Olympus E-3

1 december 2007 | De nieuwste middensegmentspiegelreflexcamera oogt met de optionele grip als een toptoestel. Anders gezegd: de Olympus E-3 is gelet op uiterlijk en mogelijkheden opvallend gunstig geprijsd. Met 1500 euro voor de body plaatst de fabrikant zijn nieuwste vlaggenschip in de directe vuurlinie met de Sony α700, de Canon EOS 40D en de Nikon D300.

Er zijn direct twee opvallende features op de E-3 die geen van de concurrenten heeft: het 2,5-inchbeeldscherm is uitklapbaar en draaibaar én het nagenoeg standaarddraaiwiel voor fotografeermodi ontbreekt. Met een beweegbaar LCD geeft Olympus de fotograaf een groter gebruiksgemak, want je hoeft voor originele camerastandpunten niet langer blind in het wilde weg te schieten of je kleren vuil te maken. Met zogenoemde Live View kijk je door het beeldscherm voor het maken van een foto.

Olympus belooft het snelste autofocussysteem ter wereld en de redactie is zonder meer onder de indruk. Echter, tijdens het vastleggen van forenzen in de vernieuwde Antwerpse Spoorwegkathedraal, wil de E-3 met Zuiko Digital ED 12-60mm 1:2.8-4.0 SWD bij ingezoomde stand in een lage lichtsituatie met hoge iso-waarde voortdurend niet scherpstellen. In uitgezoomde stand is er geen probleem. De ingebouwde image stabilizer (IS) werkt uitstekend en voorkomt dat je veel geld zou moeten uitgeven aan duurdere lenzen met bewegingsreductie.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag

Olympus E-400

23 februari 2007 | Olympus bewijst met zijn nieuwe spiegelreflexcamera E-400 dat een (semi)professioneel toestel helemaal niet zwaar hoeft te zijn. Dankzij de toepassing van lichtgewicht-materialen wegen body en kitlens Zuiko 14-42 mm rond de 450 gram.

De E-400 laat een behoorlijke scherpte per pixels zien. De jpeg-compressie in de beste kwaliteit (Super High Quality; SHQ) geeft de foto’s wel net een tikkeltje te veel verscherpingseffect mee in vergelijking met de Canon EOS 400D en Nikon D80, die evenals de Olympus een 10-megapixelbeeldsensor aan boord hebben. Echter, dit verschil is zo klein dat het alleen te zien is bij een zeer nauwkeurige blik op een 200 procent of meer digitale ingezoomde foto thuis op het computerscherm. Bij afdrukken van 50 bij 70 centimeter en groter zul je waarschijnlijk pas verschillen zien.

Panasonic Lumix DMC-L1

13 nov 2006 | Er was geen ontkomen aan de Panasonic Lumix DMC-L1 op Europa’s grootste fotovakbeurs Photokina in Keulen afgelopen september. Een racewagen en spetterende fotomodellen in de Panasonic-stand werden dankbaar met een batterij L1′s gefotografeerd door iedereen die daarvoor een uurtje zijn paspoort wilde inleveren.
De 7,4-megapixelcamera heeft de afmetingen van een gemiddeld gebakje en lijkt een beetje op een ander smakelijk hapje: de Olympus E-330. De camera’s hebben dezelfde beeldsensor en weren stof met een supersonic wave-filter.
De gelijkenis is niet zo vreemd, aangezien de fabrikanten samenwerken in het zogenoemde Four Thirds-verband: waarmee een serie bedrijven een eigen standaard in camera-accessoires willen bepalen en zo de concurrentie met vooral Canon en Nikon aangaan.
Wie uiteindelijk de bijna-broers Panasonic Lumix DMC-L1 en Olympus E-330 tegen elkaar afweegt, zal kiezen voor de Panasonic vanwege zijn stoerdere uitstraling, selecteerbare beeldverhoudingen (4:3, 2:3 en breedbeeld 16:9), zijn groter buffergeheugen (6 tegen 4 raw-foto’s) en met een snelle geheugenkaart onbeperkt doorknallen van jpeg-foto’s. De Olympus E-330 heeft als pre’s in derde stappen selecteerbare iso-waarden, een uitklapbaar beeldscherm en een aantrekkelijke prijs. | 175 van 360 woorden | © Elmer van Hest en Marcel Burger | Voor WINMAG, 13 november 2006 ||

Olympus E-330

1 juni 2006 | Zoek je een relatief betaalbare digitale spiegelreflexcamera, dan denk je doorgaans aan Nikon (D50) of Canon (EOS 350D). De fabrikanten maken camera’s die sterk aan elkaar gewaagd zijn en ook in uiterlijk veel van elkaar weg hebben. Zoek je als bedrijf of individu iets eigenwijs, maar toch goed? Dan is de Olympus E-330 misschien iets voor jou.

Olympus introduceerde met de E-330 twee noviteiten in het digitale spiegelreflexsegment: een beweegbaar beeldscherm, dat je bovendien kunt gebruiken als kijker (zoeker) tijdens het fotograferen (‘live view’). Daardoor hoef je niet langer de kleren vies te maken door op de grond liggend een creatief camerastandpunt te kiezen.

Constructie
Het lcd is daarmee een enorme gebruikvriendelijkheidsplus, maar de constructie is wat eigenaardig. Niet een stevig bevestigingspunt aan de camera, zoals bij veel compactcamera’s, maar twee metalen armpjes houden het beeldscherm aan de camera. Fragiel is te sterk uitgedrukt, maar minder stevig en vuilgevoelig zijn wel degelijke passende termen.
De lcd-bevestiging is voor Olympus-camera’s zelf overigens niet nieuw. Grof gezegd: de fabrikant gebruikte de beeldschermconstructie van zijn twee jaar oude vaste-lenscamera’s C-8080 en C-5060 en plakte die op een verbeterde E-300-spiegelreflexcamera. Het beeldscherm kan alleen 180 graden omhoog klappen, niet naar rechts of links zwenken.

Voorwaarts
Ideaal is de introductie van de noviteit op spiegelreflexgebied misschien nog niet, maar in gebruiksgemak vindt WINMAG de toepassing een belangrijke stap voorwaarts. Bovendien hoef je het lcd helemaal niet te gebruiken als je dat niet wilt. De E-330 is ook uitgerust met een prima elektronische, oculaire zoeker (het ‘kijkglaasje’).
De foto’s die je met de E-330 (effectief 7,4 megapixels) maakt zijn binnen de iso-waarden 100 tot 400 prima, maar vertonen minder kwaliteit in 800 en 1600 iso. De kleuren zijn wat gezet, maar een snelle ronde langs potentiële gebruikers leerde WINMAG dat veel mensen dat juist mooi vinden.

Vlak
De E-330′s voorganger E-300 was bovendien een spiegelreflexcamera die vanaf de grond als digitaal toestel is ontwikkeld. De meeste digitale én analoge spiegelreflexcamera’s lijken op elkaar. Vanaf de voorkant gezien een rechthoek, met een objectief en op de bovenkant een uitstulping waarin doorgaans een ingebouwde flitser (‘pop-up’ of ‘schedelklap’) is verwerkt.
Zo niet de E-300 en opvolger E-330: de bovenkant is vlak. Dat kan doordat de spiegel zijwaards wegklapt om licht te ontvangen (een foto te maken); bij andere camera’s klapt die spiegel naar boven. De aansluiting voor een externe, opschuifbare flitser (‘hot-shoe’) zit nu een stukje links van het midden boven de oculaire zoeker.

Stof
Olympus dacht bij de E-330 (en E-300) bovendien aan hét grootste probleem bij digitale spiegelreflexcamera’s: stof op de beeldsensor. Op zijn eerste professionele digitale spiegelreflex E-1 bracht Olympus een afdekglaasje aan. Gevolg: drie jaar na aankoop heeft een bevriende semiproffotograaf nog altijd geen last van stof.
Voor de E-300 (en nu de E-330) bedacht Olympus iets nieuws: een supersonisch gaasje dat het stof van de sensor aftrilt met onhoorbare geluidsgolven. Canon, Nikon en Konica Minolta mogen tot nu toe prima SLR-camera’s hebben gemaakt, een passend antwoord op het stofprobleem komt tot op heden alleen van Olympus.

Conclusie
De Olympus E-330 is een gebruiksvriendelijke camera die meestal goede foto’s oplevert en een relatief eigenwijs uiterlijk kent. Behalve de zogenoemde ‘live view’ en het kunnen uitklappen van het beeldscherm biedt de E-330 overigens weinig extra’s op de 300 euro goedkopere Olympus E-500: een toestel dat nagenoeg gelijk presteert in fotokwaliteit, maar dat er een stukje normaler uitziet. Vergeleken met de Nikon D50 heeft de E-330 bovendien een iets mindere fotokwaliteit, maar dat zie je als gebruiker alleen als je ze alletwee tegelijkertijd gebruikt.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2006 Marcel Burger voor Winmag