Maar ik wacht al drie kwartier op mijn hoofdgerecht, terwijl het kwartet achter mij allang zit te smikkelen.

De Rijnkade van de Gelderse hoofdstad is er een van contrasten. Rustiek dineren, maar niet autovrij. Uitzichten op een ‘vergeten’ haventje in het groen, maar ook op industriepijpen. De sierlijke boog van de John Frost tegen het ruwe beton van de Nelson Mandela – door veel locals nog altijd De nieuwe brug genoemd.

Ik wil ook een spiegelreflexcamera en Sony moet het worden. De doos van Pandora is open als mijn hardcorecompactcamera-vriend de amuse op tafel gooit. Dat had wel even op de menukaart mogen staan als je aanschuift bij een felle Canonier en een Nikonvrijer. Met de laatste druppels schuimend geel goud nog in de keel, schreeuwt de Canonian het bijna uit. “Als Sony nog eens auto’s zou maken, dan zou jij erin rijden!” Een geheven vinger wijst gevaarlijk vooruit.

Geschrokken van het betoog dat erop volgt, kijkt de compactcameravriend bedeesd naar de Nikonian. “Live view?”, vraagt deze en de vriend knikt instemmend. “Canons live view is waardeloos”, is het antwoord. Boze ogen van de Canonier. “En in kitlens hebben bijna alle fabrikanten een verkeerde klinker gespeld. Alleen Olympus heeft de puntjes op de i staan. Koop gerust een Sony, want Nikon haalt daar de beeldsensors vandaan.”

De compactcameravriend bekent alleen een toestel te willen van een groot merk: Canon, Nikon of Sony. De Nikonian speelt zijn laatste kaart: “Vergeet niet dat Sony eigenlijk een doorontwikkelde Konica Minolta is.” Een verontruste blik wordt op straat geworpen. “Dus dan blijft er één merk over.”

Een zwoele lenteavond. Drie vrienden banen zich gehaast ieder een eigen weg langs Amsterdammertjes zonder kruisjes. Er wordt gekookt, maar niet door de kok. Het nagerecht is overgeslagen.

© 2009 Marcel Burger, eerder gepubliceerd op www.dfpro.nl op 2 juni 2009

Sony α100

26 maart 2007 | Of het komt door de gelijktijdige introductie van ruim 20 bijpassende Sony-objectieven, de technologie van de overgenomen cameradivisie van Konica Minolta, of doordat de Sony-techneuten zelf een steengoed toestel in de markt wilden zetten. Het maakt niet uit: ‘My first Sony’ een α100? Ja graag.
Team Alpha betrok de stellingen van Sony tijdens de Photokina in twee batterijen – één met telelens en de ander met een set objectieven voor het kortere bereik. Sony gaf zijn α100 (spreek uit: Alpha 100) een eigen flair mee, maar baseerde de camera in uiterlijk en sommige karaktereigenschappen vooral op de Konica Minolta Dynax 5D en 7D.

Beter in de hand
Een fractie groter en zwaarder dan de EOS 400D ligt het toestel beter in de hand dan de nieuwe Canon. Een kraakhelder scherm dat evenals op de EOS 400D automatisch uitspringt, zodra je je oog tegen de zoeker zet. Canon kopieerde dit van Konica Minolta.
De Sony laat zich heerlijk bedienen, met bijvoorbeeld een functiedraaiwiel op de bovenzijde voor onder meer iso-waarde, witbalans, belichtingsmanier en scherpstel-optie. Focussen op de α100 is – mits ingeschakeld – altijd scherpstellen met een beeldstabilisator. Zoals bij Konica Minolta zit dat op de CCD-beeldsensor, terwijl je bij de Canons, Nikons, Olympus’s en Pentax’s geld moet uitgeven aan duurdere lenzen om dezelfde bewegingsonscherpte tegen te gaan.

De kleuren en het contrast van foto’s uit de α100 zijn indrukwekkend. Ze kunnen prima meekomen met en lijken soms zelfs beter dan beelden geschoten met duurdere digitale spiegelreflexcamera’s van de concurrenten. Prima ook dat er een anti-stofsysteem op de α100 zit (NB: nog excuses aan onze lezers en aan Sony dat we eerder vermelden dat dat niet zo is).

Prijs:
€ 839 ,– (voor body en DT 18 – 70 mm F3.5 – 5.6-lens, excl. btw)
Resolutie:
10,2 megapixel
Optische zoom (kitlens):
27 – 105 mm (3,9x optisch)
Info:
www.sony.nl
Voor en tegen:
+ uitgebalanceerde foto’s
+ bedieningsgemak
+ ingebouwde beeldstabilisator
+ anti-stofmaatregelen
- ruis bij hogere ISO-waarden
Score:
4,5 van 5 sterren

© 2007 Marcel Burger voor Winmag Pro

Sony Cyber-shot DSC-H5

1 september 2006 | Men neme een megatelezoom, verpak dat in een lichtgewichtbehuizing, stabiliseer het beeld, zorg voor ruime resolutie, plak er een flink beeldscherm op en maak ook nog eens de bediening eenvoudig en overzichtelijk. Het resultaat: zeer smakelijk fotografiewerk met het zoomkanon Sony Cyber-shot DSC-H5. Voor de amateur of semiprofessional.

Strijd
WINMAG bracht het Sony-kanon in stelling tegen de Canon PowerShot S3 IS, in editie WM3/2006 gewaardeerd met 4,5 sterren en het Beste product. Maakt Sony wel kans op de Editors’ Choice (de nieuwe naam van Beste product) in deze WINMAG? Jazeker, vanaf het begin is het een verbeten strijd. Zeker daar Sony ook de Cyber-shot DSC-H2 kan laten opdraven: een bijna even krachtig toestel als de H5.
Alledrie de toestellen hebben 12 keer optische zoom, vergelijkbaar met 36 tot 432 millimeter. De Sony H2 en Canon S3 maken foto’s in maximaal zes megapixels, de Sony H5 in zeven miljoen beeldpunten. De beeldschermen van de Sony H2 en Canon S3 zijn 2 inch, die van de Sony H5 drie inch. De Sony-monitoren zitten echter vast op de camera, terwijl die van de Canon heel gebruiksvriendelijk kan uitklappen en draaien.
De Sony’s hebben een hogere iso-keuze tot 1000 (Canon tot 800 IS). De Sony’s kunnen langer licht verwerken voor het maken van een foto – maximaal 30 seconden tegen 15 seconden op de Canon, maar bij Canon stopt het sluitertijdbereik pas bij een 3200ste van een seconde en niet bij een 2000ste. Kortom, de specificaties ontlopen elkaar nauwelijks.

Chique
“Canon heeft toch altijd een uitstekend bedieningsgemak?” vraag je je misschien af. Jawel, maar ook Sony is daar goed in. De menu-indeling bijvoorbeeld is misschien een fractie minder overzichtelijk en oogt wat minder chique dan bij Canon, maar ben je bent er razendsnel aan gewend en het belet je in geen enkele wijze bij het fotograferen. De icoontjes voor batterijstatus en geheugenkaartstatus in de display zijn juist weer erg gebruiksvriendelijk bij Sony.
De bedieningsknoppen zijn bij de Sony H5 (en H2) logisch gegroepeerd. De hoofdnavigeerknop zit bovenop het toestel en je bereikt er ook de belangrijkste scènemodi mee. De zoomknoppen zitten op de achterzijde, dat erg fijn is als je nagenoeg altijd het beeldscherm gebruikt. Bespaar je graag stroom en gebruik je vaak de zoeker (het al dan niet elektronische, kleine kijkglaasje), dan heeft de Canon met zijn enkele zoomknop aan de voorkant van de bovenzijde de voorkeur.

Scherpte
Het belangrijkste is natuurlijk de fotokwaliteit. In exact dezelfde situaties zijn de verschillen tussen de Sony’s H5/H2 en de Canon S3 IS nauwelijks te zien. Soms lijkt de Sony details beter weer te geven, maar in andere situaties lijkt Sony net een fractie scherpte te missen. De kleuren zijn bij Canon een heel klein beetje levendiger, maar daardoor niet per se natuurlijker. Kortom, in eerste instantie is een keuze wie de beste is in fotowerk niet te maken.
Echter, het scherpstelmechanisme van Sony werkt een fractie minder overtuigend dan die van Canon. Bovendien werkt de beeldstabilisator – tegen trilbeweging van je handen op de foto – bij flinke zoom bij de Sony niet helemaal naar wens. Gevolg van beide zaken: soms heb je een net-onscherpe foto en dat is jammer.
Tot slot een belangrijk minpunt van de Sony: de geheugenkaart is een Memory Stick DUO. In opslagvermogen is deze Sony-standaard trager dan de snelste sd-geheugenkaarten. Die laatste kun je bovendien veel gemakkelijker en op meer plaatsen krijgen.

Conclusie
De Canon PowerShot S3 IS blijft WINMAG’s Editors’ Choice, vanwege het net iets betere scherpstelmechanisme, de beeldstabilisator, het uiklapbare scherm en de meer standaard-geheugenkaart. De Sony Cyber-shot DSC-H5 is echter een zeer fijn toestel, dat doorgaans niet onderdoet voor de Canon. Met een megapixel meer in beeldresolutie, een groter beeldscherm, een meegeleverde, goed functionerende/beschermende zonnekap voor de lens en iets lagere koopprijs, zal de H5 voor veel gebruikers een enorme waarde hebben.

Score: 4,5 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmag Pro

Sony Cyber-shot DSC-W50

De weken voor de zomervakantie is traditiegetrouw het moment om nog net even een nieuw cameraatje te ‘scoren’. WINMAG zoekt met je mee en zocht in het brede aanbod naar aantrekkelijke nieuwe én oudere compacte toestellen.

Wie valt voor mooie jasjes, kan gelokt worden door de Sony Cyber-shot DSC-W50. Met een even saaie 6-megapixelchip als de Canon Ixus 60 en een al niet spannender zoombereik van 38 tot 114 millimeter; wel van toplenzenmaker Carl Zeiss. Focussen gaat snel, het in- en uitzoomen wat langzamer. Het meest opvallend is echter de beeldbelichtingswaarde, die behalve automatisch zelfs op iso 800 en 1000 kan worden ingesteld. Een hoge iso-waarde biedt uitgelezen kansen voor fotograferen zonder lelijke flitser. Dat weten ook de Japanners van Sony, en dus kreeg de Sony Cybershot DSC-W50 een maximale waarde van 1000 iso mee. Een dergelijke iso-waarde komen we normaal alleen tegen op camera’s met een gepeperd prijskaartje. Hoge iso-waarden hebben als nadeel dat de foto snel ruis vertoont. In het geval van de DSC-W50 valt de ruis gelukkig mee. WINMAG probeerde de camera in de schemering uit op een kermis en was onder de indruk. De beelden zijn helder, fraai van kleur en scherp.

Memory Stick DUO
Nog altijd kiest Sony voor een afwijkende geheugenkaart: in dit geval de redelijk compacte, maar moeilijker verkrijgbare Memory Stick Duo (Pro). Dit opslagmedium is in het wegschrijven van foto’s en het uitlezen ervan trager dan de snellere sd-geheugenkaarten. De DSC-W50 heeft overigens ook een intern geheugen van 32 MB, dat goed genoeg is voor zo’n tien tot twaalf foto’s in de beste kwaliteit/hoogste resolutie. De bediening vereist even wat concentratie, mede door het instelwieltje, dat ondanks de kleine afmeting vol staat met symbooltjes. Het 2,5 inch grote lcd-scherm is goed afleesbaar.

Score: 5 van 5 sterren

© 2006 Elmer van Hest voor Winmag