoes van opgewonde – veelal mannelijke – beursbezoekers. De telezoomlens op de Alpha 100 is opvallend grijs, de kleur die Canon al lang geleden aan zijn professionele objectievenlijn gaf. Copycat of niet, ik droom heerlijk weg met de schitterende kleuren en zeer scherpe foto’s van de Sony Alpha 100. || © 2006 Marcel Burger voor Winmag, zie ook blogpost op www.winmag.nl ||