Pentax K100D Super

1 december 2007 | Pentax houdt eigenwijs de beeldsensor op zijn nieuwste betaalbare spiegelreflexcamera op 6 megapixel. De K100D Super heeft als kloon van de oudere K100D twee vernieuwingen: anti-stofmaatregelen en ondersteuning van zogenoemde sdm-objectieven met een superstille autofocusmotor. Verder zijn de K100D Super en de K100D gelijk aan elkaar.

In vergelijking met de belangrijkste concurrent, de Canon EOS 400D, zijn de Pentax-foto’s in kleuren en contrast beter. Bij echt grote afdrukken zie je bij de Pentax door het resolutieverschil uiteraard wel eerder beeldpunten en kleurruis. In vergelijking met de Olympus E-510 scoren de foto’s van de Pentax K100D Super op alle fronten beter.

De nieuwe anti-stofmaatregelen op de K100D Super bestaan uit een stofwerende beschermlaag over de beeldsensor, een trilmechanisme om stof ervan te verwijderen en een kleefband om het stof op te vangen. Bij Olympus-camera’s werkt dit goed, op de Canon EOS 400D is dat minder.

De K100D Super heeft een goed werkende beeldstabilisator. Bij veel andere merken moet je daarvoor speciale, duurdere objectieven kopen. De techniek voorkomt onscherpte door beweging van jou of je handen tijdens het fotograferen.

Score: 4 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Pentax K10D

21 mei 2007 | Met open armen ontving het WINMAG-testlab de ‘leanest & meanest’ fotomachine van Pentax. De K10D bindt de strijd aan met de Sony α100, de Nikon D80 en de Canon EOS 30D. En hoe.

Het belangrijkste wapen van de nieuwe 10-megapixelspiegelreflexcamera van Pentax is het durven verder kijken dan de eigen neus lang is. De fabrikant voerde jarenlang zijn eigen *.pef-formaat als eigen raw-formaat: het digitale negatief. In de Pentax K10D heb je je als gebruiker ook de keuze voor Adobe RAW (*.dng) en dat scheelt!

Raw-foto’s
Raw-foto’s gemaakt met de concurrende camera’s (met hun eigen raw-formaten) leggen het in detail en scherpte per pixel af tegen de Pentax in Adobe RAW-modus, terwijl het *.pef-formaat juist minder kwaliteit op zou leveren.
Daarmee ligt ook direct de relatieve zwakte van de K10D bloot: jpeg foto’s zijn minder scherp per pixel als die van de concurrenten. Kijk je vervolgens naar het kleurencontrast, dan brengt de K10D die wel beter in balans dan de Sony α100, de Canon EOS 30D en de Nikon D80. Vooral het iets te veel aangedikte rood valt bij de concurrentie op.

Knoppen
De Pentax K10D is een vrij fors toestel met alles erop en eraan. Zo selecteer je met een handig ring rond de hoofdnavigeerknop één van de drie scherpstelpuntinstellingen (auto, selectie of middelpunt). Het toestel heeft 11 selecteerbare scherpstelpunten. Met de Fn-knop krijg je toegang tot de belangrijke instellingen Witbalans, ‘Schietstand’ (enkel, continu, zelfontspanner), iso-waarde en flitsprogramma. Onder de programmaknop bovenop de camera vind je een draaiwieltje voor de lichtmeting (spot, midden-en-onmiddelijke-omgeving (‘center –weighted’) of multisegment.
Juist vanwege de met knoppen rijkgevulde body is het verwonderlijk dat er geen toegewijde knoppen voor witbalans en iso-waarden zijn. Die lichtgevoeligheidswaarden van de gemaakte beelden kun je overigens via het heldere beeldscherm wel in derde waarden instellen en daarmee voorkom je in alle situaties dat je overdadig veel korrel krijgt. Zo fotografeer je bijvoorbeeld in iso 125, 250, 500 of 640 als je dat wilt, met een maximum van 1600 iso.
De behuizing, de bedieningsknoppen en de afdekklepjes voelen zeer robuust aan. De toegang tot het batterijcompartiment en de SD-geheugenkaartingang zijn extra vergrendeld, zodat de kans op het per ongeluk openen hiervan eigenlijk niet meer bestaat. Een eigen stofwerende coating en anti-stoftrilling op de beeldsensor maken de protectie compleet.

Anti-schudsysteem
De camera heeft een ingebouwd anti-schudsysteem om bewegingsonscherpte bij het maken van foto’s tegen te gaan. Je hoeft daardoor geen dure lenzen aan te schaffen met eigen beeldstabilisator, zoals dat bij camera’s van Nikon en Canon bijvoorbeeld wel moet. Het resultaat ervan bleek bij de Pentax zeer duidelijk uit de testfoto’s.
De sluiter en de kitlens zijn iets minder fijntjes geconstrueerd en maken relatief veel geluid. Over de werking van sluiter en het objectief echter geen slecht woord. Het scherpstellen – ook in moeilijke focussituaties – gaat opvallend veel beter dan met de zeker niet slecht presterende Nikon D40 (zie volgende pagina). Overigens laat de K10D wel iets meer beeldruis zien dan zijn concurrenten én de Nikon D40.

Voor en tegen:
+ uitstekend scherpstelmechanisme
+ anti-stofmaatregelen/robuust toestel
+ anti-bewegingscorrectie
+ prima detail per pixel
- Jpeg kwalitatief minder dan concurrenten
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Pentax K100D

26 februari 2007 | Wat nu tien megapixel? Met zes kom je vaak ver genoeg, bewijst de Pentax K100D. Vanaf december bracht de fabrikant de 10-megapixel K10D in de winkels, maar druk je nooit groter af dan 40 bij 60 centimeter, dan heb je die niet nodig en bespaar je geld door te kiezen voor de K100D.
Toegegeven, zoom je 200 procent in op een 10-megapixelfoto en op een 6-megapixelfoto dan vertoont de eerste uiteraard meer details per pixels. Die beeldpunten zijn echter niet zaligmakend. Zo laat de Pentax K100D opvallend minder kleur- en contrastruis zien in vergelijkbare situaties dan bijvoorbeeld de 10-megapixel-Olympus E-400.

De K100D ligt sinds afgelopen zomer in de winkel en richt zich op de (semi)professional. Het toestel wordt parallel verkocht naast de gelijktijdig geEtroduceerde K110D. De K110D wordt door Pentax het instapmodel genoemd. Het belangrijkste verschil? De K100D heeft een (goed werkende) beeldstabilisator. Bij veel andere merken moet je daarvoor speciale, duurdere objectieven kopen. De overige specificaties tussen de K100D en K110D zijn gelijk, met als prijsverschil bij de meeste aanbieders zo’n veertig tot vijftig euro meer voor de K100D.

Nadeel
De K100D en K110D hebben een belangrijk nadeel: je kunt niet tegelijkertijd raw- en jpeg-foto’s maken. Dat is een feature die veel fotografen erg waarderen. Het gelijktijdig opslaan van een foto in twee formaten kost weliswaar meer tijd en megabytes, maar heeft als belangrijkste voordeel dat je foto’s eenmaal overgeschreven naar je pc direct als jpeg kunt bekijken of naar een opdrachtgever kunt sturen. De raw-beelden (de ‘digitale negatieven’) moeten eerst worden ontwikkeld voor ze bruikbaar zijn, maar bevatten meer beeldinformatie en daardoor meer nabewerkingsmogelijkheden. Jpeg-foto’s zijn immers al gecomprimeerd (kleiner gemaakt) om opslagruimte te besparen.

Vergelijk je de Pentax K100D met andere 6-megapixeltoestellen, dan krijg je bij de Pentax in contrast, details per pixels en ruisbeperking betere resultaten dan bij de Olympus E-300, de Olympus E-500, de Fujifilm S3Pro en presteert het toestel daarin relatief zelfs beter dan de 8-megapixel Canon EOS 350D. Al is de verscherping die de camera toepast op de gemaakte foto’s net te veel. De Nikon D50 laat overigens wel een fractie betere foto’s zien dan de Pentax K100D.

Graven
Sommige gebruikers klagen over het te veel moeten graven in de menu’s van de K100D. De Fn-knop geeft je echter redelijk snel toegang tot de instellingen witbalans, flitserprogramma, iso-waarde en schietmodus (enkelschots, continu, zelfontspanner), al gaat de voorkeur bij iso-waarde en schietmodus (liefst ook bij witbalans) zeker uit naar aparte knoppen. Een gemis is absoluut het niet snel kunnen instellen van de foto-opslagmodus (jpeg of raw) met een aparte knop.

Buffergeheugen
Het buffergeheugen tijdelijk geheugen waarin foto’s worden bewaard voordat ze naar de ingebrachte geheugenkaart worden weggeschreven is met ruimte voor drie raw-foto’s of vijf jpeg-foto’s beperkt. Ondanks het ingebrachte snelle SD-geheugenkaartje leek de wegschrijfsnelheid bovendien wat traag vergeleken met de Olympus E-400 met CF-kaart, maar dat kan exemplarisch zijn voor het geheugenkaartje.
De K100D trekt zijn kracht uit vrijwel overal verkrijgbare AA-batterijen, in alkalinevorm of als oplaadbare NiMh. Je kunt er bovendien CR-V3-lithiumcellen indoen: batterijen die ook veel analoge spiegelreflextoestellen van stroom voorzien.

Pentax Optio A10

1 juni 2006 | Pentax gaat met de tijd mee. In navolging van andere merken komt het bedrijf nu ook met een stabilisatiesysteem dat scherpere beelden mogelijk moet maken. De De Pentax Optio A10 heeft ‘Shake Reduction’ aan boord. Maar er is meer. Met een resolutie van acht megapixel zit de A10 bijvoorbeeld ruim in de pixels. Pixels en Shake Reduction zijn de belangrijkste koopargumenten voor de Pentax Optio A10. De trilvermindering blijkt wel degelijk te werken, want onscherpe foto’s maakt deze camera nauwelijks.

Zelfs bij weinig licht behoudt de ingebouwde lens met een bereik van 38 tot 114 millimeter (naar analoge maatstaven) zijn scherpte. De vele pixels maken dat je de beelden ook nog een flink kunt opblazen zonder aan scherpte en kwaliteit te verliezen. Een stevig minpunt gaat echter naar de automatische belichting van deze Pentax. Regelmatig vallen beelden veel te donker uit. Bij tegenlicht is de belichting zelfs zwaar ondermaats. Bij fotograferen tegen de zon in, heeft de lens bovendien behoorlijk last van lens-flare. Pentax heeft de Optio A10 een vrij sobere, maar heel degelijke behuizing gegeven. Het lcd-scherm is met 2,5 inch lekker ruim bemeten en bovendien gaat die afmeting niet ten koste van de bereikbaarheid van de bedieningsknoppen. Wel betekent het dat een oculaire zoeker ontbreekt, maar wie gebruikt zo’n zoeker eigenlijk nog?

Score 4 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmagazine