Baaz ‘ontmoet’ Wunnink aanvankelijk telefonisch, in een drukke periode. Superfoto.nl is sinds december in de lucht, Superfoto.be draait net en de directeur onderhandelt druk met grote bedrijven met klinkende namen over het slaan van een deal. Wunninks antwoord-sms’jes komen vaak laat op de avond, antwoordtelefoontjes volgen vroeg in de ochtend. Maar eenmaal aan de lijn klinkt de warme stem van een geduldig man. Gezellig om mee te praten – je zou bijna vergeten dat we Wouter Wunnink puur business treffen – maar zakelijk to-the-point op de momenten dat het moet.

Wunnink is geen ondernemer in zin dat hij zijn eigen bedrijf runt. Hij is officieel interimmanager. Zijn zaak: web-to-printdiensten voor de digitale fotografie, zowel B2C als B2B. ‘Het merk Superfoto was wat van koers geraakt. Ik ben ingehuurd om het schip weer vlot te trekken en veilig de toekomst in de loodsen.’ Fotografie kreeg Wunnink als kind met de paplepel ingegoten. Als jongetje van 7 kwam hij in vaders doka, snoof er de geur van de chemicaliën waarmee foto’s toen nog van een ogenschijnlijk blanco papier tevoorschijn werden getoverd. ‘Ik ben met fotowerk opgegroeid, maar de afdrukwereld van nu is uiteraard een wereld van verschil met hoe het vroeger ging.’

Ziel
Een half jaar na zijn aantreden, in de december 2010, is Superfoto volgens Wunnink ‘hard op weg tot de vaste top-3 van Nederland in zijn sector te behoren.’ Dat klinkt als een megaconcern, maar de ziel van Superfoto bestaat slechts uit zes salesmedewerkers in De Lier, bij Delft. Het drukwerk, de bezorging, de financiële afhandeling en alle andere zaken besteedt hij uit, iets dat Wunnink leerde in de mediawereld. Hij was bladenmaker. ‘We willen de Hema, de Bijenkorf of de V&D van de foto-web-to-printwereld zijn. Om dat te bereiken richten we ons op meerdere markten, met meerdere merken. Met Goedkopefotoboeken.nl willen we de consument aanspreken die zoek naar eenvoud zonder veel toeters en bellen. Daarmee concurreren we met veel aanbieders in een echte vechtmarkt.’ Maar Wunnink zegt ook met een geavanceerd label voor het bedrijfsleven te komen. ‘Voor als kwaliteit en niet budget het belangrijkste uitgangspunt is. We bieden voorts zogenoemde white labels. Het is leuk als Superfoto als keurmerk op een site prijkt, maar soms wil een bedrijf simpel onze diensten onder eigen naam hun klanten aanbieden. Daar moet je respect voor hebben.’

Netwerk
Wat is nu eigenlijk het belangrijkste in zo’n groeifase? ‘Dat onze software op de computers bij mensen en bedrijven komen. Want als onze web-to-printapplicatie op die machines staat, komen klanten sneller terug. Soms lukt het snel veel groei te boeken. Een actie die we opzetten via Group Deal, de digitale kortingssite van het Telegraaf-concern, liep storm. In een weekeinde werden er duizend producten besteld. Fantastisch toch?’ De Superfoto-software is overigens ingekocht via Taopix uit Groot- Brittannië, omdat dit volgens Wunnink ‘een van de beste applicaties van dit moment is. Het is echt leading en werkt zowel op pc als Mac. Niet onbelangrijk, gelet op de populariteit van beide platforms.’

Het merk Superfoto wordt aan de man gebracht door een reclamebureau, strategische vormgeving komt van een kleinere studio, de technische php- en workflowknowhow levert een studio uit Arnhem. Samen met de salesgroep van zes in De Lier is het merk Superfoto feitelijk een moderne netwerkorganisatie. ‘Partners waar de eindgebruiker niets van merkt, maar die wel zorgen dat Superfoto zulke goede diensten kan leveren.’ Over zijn persoonlijke drijfveer zegt Wunnink: ‘Het is een echt uitdaging op op de beste manier web-to-print aan de man te brengen en het merk Superfoto naar de toppositie in de Benelux te sturen voor de eigenaren van het bedrijf.’ Die eigenaren zijn private Nederlandse investeerders, allemaal uit de dienstverlenende sector. Onder hen een directeur van een industrieel bedrijf en een financieel adviseur.

Kinderschoenen
Hun geld zit volgens Wunnink veilig, want een suggestie van de Baaz-redacteur dat de markt voor onlinefotodiensten verzadigd is, wimpelt hij snel weg. ‘Dat vind ik juist niet. Web-to- printdiensten zijn pas de afgelopen acht jaar opgekomen. De brede markt staat nog slechts in de kinderschoenen. Als je kijkt naar de potenties dan gebruiken de meer gevestigde aanbieders als Hema en Kruidvat slechts 20 tot 25 procent daarvan. We hebben bij lange na nog niet het volle uit de mogelijkheden gehaald.’ Als voorbeeld noemt Superfoto’s interimmanager de krantenwereld. Maar is die niet op sterven-na-dood. ‘In ouderwetse papieren vorm wellicht, maar niet op het web. In de nabije toekomst krijg je de preview van de krant op je mobiel. Met een aangepast abonnement zend je de afdrukopdracht naar je eigen printer. Eenmaal thuis pak je de door jou geselecteerde content van het apparaat en zakt onderuit onder een leeslamp. Dat is ook web-to-print.’ Wunnink richt zijn vizier voorts op de boekenbranche. ‘De tijden van grote oplagen zijn wel een beetje geweest. Als je nu in een jaar duizend exemplaren van een bundel wegzet, is dat veel. Kleinere oplagen tot een rotatie van één exemplaar, met individuele wensen, worden het summum.’

Bedrijfsbrochures
De restaurant- en horecawereld kan meeprofiteren van het volwassen worden van de web-to-printmarkt voor bedrijfsbrochures in brede zin, denkt de Superfoto-baas. ‘Een beetje etablissement biedt een fraaie menukaart, maar in traditionele vorm is het financieel ondoenlijk om maaltijdwijzigingen iedere keer in drukvorm door te zetten. Dus heb je vaak te maken met van die uitvallende stencils in de menukaart.’ Dat kan volgens hem anders. ‘Een van onze klanten heeft de seizoensgerechten nu keurig kunnen opnemen in een professioneel vernieuwde menukaart. Daarmee maak je als ondernemer indruk bij je klanten, maar blijft de impressie tevens betaalbaar. Ondanks dat het om een kleine oplage gaat.’ Is Superfoto daarmee een gemakkelijk te exporteren succesformule? ‘Laten we eerst maar eens ijzersterk zijn in Nederland. Daarna zien we wel verder. Al is de enorme en nabije Duitse markt wel aantrekkelijk natuurlijk’, lacht Wunnink.

Een internationale vereniging, ongelooflijk bekend en actief in misschien wel alle landen van de wereld, wil mogelijk met Superfoto iets leuks opzetten, vertelt Wunnink bijna tussen neus en lippen tegen het einde van het gesprek. Hij klinkt joviaal. ‘Het is al het derde gesprek’, verklapt hij. Zelfs als zijn gedachten afdwalen, houdt Wouter Wunnink oog voor alles. Het is niet de journalist die zoals gewoonlijk bij vertrek de gesprekspartner als eerste hartelijk bedankt, het is Wunnink die een vriendelijke handdruk in gesproken woord geeft.

© 15 juni 2011 Marcel Burger voor Baaz magazine en Baaz.nl // Herpublicatie 10 augustus 2011 op Tekst! journalisten.com

De twee Noorse studentes – allebei blond, in korte rok, zwarte kousen en laarzen – twijfelen net als ik zichtbaar bij dit herfsttafereel. Het fotogenieke fort uit de 14de eeuw is trekpleister en defensiehoofdkwartier. De weersomstandigheden zijn al even twijfelachtig.

Bovenop de kasteelmuren is het nog gemakkelijk: een lichte gloed zet de contouren vast van de eilanden in de fjord. 180 graden de andere kant uit, weet ik het niet zo zeker.

Ik zie de Noorse naast mij twijfelen. Ze kijkt naar haar camera, ze kijkt naar haar vriendin en kijkt stoïcijns in mijn richting. Vol zelfvertrouwen legt ze haar vinger op het toestel. Pop-up, korte tijd later gevolgd door fel wit licht en een beteuterde blik bij het aflezen van het lcd.

Ik word niet veel vrolijker van de belichtingsmeter in mijn beeldenvanger. Ambachtelijk fotoweer vandaag, denk ik, en kies handmatige belichting. Diafragma naar f/4 – meer geeft mijn lens niet, maximaal uitgezoomd om wazige randen te voorkomen.

Sluitertijd naar 1/100ste van een seconde, zonder beeldstabilisator en statief op het randje van het toelaatbare. Iso 1600, de bedenksels daarover in mijn hoofd zijn net zo ernstig als de ruis die ik verwacht te zien. Ik lees het lcd. Goede foto’s, Noway!

Vanaf de verdedigingswal valt mijn oog op een witmarmeren, vierkante onderzeeër die zojuist uit het water lijkt te zijn opgedoken. Ik stuntel over de klinkers de poort uit en sluit mij aan bij een groep Zweedse toeristen die dezelfde richting uit beweegt. Vlak voor het passeren van de ‘loopplank’ – meters breed met ledverlichting in de marmeren vloer – neemt een camerateam van het Franse TV Europe de koppositie over.

Dit is de hadj voor de ongelovigen, in een lange rij klimmen we over natte en soms glibberig gesteente naar de witte kubus op de top. De Ka’aba van de toeristen moet je even aangeraakt hebben, hier moet je zijn geweest. Officieel woont God hier niet, maar hij – of zij – heeft mijn gebeden om mooie momenten wel gehoord.

Eenmaal uit het gedrang werp ik een vlugge blik op de contouren van Oslo’s Operahus, die weerspiegelen in het water. Meer dan honderd foto’s rollen naar mijn geheugenkaart. Ik draai me om en steek mijn hand op. Geen houding, wel een groet.

© 2009 Marcel Burger voor Digifoto Pro (editie 4/2009)

De foto van de papegaaiduiker is er slechts een van duizenden foto’s die fotograaf Jan Vermeer (47) de afgelopen jaren schoot in het Poolgebied. De reis naar dat deel van de wereld, was het gevolg van een specifiek besluit dat Vermeer nam om zich te onderscheiden van andere natuurfotografen – van professionele collega’s tot de talloze liefhebbers die de Veluwe bevolken op de herten te fotograferen. ,,Ik besloot mijn natuurfotografie conceptmatig aan te pakken en mij te richten op een gebied. Zodoende heb ik meer diepgang bereikt in mijn werk.”

De keuze viel op de Pool. Vermeer: ,,Het Poolgebied heeft mij altijd gefascineerd. Sneeuw dempt het licht en geluid en werkt op de emotie van mensen. Ik merkte het al tijdens een bezoek aan IJsland en Spitsbergen. Mijn doel was mooie dingen te zien, daar mooie foto’s van te maken en op die manier verdieping te bieden tot in de poriën.”

Naast Noorwegen, IJsland en Spitsbergen, deed Vermeer nog onder meer Groenland, Canada en Rusland aan. De natuurfotograaf voer mee op een Russische ijsbreker over de Noordelijke IJszee. Het schip bracht hem naar Nova Zembla. Talloze vogels vlogen in zwermen door de zoeker, onder begeleiding van hun eigen helse concert. Muisstil waren daarentegen de kuddes muskusossen op Groenland. De variatie in foto’s is even groot; van weidse uitzichten tot bevreemdende portretten die bijna in de studio gemaakt lijken. Vermeer: ,,Ook dat is deel van mijn concept.”

De camera gaat ook mee als Vermeer – wat dichter bij huis – de Veluwe op trekt. ,,Ik loop vanuit huis zo de Veluwe op. Natuurfotografen komen er vrij makkelijk aan hun trekken. Op een goede dag lopen er zo een paar honderd man met telelenzen rond om de burlende herten te fotograferen. Ik ben vanochtend ook even op de Veluwe geweest. De rijp lag over het veld en de zon kwam net op. Prachtig.”

Toch is natuurfotografie in Nederland een ondergeschoven kindje, stelt Vermeer. De vrucht van zijn reis door het Poolgebied, het boek Arctic, won een International Photo Award (IPA) in de categorie Nature Books Pro. Het is geen kleine prijs; aan de jaarlijkse International Photo Award doen 18.000 inzendingen van fotografen uit 105 landen mee. ,,Maar als ik de plaatselijke krant benader om dat te melden, is er geen interesse. In de Nederlandse media zie ik weinig tot geen ruimte voor natuurfotografie. Erg jammer.”

© 2010 Elmer van Hest voor Digifoto Pro

Concertfotograaf. Wouter Loeve uit Vriezenveen klinkt het als muziek in de oren. Een bevriende fotograaf nam het ooit mee naar een lokaal popfestival om foto’s te maken. Sindsdien stond Wouter al vaker op het podium. “Concertpodia zijn vaak donker en muzikanten bewegen nogal. Dat is soms best moeilijk fotograferen, helemaal omdat ik geen externe flitser heb. Maar met hoge ISO-waarden, lichtcorrecties en lage diafragma’s kom ik een heel eind.”

De jonge fotograaf ontdekte ook dat brutalen de halve wereld hebben. Het aanspreken van een concertorganisator is vaak al genoeg om het podium op te mogen. Soms is die brutaliteit zelfs niet nodig. Wouter: “Ik werd bij een concert van De Dijk uitgenodigd om op het podium te fotograferen. Dat was te gek.”

© 2009 Elmer van Hest voor Digifoto Pro (www.digifotopro.nl). Dit is een uitsnede van 200 woorden. Het originele stuk van ruim 800 woorden lees je in het gedrukte exemplaar van Digifoto Pro 3/2009. Bestel hier.

Cover DFPro Special TPAA09

11 september 2009 | Je kunt hem nu overal halen in de kiosk: The Photo Academy Award 2009 Special van Digifoto Pro. Alle vertalingen en het hoofdredacteurschap over deze speciale uitgave waren in handen van Marcel Burger van Tekst! journalisten, namens uitgever Clipboard Publishing, Rijswijk, Nederland.

// Now available in the shops in the Netherlands and Belgium: The Photo Academy Award 2009 Special of the Dutch magazine Digifoto Pro. Marcel Burger of Tekst! journalisten was the translator Dutch-English and editor-in-chief for this special publication, on behalf of Clipboard Publishing, Rijswijk, the Netherlands.

The Photo Academy Award 2009 is een initiatief van de Fotoacademie (Amsterdam, Rotterdam,
Groningen; www.fotoacademie.nl) en is er voor fotografiestudenten van fotografieopleidingen op hbo-niveau in Nederland en België die tussen 1 januari 2008 en 31 december 2009 eindexamen hebben gedaan/doen. Iedere inzender kan maximaal vijf losse foto’s of drie series sturen. 175 studenten van 23 opleidingen deden mee aan The Photo Academy Award 2009. Ze leverden een recordaantal van 2113 foto’s. De 12-koppige jury kende 56 nominaties toe aan 31 deelnemers. Robin de Puy werd overallwinnaar met haar serie over meisjes in de prostitutie.

// The Photo Academy Award 2009 is an initiative of the Photo Academy (Amsterdam, Rotterdam, Groningen; www.fotoacademie.nl) and only open to students of higher education photography institutions in the Netherlands and Belgium who hand in their final exams between January 1st, 2008 and December 31st, 2009. Every contestant is allowed to send in a maximum of five single photos or three series. 175 students of 23 education institutions participated in The Photo Academy Award 2009 with a record number of 2,113 photos. A jury of 12 people gave 56 nominations to 31 contestants. Robin de Puy was selected overall winner with her series about girls in the prostitution.

Digifoto Pro Special Edition 2009 The Photo Academy Award was een project dat onder grote tijdsdruk tot stand moest komen. In minder dan twee weken vond onder redactionele regie van Marcel Burger het rangschikken van het bronmateriaal plaats, vertaalde hij de Nederlandse teksten in het Engels, begeleidde hij de opmaak en overlegde intensief met de contactpersonen bij uitgever, bij de Fotoacademie en met de vaste redactie van Digifoto Pro www.dfpro.nl. Daarna ging het blad in sneltreinvaart naar de drukker om op 11 september op tijd bij de officiële prijsuitreiking in het FotoMuseum Den Haag klaar te liggen.

// DFPro Special Edition 2009 The Photo Academy Award was a project under heavy time pressure. In less than two weeks Marcel Burger directed the selection of source material, translated all text from Dutch to English, worked together with the designer and conferred intensively with the contact persons of the publisher, the Photo Academy and the regular staff of Dutch magazine and website Digifoto Pro www.dfpro.nl. With bullet speed the magazine went into print to be ready for the official award ceremony in the Photo Museum of The Hague at September 11th, 2009.

Nieuwsgierig naar het eindresultaat: sinds begin deze week ligt het magazine in de kiosk in Nederland en België.

// Curious what the results are: since the beginning of this week you’ll find the special magazine in the stores in the Netherlands and Belgium.

Info: www.photoacademyaward.com & www.dfpro.nl

© 2009 Tekst! journalisten.com

Casio Exilim EX-FC100

17 juni 2009 | Met de Casio Exilim EX-FC100 maak je een flitsende entree. Het ding is een lust voor het oog.

Je hoeft niet lang te zoeken naar de basisbediening. Duidelijke symbolen laten je snel schakelen tussen afspelen en fotograferen, je hoeft niet eens de moeite te nemen om de aan-uitknop op de bovenkant te zoeken. Net daarachter zit een speciaal knopje om in een keer te schakelen van een enkelvoudige foto naar een continumodus van 3 tot 30 beelden per seconde. Een handig knopje dat jammer genoeg in het dagelijks gebruik bij ons af en toe per ongeluk wordt aangeraakt en zo de camera ongewild in een andere stand zet.

Voor de gedetailleerde bediening kun je via de setknop snel zaken als resolutie, isowaarde, witbalans, onder-/overbelichting en flitser aanpassen. Je komt via set opvallende nieuwe functies tegen, zoals Slow Motion Zien en Slow Motion Controlesnelheid. Die slaan op het weergeven van videobeelden of snelle continu-opnamen. Je kunt ze namelijk met vertraging terugkijken en dat is bij het filmen van actiescènes erg leuk.

De foto’s zijn zeker oké. Ze missen wel wat scherpte per pixel – wat je bijvoorbeeld ziet in gezichten van mensen tijdens opnamen op straat – en dat is niet met een digitaal verscherpingsfilter te herstellen. Er zit ook bij lagere isowaarden best wat kleurruis in de beelden, soms slaan ze wat flets uit, lichte delen zijn niet goed doortekend bij te veel donker in de foto, maar vooral bij helder weer houd je bruikbaar materiaal over.

De aandacht voor film is belangrijk op de camera. Best Shot (BS) staat al sinds jaar en dag voor de fotoscènemodi van Casio-camera’s. Op de FC100 is deze voorzien van een extra gewone filmstand en een YouTube-filmstand. Stoer kun je kiezen voor HD van 210 tot 1000 frames per seconde, maar 480 x 360 pixels of minder is geen echte highdefinition.

Casio Exilim EX-FC100
Prijs: circa € 259,00
Info: www.casio.nl
Cijfer: 8,5

© 2009 Marcel Burger, gepubliceerd in ABN AMRO AACC|SHiFTmagazine 3/2009 (uitgave 11 juni 2009)

Schapenmelkproductie (Foto © 2009 Elmer van Hest

10 juni 2009 | Volgens de Griekse mythologie gebouwd als de tombe voor Pyrene (Vuur), volgens de geologie simpelweg ontstaan door een botsing van het Iberisch schiereiland met Europa: de Pyreneeën. Het gebergte, dat Spanje van Frankrijk scheidt, strekt zich uit over 430 kilometer tussen Atlantische Oceaan en Middellandse Zee. Een fotoreportage van Elmer van Hest >>

Maar ik wacht al drie kwartier op mijn hoofdgerecht, terwijl het kwartet achter mij allang zit te smikkelen.

De Rijnkade van de Gelderse hoofdstad is er een van contrasten. Rustiek dineren, maar niet autovrij. Uitzichten op een ‘vergeten’ haventje in het groen, maar ook op industriepijpen. De sierlijke boog van de John Frost tegen het ruwe beton van de Nelson Mandela – door veel locals nog altijd De nieuwe brug genoemd.

Ik wil ook een spiegelreflexcamera en Sony moet het worden. De doos van Pandora is open als mijn hardcorecompactcamera-vriend de amuse op tafel gooit. Dat had wel even op de menukaart mogen staan als je aanschuift bij een felle Canonier en een Nikonvrijer. Met de laatste druppels schuimend geel goud nog in de keel, schreeuwt de Canonian het bijna uit. “Als Sony nog eens auto’s zou maken, dan zou jij erin rijden!” Een geheven vinger wijst gevaarlijk vooruit.

Geschrokken van het betoog dat erop volgt, kijkt de compactcameravriend bedeesd naar de Nikonian. “Live view?”, vraagt deze en de vriend knikt instemmend. “Canons live view is waardeloos”, is het antwoord. Boze ogen van de Canonier. “En in kitlens hebben bijna alle fabrikanten een verkeerde klinker gespeld. Alleen Olympus heeft de puntjes op de i staan. Koop gerust een Sony, want Nikon haalt daar de beeldsensors vandaan.”

De compactcameravriend bekent alleen een toestel te willen van een groot merk: Canon, Nikon of Sony. De Nikonian speelt zijn laatste kaart: “Vergeet niet dat Sony eigenlijk een doorontwikkelde Konica Minolta is.” Een verontruste blik wordt op straat geworpen. “Dus dan blijft er één merk over.”

Een zwoele lenteavond. Drie vrienden banen zich gehaast ieder een eigen weg langs Amsterdammertjes zonder kruisjes. Er wordt gekookt, maar niet door de kok. Het nagerecht is overgeslagen.

© 2009 Marcel Burger, eerder gepubliceerd op www.dfpro.nl op 2 juni 2009

Creëren van een bijzondere wereld, zo echt of juist zo surrealistisch mogelijk. De geschoten platen powerfitnessen we alsof we het evenbeeld maken van een breedgeschouderde, gespierde man met fraaie kaaklijn en indringende arendsogen. Of we doffen ze op tot een sensualiteit waar de hooggehakte, kortgerokte blondine of brunette in opperste lentestemming jaloers van wordt. Wij scheppen beauty, geen nerds.

In ons werk wordt de toiletjuffrouw de stijlvolle zakendame en de vuilnisman de ambassadeur van een multinational. De schoonheid, hoe ruw ook, fixeren we met contrasten, met licht en donkerte, met lijnen en ruimte.

Nog geen maand geleden had ik vrienden op bezoek. Ik vertelde hen over fotografie als passie, maar nu heeft iedereen een camera. Op pad door de straten van de stad, over weilanden en langs kunstmatige heuvels, in de kroeg en in de buitenlucht. Alles dat losloopt en vaststaat wordt vastgelegd. Pief, een kingsize-plastieke kip die de wacht houdt bij een winkel. Poef, het vergezicht vanaf de brug. Klik, het vergezicht vanaf de brug met de kingsize plastieke kip van de lokale poelier in de rechterhoek. Pauw, de wapperende haren van een blondine. Knal, het boze gezicht van haar vriend.

Tientallen locaties worden op geheel eigen wijze gevangen. In het drievoudig kwadraat, want we schieten er immers allemaal flink op los nu ook de geheugenkaartjes geen drol kosten. De een duikt op zijn buik, de ander hangt aan een lantaarnpaal, een derde kruipt op zijn knieën, de ander wandelt door met de vinger op de ontspannerknop. Zo digibijbelen we in het openbaar als een groep losgeslagen fotomonniken. De camera houden we eerbiedig voor ons, in het lcd zien we het licht.

“Wat een stelletje fotonerds zijn we toch”, zegt een van mijn vrienden. Ik kijk hem verschrikt aan.
|| © 2009 Marcel Burger, gepubliceerd op www.dfpro.nl op 31 maart 2009. Alle rechten voorbehouden.

(Foto © Marcel Burger)

Amsterdam, 15 mei 2008 |

Fotografie en reizen: een haat-liefdeverhouding tussen mee te slepen kilo’s en creatieve mogelijkheden. Sluit compromissen om zo licht mogelijk, maar goed uitgerust op pad te gaan.
Zeker voor luchtreizigers is het schipperen met gewicht en omvang van de bagage. Camera-apparatuur neem je het liefst mee in de handbagage en daarvan mag je aan boord zeker binnen Europa slechts één pakket meenemen. Onder meer KLM en SAS staan een extra laptop oogluikend toe, maar Brussels Airlines en Ryanair zijn daar minder gastvrij in. De toegestane afmetingen verschillen per maatschappij; met 55 x 35 x 20 centimeter zit je bij iedereen safe.
Bij Brussels Airlines of SAS mag je daarin acht kilo stoppen, Ryanair staat tien kilo toe en bij KLM pak je gemakkelijk nog een extra body of objectief mee dankzij twaalf kilo toegestaan gewicht voor de goedkoopste klasse binnen Europa. Voor verre bestemmingen gelden vaak ruimere regels, dus check voor vertrek altijd de website van de maatschappij.
Bij onder meer Kata, Tamrac, Lowepro en Naneu Pro heb je zo’n enorme keuze aan tasmodellen, dat je beter eerst kunt bepalen wat je uitrusting is. De eerste snelle afvinkoptie: wel/geen notebook mee, want er zijn tassen met een speciaal compartiment. Wel mee? Bij voorkeur bezit je een draagbaar met een 12-inchscherm van nog geen 2 kilo. Vergeet niet dat de stroomnetadapter en -kabels ruimte en gewicht vergen.
De tweede snelle afvinkoptie: wel/geen 2- tot 4-daagse excursies te voet. Wel, dan kan een zogenoemde daypack/foto-rugzak erg handig zijn. Zulke tassen zijn verdeeld in twee hoofdcompartimenten: het onderste voor de fotoapparatuur, het bovenste voor kleding of andere essentiële reisartikelen. Sommige camera-/reistassen zijn bovendien uitbreidbaar met aanklikbare subtassen.
Opereer je vooral vanaf telkens een vaste bestemming of reis je per auto, dan kun je gelukkiger zijn met een toegewijde cameratas. Luchtreizigers: vergeet niet dat een beetje tas leeg al snel 1,5 tot 2 kilo weegt! | © 2008 Marcel Burger, 311 van 1107 woorden. Originele tekst staat in de lente-editie van Digifoto Pro (zie www.digifotopro.nl) ||

(Foto © Marcel Burger)

Delft, 14 apr 2008 | Spelen met de belichting van je foto’s in de nabewerking is het meest verrassend met zogenoemde HDR-techniek. Daarbij kun je niet alleen je eindresultaat verbeteren, maar bovendien sterk spelen met kleurtinten.
Schrijf je HDR voluit dan heb je al een beetje een idee wat je gaat doen met je foto’s. Met High Dynamic Range vergroot je namelijk de kleurdynamiek van je beelden. Of beter gezegd, het vergaarde materiaal voeg je samen tot een nieuw beeld. Optioneel kun je daarmee vervolgens zo veel spelen dat je heel surrealistische, bijna schilderachtige foto’s maakt. Een kwestie van smaak natuurlijk of je dat wilt.
Een goede eerste indruk met hoe ver je kunt gaan in HDR-techniek is het werk bekijken van de Amerikaanse fotograaf Jason Ertel. Zijn portfolio vind je op www.thesefleetingmoments.com. Naast de juiste software heb je een camera nodig met autobracketingfunctie.
Voor zover bekend hebben alle spiegelreflexcamera’s van de afgelopen 12 tot 15 jaar zo’n mogelijkheid om in repeteerstand drie achtereenvolgende opnamen te maken, waarvan er een tot twee stappen is onderbelicht, de tweede normaal is belicht en de derde tot twee stappen is overbelicht. Ook sommige digitale compactcamera’s zijn met deze functie uitgerust. Gebruik bij voorkeur een statief om de nabewerking succesvol te laten zijn.
Analoge fotografen konden er niet van profiteren, maar het digitale fotografietijdperk geeft fotografen nog een tweede autobracketingoptie in handen: die van het maken van drie opnamen in successie met verschillende witbalansstanden.
Niet alle digitale camera’s bezitten de beide technieken, maar je kunt met beeldbewerkingssoftware toch een soortgelijk resultaat bereiken. Over of onderbelicht je beelden (Helderheid of in een raw-converter Exposure) 50 procent. Gebruik een goede (raw/jpeg-)converter voor het in een keer aanpassen van de witbalans. Sla in beide gevallen de foto zonder overige aanpassingen op en ga daarmee aan de slag. | © Marcel Burger | Eerder gepubliceerd met stappenplannen in Digifoto Pro, november 2007 ||

Welke software voor HDR?
Met Adobe Photoshop CS (www.adobe.nl) kun je HDR-foto’s samenvoegen, maar Adobe Photoshop Elements 6 en Lightroom ontberen de mogelijkheid. Corel’s Paint Shop Pro X2 (www.corel.nl) geeft je via het menu Bestand de optie foto’s met HDR-techniek samen te voegen. Een prima programma, waarmee onder meer de voorbeeldfoto tot stand is gekomen, is Photomatix Pro van HDRsoft (www.hdrsoft.com).