Tekst! journalisten » column

Fotonerds

Marcel Burger — Tue, 31 Mar 2009 21:16:24 +0000

Fotograferen heeft alles te maken met creativiteit. In ons fotografenhart klopt immers niet de nerdychip van Intel of AMD, maar de gedrevenheid van Henri-Cartier Bresson, Robert Capa of Anton Corbijn. Zien en vangen, artistiek en fraai, cool en doelbewust.

Creëren van een bijzondere wereld, zo echt of juist zo surrealistisch mogelijk. De geschoten platen powerfitnessen we alsof we het evenbeeld maken van een breedgeschouderde, gespierde man met fraaie kaaklijn en indringende arendsogen. Of we doffen ze op tot een sensualiteit waar de hooggehakte, kortgerokte blondine of brunette in opperste lentestemming jaloers van wordt. Wij scheppen beauty, geen nerds.

In ons werk wordt de toiletjuffrouw de stijlvolle zakendame en de vuilnisman de ambassadeur van een multinational. De schoonheid, hoe ruw ook, fixeren we met contrasten, met licht en donkerte, met lijnen en ruimte.

Nog geen maand geleden had ik vrienden op bezoek. Ik vertelde hen over fotografie als passie, maar nu heeft iedereen een camera. Op pad door de straten van de stad, over weilanden en langs kunstmatige heuvels, in de kroeg en in de buitenlucht. Alles dat losloopt en vaststaat wordt vastgelegd. Pief, een kingsize-plastieke kip die de wacht houdt bij een winkel. Poef, het vergezicht vanaf de brug. Klik, het vergezicht vanaf de brug met de kingsize plastieke kip van de lokale poelier in de rechterhoek. Pauw, de wapperende haren van een blondine. Knal, het boze gezicht van haar vriend.

Tientallen locaties worden op geheel eigen wijze gevangen. In het drievoudig kwadraat, want we schieten er immers allemaal flink op los nu ook de geheugenkaartjes geen drol kosten. De een duikt op zijn buik, de ander hangt aan een lantaarnpaal, een derde kruipt op zijn knieën, de ander wandelt door met de vinger op de ontspannerknop. Zo digibijbelen we in het openbaar als een groep losgeslagen fotomonniken. De camera houden we eerbiedig voor ons, in het lcd zien we het licht.

“Wat een stelletje fotonerds zijn we toch”, zegt een van mijn vrienden. Ik kijk hem verschrikt aan.
|| © 2009 Marcel Burger, gepubliceerd op www.dfpro.nl op 31 maart 2009. Alle rechten voorbehouden.

Column: Survival (English)

Marcel Burger — Tue, 01 Jul 2008 19:40:49 +0000

1st of July, 2008 | “Well, the coming two hours we go straight up.” The travel guide looks greedy at the participants, turns around and sets course to 500 meters above sea level with a brisk walk. More than that this adventure is not supposed to be.
Sleeping in the open air. In three days from one village to another, right through nature. The ‘wine hills’ and forests across the river Rhine, near Wiesbaden, Germany, are a magnificent area the travel booklet promised.
The camera, standard zoom lens and grip with two loaded batteries, hangs around the neck. In and attached to the backpack – robustly packed – are an additional ‘telegun’, extra memory cards, AA batteries, an external flash light and a tripod for landscape shots.
I complemented this with three extra T-shirts, socks, underwear, a sweater, rain-protection clothes, two meals ready to eat at 500 grams each, three kilos of water, pans and cutlery, hard kacks, lunch, a plastic ground cloth, a sleeping bag AND a bottle of whisky to get through the nights at the camp fire.
Halfway through the problems start. Breathing and puffing heavily I slowly put one foot in front of the other, sometimes I shoot a picture of my team mates. I am looking forward to the top of this bastard and hope for splendid views over the land. The eyes of fellow walker André don’t leave his shoe laces. ‘Are you alright?’ I ask somewhat concerned. A heavy sigh. ‘I’ve got new shoes, but I did put them on last week.’
Putting them on is somewhat different from walking them into shape. Fortunately, there is nothing wrong with my shoes, but the weight of my backpack worries me. It seems heavier than during the test run at sea level. My unhappiness is firstly aimed at the tripod. Mounted on the side – the last remaining spot to attach something – it irritates my elbow time after time.
The chat with the salesman was limited to ‘carbon fibre, light, and ultra strong, ideal for travelling’. After three hours of negotiating the terrain, I ask myself if this composite material could withstand a fall from 500 meters high, or if it is that light it can float in the river Rhine. I already picture the headline on the cover of the magazine I work for: ‘World scoop: tripod mega crash test’. But I can’t remember the phone number of a friend who can fish the tripod out of the river further downstream.
With my journalistic ambitions in the freezer, I reach the spot to pass the night in overheated condition. It’s a field equally bumpy as the blistery feet of co-knuckle-bone André. My hands try to reach my meal – stowed in the backpack – through the telezoom lens, AA batteries, additional memory cards and external flashlight. Eating the meal will make my luggage half a kilo lighter. At the camp fire I share the bottle of spirits richly with my team mates, but I don’t forget myself. Every gram counts. The superb flash light – with heavy AA batteries – and telezoomer stay inside the bag.
In the early morning I take the first steps of the next kilometre through hilly terrain, with courage – not in high spirits. The devil is out of the bottle as a monastery looms up. Monks have left it a long time a go, but one of the employees is an angel. I give her money and my address. She offers me an understanding smile in return and promises to ship the tripod, the external flash light, the additional AA batteries and the telezoom lens well packed tomorrow to my home by courier.
After a robust monastery beer and cream covered apple pie the angel and me say goodbye. The pack on the back, the camera around the neck. When I make it to my team – obviously waiting for some time now – the guide says: ‘Well, the coming two hours we go straight up’. I give him a greedy look.

Survival

Marcel Burger — Tue, 03 Jun 2008 20:53:02 +0000

“Zo, en dan gaan we de komende twee uur strak omhoog.” Gretig werpt de reisleider nog een blik op deelnemers, draait zich om en zet in opgewekte pas koers naar 500 meter boven zeeniveau. Meer dan een stevige wandeltocht moet het eigenlijk niet worden.
Slapen in de openlucht. In drie dagen van het ene dorp naar het andere, dwars door de natuur. De ‘wijnheuvels’ en bossen langs de Rijn, bij Wiesbaden, zijn een schitterend gebied, beloofde de reisfolder. De camera, standaardzoomlens en grip met twee opgeladen batterijen hangt om de nek. In en aan de tas zitten stevig verpakt nog een teletoeter, extra geheugenkaarten, AA-batterijen, een flitser en een statief voor stabiele landschapsopnamen.
En passant nog drie extra T-shirts, sokken en ondergoed, een trui, regenpak, twee op te warmen maaltijden van 500 gram per stuk, drie kilo water, pannen en eetgerei, harde kaken en beleg voor lunch, een grondzeil, slaapzak én een fles whisky om de avonden bij het kampvuur goed door te komen.
Halverwege de klim begint het gedonder. Hijgend en puffend sjok ik voort, hier en daar een plaat schietend van mijn medegroepsleden. Ik kijk uit naar de top en hoop op mooie vergezichten. De ogen van medeloper André gaan niet verder dan zijn schoenveters. ‘Gaat het’, vraag ik. Een diepe zucht. ‘Ik heb nieuwe schoenen, ik heb ze aangehad voor vertrek.’
Aanhebben is iets anders dan inlopen. Met mijn schoenen is niets mis, maar met het gewicht van mijn rugzak wel. Dat lijkt meer, dan tijdens de proefloop beneden zeeniveau. Mijn onvrede richt zich in de eerste plaats op het statief. Gemonteerd aan de zijkant – de enige nog vrije plek op de backpack – irriteert het keer op keer mijn elleboog.
Het praatje van de verkoper beperkte zich tot ‘carbon fiber, licht, oersterk, ideaal voor onderweg’. Na drie uur ploeteren, vraag ik me af of het composietmateriaal een val van 500 meter aan kan en of het blijft drijven in de Rijn. Ik zie het opschrift van mijn tijdschrift al voor me: ‘Wereldprimeur: megacrashtest statief’. Maar ik kan me het telefoonnummer niet meer herinneren van een vriend die de driepoot in Arnhem uit de rivier kan vissen.
Met mijn journalistieke ambities in de ijskast, bereik ik oververhit als laatste de eerste overnachtingsplek: een veld dat even ongelijk is als de beblaarde voeten van medebikkel André. Mijn handen zoeken langs objectief, AA-batterijen, extra geheugenkaarten en een flitser hun weg naar de maaltijd die mijn rugzak een halve kilo lichter zal maken. Gretig deel ik bij het kampvuur mijn fles sterke drank met de deelnemers. Ik vergeet mezelf niet. Iedere gram telt. De superflitser met zware AA-batterijen en de teletoeter blijven werkloos in de tas.
Met moed, zeker niet fris, zet ik in de vroege ochtend de eerste stappen van de volgende kilometers door heuvelachtig terrein. De geest is uit de fles als na een halve ochtend ploeteren een klooster opdoemt. Monniken zijn er al lang niet meer, maar een medewerker van het restaurant is een engel. Ik geef haar geld en mijn adres. Zij schenkt mij een begripsvolle glimlach en belooft mij het statief, de flitser, de extra AA-batterijen en de teletoeter morgen goed verpakt met een koerier mee te geven.
Na een stevig kloosterbier en slagroomgebak zwaaien we nog even naar elkaar. De rugzak op de rug, de camera om de nek. Terwijl ik me als laatste bij de groep aansluit, zegt de gids: ‘Zo, en dan gaan we de komende twee uur strak omhoog.’ Ik kijk hem gretig aan. | © 2008 Marcel Burger, op 3 juni gepubliceerd op www.digifotopro.nl ||