De foto van de papegaaiduiker is er slechts een van duizenden foto’s die fotograaf Jan Vermeer (47) de afgelopen jaren schoot in het Poolgebied. De reis naar dat deel van de wereld, was het gevolg van een specifiek besluit dat Vermeer nam om zich te onderscheiden van andere natuurfotografen – van professionele collega’s tot de talloze liefhebbers die de Veluwe bevolken op de herten te fotograferen. ,,Ik besloot mijn natuurfotografie conceptmatig aan te pakken en mij te richten op een gebied. Zodoende heb ik meer diepgang bereikt in mijn werk.”

De keuze viel op de Pool. Vermeer: ,,Het Poolgebied heeft mij altijd gefascineerd. Sneeuw dempt het licht en geluid en werkt op de emotie van mensen. Ik merkte het al tijdens een bezoek aan IJsland en Spitsbergen. Mijn doel was mooie dingen te zien, daar mooie foto’s van te maken en op die manier verdieping te bieden tot in de poriën.”

Naast Noorwegen, IJsland en Spitsbergen, deed Vermeer nog onder meer Groenland, Canada en Rusland aan. De natuurfotograaf voer mee op een Russische ijsbreker over de Noordelijke IJszee. Het schip bracht hem naar Nova Zembla. Talloze vogels vlogen in zwermen door de zoeker, onder begeleiding van hun eigen helse concert. Muisstil waren daarentegen de kuddes muskusossen op Groenland. De variatie in foto’s is even groot; van weidse uitzichten tot bevreemdende portretten die bijna in de studio gemaakt lijken. Vermeer: ,,Ook dat is deel van mijn concept.”

De camera gaat ook mee als Vermeer – wat dichter bij huis – de Veluwe op trekt. ,,Ik loop vanuit huis zo de Veluwe op. Natuurfotografen komen er vrij makkelijk aan hun trekken. Op een goede dag lopen er zo een paar honderd man met telelenzen rond om de burlende herten te fotograferen. Ik ben vanochtend ook even op de Veluwe geweest. De rijp lag over het veld en de zon kwam net op. Prachtig.”

Toch is natuurfotografie in Nederland een ondergeschoven kindje, stelt Vermeer. De vrucht van zijn reis door het Poolgebied, het boek Arctic, won een International Photo Award (IPA) in de categorie Nature Books Pro. Het is geen kleine prijs; aan de jaarlijkse International Photo Award doen 18.000 inzendingen van fotografen uit 105 landen mee. ,,Maar als ik de plaatselijke krant benader om dat te melden, is er geen interesse. In de Nederlandse media zie ik weinig tot geen ruimte voor natuurfotografie. Erg jammer.”

© 2010 Elmer van Hest voor Digifoto Pro

Maar ik wacht al drie kwartier op mijn hoofdgerecht, terwijl het kwartet achter mij allang zit te smikkelen.

De Rijnkade van de Gelderse hoofdstad is er een van contrasten. Rustiek dineren, maar niet autovrij. Uitzichten op een ‘vergeten’ haventje in het groen, maar ook op industriepijpen. De sierlijke boog van de John Frost tegen het ruwe beton van de Nelson Mandela – door veel locals nog altijd De nieuwe brug genoemd.

Ik wil ook een spiegelreflexcamera en Sony moet het worden. De doos van Pandora is open als mijn hardcorecompactcamera-vriend de amuse op tafel gooit. Dat had wel even op de menukaart mogen staan als je aanschuift bij een felle Canonier en een Nikonvrijer. Met de laatste druppels schuimend geel goud nog in de keel, schreeuwt de Canonian het bijna uit. “Als Sony nog eens auto’s zou maken, dan zou jij erin rijden!” Een geheven vinger wijst gevaarlijk vooruit.

Geschrokken van het betoog dat erop volgt, kijkt de compactcameravriend bedeesd naar de Nikonian. “Live view?”, vraagt deze en de vriend knikt instemmend. “Canons live view is waardeloos”, is het antwoord. Boze ogen van de Canonier. “En in kitlens hebben bijna alle fabrikanten een verkeerde klinker gespeld. Alleen Olympus heeft de puntjes op de i staan. Koop gerust een Sony, want Nikon haalt daar de beeldsensors vandaan.”

De compactcameravriend bekent alleen een toestel te willen van een groot merk: Canon, Nikon of Sony. De Nikonian speelt zijn laatste kaart: “Vergeet niet dat Sony eigenlijk een doorontwikkelde Konica Minolta is.” Een verontruste blik wordt op straat geworpen. “Dus dan blijft er één merk over.”

Een zwoele lenteavond. Drie vrienden banen zich gehaast ieder een eigen weg langs Amsterdammertjes zonder kruisjes. Er wordt gekookt, maar niet door de kok. Het nagerecht is overgeslagen.

© 2009 Marcel Burger, eerder gepubliceerd op www.dfpro.nl op 2 juni 2009

Nikon D40

12 april 2007 | WINMAG testte onlangs de ‘betaalbare lichtgewicht’ spiegelreflexcamera (DSLR) van Nikon. Deze Nikon D40 bevat ‘slechts’ een 6-megapixelbeeldsensor. Ruim voldoende voor de beoogde doelgroep van pro-sumers. Toch komt er een ‘scherpere’ opvolger.
Terwijl de concurrenten Canon, Olympus, Samsung en Sony het niet meer durven om lager dan 10 megapixel te gaan, bracht Nikon najaar 2006 doodleuk zijn vertrouwde resolutie in een nieuwe camera. Panasonic (7,1 megapixel), Fujifilm (6 megapixel) en Sigma (4,6 megapixel) zijn weliswaar nog niet richting het dozijn miljoen beeldpunten gestegen, maar de twee laatstgenoemden gebruiken geavanceerdere beeldsensoren met meerdere lagen die zorgen voor meer details per pixel. De foto-output bij Fujifilm en Sigma is daarom vergelijkbaar met 8 of 9 miljoen beeldpunten.

Megapixelvoordeel
De opvolger van de Nikon D50 lijkt daardoor op het eerste gezicht een tegenvaller, maar als je 100 procent van je originele foto niet groter afdrukt dan A3-formaat of 70 procent (na wegsnijden en ‘croppen’) niet groter dan een A4, heb je het extra megapixelvoordeel van bijvoorbeeld een Canon EOS 400D, een Olympus E-400 of een Sony a100 niet nodig.
De kwaliteit van de Nikon-beeldsensor is in de D40 absoluut verbeterd. D40-foto’s zijn niet alleen beter dan beelden genomen met de voorganger D50, ook de prima scorende Pentax K100D (6 megapixel; zie WM6/2006) moet het tegen de D40 afleggen bij gebruik van kitlenzen. Voor de ongeoefende kijker is zelfs het verschil met de 8-megapixel Canon EOS 350D moeilijk waar te nemen, maar bij een 10-megapixelcamera (zoals de Canon EOS 400D) zie je wel duidelijk voordeel van extra details per beeldpunt. De kleuren en het contrast van de D40-foto’s zijn doorgaans erg goed in balans.
De spiegel van de D40 klinkt bij het maken van foto’s als warme boter en dat is een heel verschil bij het goed hoorbare mechaniek van de concurrenten en zelfs DSLR’s van een hogere klasse. Nikon probeerde namelijk de kwaliteit van zijn betaalbare spiegelreflex te verbeteren en dat is aardig geslaagd.

Doorknallen
Zo zit er een duidelijke zoeker en een helder LCD op. Je kunt in de repeteerstand met een snelle SD-geheugenkaart ongehinderd doorknallen in 2,5 foto’s per seconde. In Nikon raw-formaat (*.nef; het ‘digitale negatief’) kan dat tot maximaal negen beelden achter elkaar. Dat is een vooruitgang op de D50 (12 jpeg/4 raw) en in jpeg beter dan de Canon EOS 400D (27 jpeg/10 raw). De ‘black-out’ die je bij een DSLR standaard in de zoeker ziet, duurt bij de D40 erg kort en dat is zeker een plus.
Nikon geeft je de keuze tussen een ‘grafische’ en klassieke weergave van de belangrijkste instellingen van de camera op het beeldscherm. Het verschil tussen de twee is minimaal; de klassieke lijkt zelfs scherper door ander donker kleurgebruik en verdient daarom de voorkeur.
De bedieningsknoppen zitten logisch gegroepeerd, maar het ontbreken van snelknoppen voor iso-waarden en witbalansinstellingen is irritant. De wisselknop tussen enkelschots, repeteerstand en zelfontspanner zit echter zeer handig bij de objectiefbevestiging. Je hoeft je duim maar even van het objectief te verschuiven.

Grip
Het compacte (12,4 x 9,4 x 6,4 cm) en lichtgewicht (522 gram) formaat gaat ten koste van de grip die je met grote mannenhanden hebt. De pink bungelt in het luchtledige en de ringvinger heeft nauwelijks houvast. De optionele batterijgrip is daarom aan te bevelen.
Een belangrijk tekort van de D40 is de autofocusmotor. Die zit niet langer in de camera; je hebt er speciale lenzen voor nodig. Nikon-lenzen zonder ingebouwde AF-motor geven je alleen handmatige focus. Wil je een groot deel van Nikons professionele lenzen gebruiken, dan zul je de duurdere D80 moeten aanschaffen. De vergrotingsfactor (‘cropfactor’) van objectieven op een D40 is 1,5 keer.

Prijs:
€ 503 ,– (excl. btw)
Resolutie:
6 megapixel
Optische zoom (kitlens):
27 – 82,5 mm (3x optisch)
Info:
www.europe-nikon.com
Voor en tegen:
+: lichtgewicht
+: zeer goede foto’s
+: uitstekend sluitermechaniek
-: geen AF-motor in de body
-: zonder batterijgrip te klein voor veel mannen
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Nikon D80

9 maart 2007 | De Nikon D70s was al een topcamera, opvolger Nikon D80 doet er nog een schepje bovenop. Vooral met een verhoging van de resolutie van 6 naar 10,2 megapixel. De Nikon D80 is zo’n camera die uitnodigt tot fotograferen in het wilde weg. Het toestel loopt als een trein.

De buffer – tijdelijk geheugen voordat beelden naar het SD-geheugenkaartje worden geschreven – kan tot zes raw-foto’s bevatten, waar de D70s niet verder kwam dan vier foto’s. Met jpg-foto’s kun je tot 23 foto’s achter elkaar wegschieten. Prettig is dat iso-waarde 100 (voor helderheid foto’s) is teruggekeerd op deze Nikon. Op de D70s ging de waarde niet lager dan 200 en dat leverde toch wat gefronste wenkbrauwen op voor zonovergoten situaties. Nikon heeft de D80 verder volgepropt met leuke snufjes als een Image Overlay, ofwel de mogelijkheid om foto’s over elkaar heen te maken. Dat trucje kom je niet vaak tegen op digitale spiegelreflexcamera’s.

Samen met een Nikkor 18-70mm f/3,5-4,5 ED DX-objectief, maakt de D80 beelden waaraan nagenoeg niets valt op te merken. De ergonomie is dik in orde, al had de ligging wat beter gemogen. De punt van de camerabody steekt nu wat ongemakkelijk in de linker handpalm. Zoomen gaat heerlijk vlot met elf focuspunten.
Alles bij elkaar heeft Nikon een uitstekende camera in elkaar geknutseld, die op één belangrijk punt de concurrentie met de nieuwe Canon EOS 400D echter niet aankan: de D80 heeft geen stofverwijderaar op de beeldsensor en zoiets kan zeker een erg belangrijk aankoopargument zijn.

Prijs:
ca. € 777 ,– (excl. btw)
Resolutie:
10,2 megapixel
Optische zoom (geteste kitlens):
27 – 105 mm (3,9x optisch)
Info:
www.europe-nikon.com
Voor en tegen:
+ hoge resolutie
+ veel nieuwe instellingen
+ kleinere, lichtere body dan D70s
+ Iso-waarden in derde stappen
- geen anti-stofmaatregelen
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Elmer van Hest voor Winmag Pro

Nikon Coolpix P3

1 juni 2006 | De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.
De Nikon Coolpix P3 maakt korte metten met trillende handen en andere ongemakken die scherpe foto’s tot een onhaalbaarheid maken. Deze camera heeft namelijk 8,1 megapixel én Vibration Reduction (VR) aan boord. Tot uitmuntende prestaties leidt het niet.
De foto’s zijn wél voldoende scherp en de contrasten verdienen eveneens een voldoende. Nikon heeft de P3 voorzien van een 26 – 126mm-objectief, dat redelijk snel scherpstelt.
Het 1,8-inchscherm laat aan afleesbaarheid weinig te wensen over. De menu-indeling wijkt af van het gangbare; bij het indrukken van de menuknop verschijnen maar liefst 19 symbolen, die toegang geven tot de instellingen. Het had wat overzichtelijker gemogen.
De Coolpix P3 heeft de VR nodig om zich van de concurrentie te onderscheiden. Voor de rest is het eigenlijk maar een saaie camera die nergens in uitblinkt, maar ook nergens ondermaats presteert.
Minpun wel voor de uitvoering. De combinatie van het gebruikte plastic en de chroomkleur maakt dat de camera er goedkoop uit ziet. Degelijkheid straalt het geheel evenmin uit.
De Coolpix P3 is gelijk aan de P4, maar heeft als extra de mogelijkheid om beelden via WiFi te versturen. Dat is een aardige extra. || © 2006 Elmer van Hest voor Winmag |
Score: 3,5 van 5 sterren

Nikon Coolpix S5

1 juni 2006 | Bij Nikon hebben ze verstand van camera’s, daar mag je wel vanuit gaan. Je mag er daarom ook vanuit gaan dat ze bij Nikon weten dat een beetje fotograaf een bloedhekel heeft aan vignettering. Het is daarom onbegrijpelijk dat de 6 megapixel Nikon Coolpix S5 er last van heeft.
Vignettering uit zich in de vorm van donkere hoeken op de foto’s. De scherpte valt er vaak weg en de contrasten zijn belabberd. De Nikon Coolpix S5 vertoont alle symptomen en dat is een forse tegenvaller voor een camera van een dergelijk gerenommeerd merk. Misschien komt het doordat Nikon de S5 zo klein mogelijk wilde houden. 
In de stevige behuizing schuilt een zoomlens met een bereik van 35 tot 105 millimeter (analoog gemeten) zoomlens. Het objectief levert op het eerste gezicht scherpe beelden, maar bij inzoomen op gemaakte foto’s blijkt dat de contrasten fors tegenvallen.
Foto’s van de S5 vertonen een merkwaardige wazigheid, alsof vettigheid op de lens zit. Een nauwgezette inspectie liet echter geen spoortje vettigheid zien. Vreemd. De bediening is eenvoudig. Opvallend is de afwezigheid van een selectieknop waarmee de verschillende opnamestanden instelbaar zijn. Die opnamestanden zijn er wel, maar ze uitsluitend bereikbaar via de menu’s op het lcd-scherm, dat overigens van goede kwaliteit is. De zoomknop aan de bovenzijde is piepklein uitgevoerd. De Coolpix S5 is in blauwe en zilveren kleur te koop. || © 2006 Elmer van Hest voor Winmag |

Nikon Coolpix P4

1 juni 2006 | De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.

De Nikon Coolpix P4 maakt korte metten met trillende handen en andere ongemakken die scherpe foto’s tot een onhaalbaarheid maken. Deze camera heeft namelijk 8,1 megapixel én Vibration Reduction (VR) aan boord.
Tot uitmuntende prestaties leidt het niet. De foto’s zijn wel voldoende scherp en de contrasten verdienen eveneens een voldoende. Last van vignettering heeft de P4 niet, in tegenstelling tot kleine broer S5. Nikon heeft de P4 voorzien van een 26 – 126mm-objectief, dat redelijk snel scherpstelt. Het 1,8 inch lcd-scherm laat aan afleesbaarheid weinig te wensen over. De menu-indeling wijkt af van het gangbare; bij het indrukken van de menuknop verschijnen maar liefst 19 symbolen, die toegang geven tot de instellingen. Het had wat overzichtelijker gemogen. De Coolpix P4 heeft de VR nodig om zich van de concurrentie te onderscheiden. Voor de rest is het eigenlijk maar een saaie camera die nergens in uitblinkt, maar ook nergens ondermaats presteert. Minpun wel voor de uitvoering. De combinatie van het gebruikte plastic en de chroomkleur maakt dat de camera er goedkoop uit ziet. Degelijkheid straalt het geheel evenmin uit.  || © 2006 Elmer van Hest voor Winmag Pro |

Score: 3,5 van 5 sterren

Nikon D200

De (semi-)professionele fotograaf heeft er een troetelkind bij: de Nikon D200. WINMAG berichtte daar al kort over in de vorige editie. Vier jaar na de introductie van de D100, heeft Nikon zijn betaalbare, professionele spiegelreflexcamera flink opgewaardeerd.

Het toestel is steviger dan zijn voorganger: met een magnesium behuizing die geklonken lijkt. De D100 is gemaakt van stevig kunststof. Behalve de voor Nikon redelijk bekende basisindeling van bedieningsknoppen kent de D200 alleen maar plussen. De beeldsensor zorgt voor dynamischer kleuren in een maximale resolutie van 10 megapixels. Je hebt dus flink meer details dan met de zes megapixels op de oudere D100 en de goedkopere D50 en D70S. De duurdere D2X heeft er echter 12,4 miljoen. Veel gebruikers hebben dat overigens niet nodig en kunnen prima met zes miljoen beeldpunten al uit de voeten (genoeg voor A3-formaat voldetail foto’s).

Continu
De meer beelddetails is voor zowel nieuwe kopers als D100-gebruikers niet de enige reden om over te schakelen op de D100. Het 2,5-inchbeeldscherm (230.000 pixels) is helder. De menu’s zijn duidelijk. Scherpstellen doet de D200 naar voorkeur op 11 of 7 punten (tegen 5 op de D100). In tegenstelling tot de D100 en veel goedkopere spiegelreflexcamera’s kan dat focussen nu ook continu.
Dat zullen vooral sport- en actiefotografen fijn vinden. Ze zullen het buffergeheugen – waar foto’s tijdelijk worden opgeslagen voordat ze naar de geheugenkaart worden weggeschreven – eveneens erg plezierig vinden. Maar liefst 19 raw-foto’s samen met hun jpeg-fijn-variant kunnen gelijktijdig in vijf beelden per seconde worden weggeschreven. Bij alleen raw-foto’s zijn dat er 22, bij alleen jpeg-fijn 37 stuks.

Snelle objecten
De lichtgevoeligheid van de gemaakte beelden varieert van 100 tot 1600 iso, al is 3200 ook nog mogelijk (via zogenoemde ‘boost’). De sluitertijd kan tot 1/8000ste van een seconde worden ingesteld, waardoor je waterspetters en andere snelle objecten stuk voor stuk kunt vastleggen, als je maar voldoende lichtinval hebt door een lens met hoge diafragmawaarden (bij voorkeur f 2.8) en voldoende kunst-/zonlicht.
Een nadeeltje is dat soms de automatische witbalans het niet helemaal bij het rechte eind lijkt te hebben en dat de scherpte van de gemaakte foto’s met standaardinstellingen soms wat tegenvalt. De scherpte-instelling kun je overigens prima via de gebruiksvriendelijke menu’s en keuzeknoppen instellen, al is het bedieningsgemak van de D200 wel minder intuïtief dan van bijvoorbeeld de Canon EOS 30D.

Verschil
Die EOS 30D heeft als belangrijkste pre ten opzichte van de D200 zijn vierhonderd euro lagere prijs voor de body. Het bedrag is een mooi begin van een goede lens, of kan worden gebruikt voor een prima externe flitser. Met nagenoeg dezelfde specificaties lijkt de Canon het dan al snel te winnen. Het verschil tussen de tien megapixels van de D200 en de acht van de Canon EOS 30D is marginaal. Je wint iets, maar niet veel.
Echter, heb je de extra ruimte in de portemonnee, dan heb je met de D200 net een klein beetje extra robuustheid. Het zal vooral de smaak zijn, die de doorslag geeft. Ben je Canon-gebruiker, dan zal je niet snel de overstap naar de D200 maken. Ben je Nikon-liefhebber, dan blijf je bij je leest. Ben je een nieuwe (digitale) spiegelreflexgebruiker, dan verdient het aanbeveling beide toestellen eerst even bij de fotozaak te proberen en daarvan je oordeel te laten afhangen.

Zoomobjectief
Een belangrijk argument vóór de D200 bij semi-professionals kan de nieuwe Nikon Nikkor AFS DX VR 18 – 200mm 3.5 – 5.6G-lens zijn. Daarmee hoeven de meeste zoomobjectiefliefhebbers voor 670 euro exclusief BTW niet langer van lenzen te verwisselen. Je hebt een bereik 28,8 tot 320 millimeter vergeleken met analoge brandpuntsafstanden, vanwege de cropfactor van 1,6 op nagenoeg alle digitale spiegelreflexcamera’s. De echte prof ziet overigens vignettering (vooral in de hoge diafragmawaarde 3.5), verstoringen van het beeld (distortie) en een voor Nikon bijzonder plastieke (minder robuuste) bouw. Een mooie consumentenlens dus, maar wel een die ook in binnensituaties gerust zonder flitser kan worden gebruikt, waarvan de VR-beeldstabilisator goed werk verricht en die zowel automatisch als handmatig is scherp te stellen.

Conclusie
De Nikon D200 is een supertoestel. Je hebt met deze camera veel mogelijkheden, gegoten in een zeer stevig chassis, om 10-megapixelfoto’s volgens elke wens te maken. Ten opzichte van de Nikon D50, de D70(S) en de D100 is de D200 zeker een stap voorwaarts. Van de concurrenten komt de Canon EOS 30D het dichtstbij. Veel gebruikers zullen de vierhonderd euro goedkopere EOS 30D met nagenoeg dezelfde specificaties prefereren. Wie de camera als dagelijkse partner heeft, doet er verstandig aan pas na een date met beide kandidaten de knoop door te hakken.

Score: 5 van 5 sterren

© 2006 Marcel Burger voor Winmag | Met bijdrage van Dennis Hutjes

Nikon Coolpix S3

Het kleine formaat van de Nikon Coolpix S3 nodigt uit om de camera in broek- of borstzak mee te voeren. Het fraaie matstalen uiterlijk nodigt echter uit om de camera constant in het zicht te houden en met de effectief zes megapixels en een (analoog gemeten) zoomvermogen van 38 tot 105 millimeter hele leuke foto’s te maken.

Het stijlvolle ontwerp gaat niet ten koste van het bedieningsgemak, al is het af en toe wel oppassen met vingers voor de lens. Kijk dus goed op het 2,5 inch grote LCD of er niet ergens een stukje vinger in beeld is.
Deze Coolpix maakt heel bevredigende en vooral haarscherpe foto’s, met wat dikkere kleuren dan in andere Nikon-camera’s. De S3 heeft een goede belichting bij tegenlicht, maar de zon recht in het gezicht zorgt voor irritante reflecties in de lens (‘lens flare’).

Het is moeilijk kiezen uit de 17 fotografeerstanden die de S3 meedraagt. Zoals de meeste pas verschenen digitale compactcamera’s van Canon, beschikt ook de S3 over ‘gezichtsprioriteit autofocus’.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2005 Elmer van Hest voor Winmagazine

Nikon D50

30 november 2005 | Nikon heeft onlangs de D50 op de markt gebracht, een eenvoudigere uitvoering van de Nikon D70-spiegelreflexcamera.
Nikon bracht vlak voor de zomer een tweede digitale spiegelreflexcamera op de markt, naast zijn door WINMAG tot Beste product geteste D70S. De D50 is een eenvoudiger toestel, maar je betaalt er ook minder voor. Kan de D50 de strijd met de Canon EOS 350D, de Olympus E-300 en de Pentax *ist DS aan?

In maximale resolutie blijft de D50 achter bij de Canon EOS 350D en de Olympus E-300 (8 megapixels), maar is gelijk aan de Pentax *ist DS (6 megapixels). Een digitale camera is echter meer dan megapixels. Alleen als je foto’s regelmatig behoorlijk uit wilt vergroten naar groter dan A3 (40 x 60 centimeter), is het verstandig te kiezen voor de hoogste resolutie. Doe je dat (bijna) nooit, dan kun je evengoed kiezen voor de D50.

Uitgeklede D70
De D50 is welbeschouwd een uitgeklede D70S, zonder dat dit het fotografeerplezier teniet doet. De D50 trakteert je op mooie uitgebalanceerde kleuren en weinig ruis of beeldfoutjes (artefacten) in jpeg-formaat. De Olympus E-300, de Pentax *ist DS en de oudere Nikon D70 en Canon EOS 300D hebben het nakijken. De nieuwe Canon EOS 350D laat details wel beter zien, maar dit wordt mede veroorzaakt door het megapixelsverschil.

De D50 is een lichter dan de D70S en dat zal vooral mensen aanspreken die camera’s graag licht en handelbaar willen houden. Het gekozen formaat is niet te klein voor grote mannenhanden, terwijl de redactie mede op basis van meningen van bevriende proffotografen vermoedt dat vooral mannen wat moeite hebben met het wel erg compacte formaat van de Canon EOS 350D.

Conclusie
Van de betaalbare digitale spiegelreflexcamera’s is de Nikon D50 WINMAG’s beste keuze. De Canon EOS 350D, de Olympus E-300 en de Pentax *ist DS hebben het nakijken.

Score
4,5 van 5 sterren

© 2005 Marcel Burger voor Winmagazine